“Çok ilginç gelmesine rağmen, bunun dışında söyleyeceğim hiçbir şey yok.” yazıyordum az daha twitter’a biraz önce. Şimdi insanların bu yağmurlu; ama güzel gibi duran cumartesilerinde içlerini karartmak istemedim. Neyse. Uzun zamandır buraya gelip bir şeyler yazmak istiyorum; ama bilmiyorsun bayağıdır düşünmeyi bıraktım. Daha doğrusu düşündüklerimi eyleme dönüştürmeyi. Düşünsem de uygulamaya vakit bulamıyorum. Kendimi biraz büyümüş hissediyorum, çocuk yanım resmen feryat figan, beni bırakma diye çırpınıyor. Ben bunun üstesinden gelebilirim aslında. Farkında olmadan herkeslere verilmiş o kadar çok başarı vaadim var ki çimden gelenleri dinlemiyor gibiyim. Sestir, şarkı yapmadır, işlerinden kopmamaya çalışıyorum; ama kaçınılmaz son beni de yakaladı. Sosyal medyacı oldum. ileti paylaş, paylaştığın ne kadar beğenilmiş kontrol et derken kafayı yemek üzereyim. Namussuzlar iyi para veriyorlar, vermeseler çoktan o çok istediğim şeylere yöneleceğim derdim; ama yine diyemiyorum. Biraz keyif insanı olduğum için para da önemli oluyor bu aşamada. Biraz cesaret gerektiriyor bu işler galiba ve de irade. Şöyle çelik gibi bi iradem olsa keşke, derken bile üşenebilirim. Neyse yine çok karamsara doğru gidiyor bu konuşmalar da. Görüşmek üzere, öpeyrum.
















