sen kilo mu verdin? @senkilomuverdin - Tumblr Blog

Kız arkadaşım bana haklı bir sebepten kızdı. 1 ay boyunca görüşmedi. Karısının istemediği yaşlı bir adam gibi, keyifsiz bir ay geçirdim.

Çok hasta görmeye bağlı biraz da otomatiğe bağlamış iyi niyet ve samimiyet çağrıştırmasını umduğum bir yüz ifadesiyle dinlediğim kadın hasta giderken durup:

“Dışarıdan nazik davranıp içinden ‘ne anlatıyor bu deli’ diyor, geçiştiriyorsun değil mi?”

diyince otomatik moddan çıktım.

Pek kendini açmayan hastalara kıyasla, her şeyini dökmek isteyen biriydi. Geçiştirmiyorum haftaya devam ederiz dedim.

Hastalığını en başından anlatmaya başladı. Kocasıyla anlaşmazlıkları sırasında şiddet görmüş, ayrılmak istemiş ama ayrılamamış. Çocuklara da kim bakacak demiş. Ağır depresyonlara girip çıkmış.

“Beni hastanelere yatırıp oralarda unuttular. İlaçlarla uyuttular. Yıllarım gitti.”

Gelinlik yakmaktan bahsedip duruyordu. Bir hayal kırıklığı anında kocasına kızıp gelinliğini yakmış.

Sevgi görmediğini, yalnız kaldığını söylediği bir dönemde maniye girmiş. O sırada Recep Tayyip Erdoğan’ın da yalnız, zorluklarla tek başına mücadele eden biri olduğunu düşünmüş. Ona karşı yoğun duygular geliştirmiş.

Twitter’ın yeni popüler olduğu zamanlar. RTE ile ilgili duygusal paylaşımlar yapmaya başlamış. Takipçi sayısı artmış. “Herhalde AKP benim elimden tutacak, bir yerlere geleceğim” gibi hissetmiş. O dönem kendi gibi düşünen kullanıcılarla mesaj aracılığıyla yakınlaşmaları da olmuş. Bu arada semptomlar ilerleyip tam mani atağına evrilince hastaneye yatırılmış.

Geçen gün bir hasta kötüleşmiş diye birini getirdiler. aa dedim benim hasta. Yanında eşi ve çocuğuyla gelmiş. Benim hastadan kastım, herkes kapalı kutu gibi davranırken, kendini tutmadan paylaştığı için, görüşmekten memnun olmam.

Çok konuşuyormuş, az uyuyormuş. Facebookta cumhurbaşkanını destekleyen paylaşımlara başlamış. Görüşme sırasında duyguları bir uçtan öteki uca gidiyordu. Mesela aramız iyi olduğu için bana döndüğünde sevgi, dostluk hissedip, sevgi sözleri söylüyor, şakalar yapıyordu. Sonra yanındaki oğluna dönüp duygulanıyor, tip 1 diyabeti olan oğlunun her şeyi olduğunu, onun yanında olması, annelik yapması gerektiğinden bahsediyordu.. Oğluma yemek yapmam lazım dediğinde baba “dışarıdan söyleriz” dedi. Bu sefer ona dönüp öfkelendi. Hakaretler etmeye başladı. “Köpek, her şey senin suçun.” falan diye, bu sefer de şiddetli bir öfkeye kaydı.

Bir yandan hakaret savururken, aslında çok sevdiği, vaz geçemediği, affedemediği birinden öfkesini çıkarır gibi, içinde sevgi de barındırıyor gibi geldi bana. Belki, eşinin bu hakaretlere rağmen gitmeyeceğini, hatta kendisinin de ondan vazgeçmeyeceğini de biliyordu, buna bağlı bir oyunculuk da olabilir. Ne kadar kırıldığı görülsün istiyordu belki, kimseyi boşverdiği yoktu.

Böyle bir öfke size yöneldiğinde kırılıp, incinip, üzülür, karısının istemediği adamlar gibi değersiz hisseder, bir yandan da o öfkenin altında birinin kıymetlisi olduğunuz için sevinir, onu bu kadar öfkelendirmeyi onun için değerli, hayatının önemli bir parçası olmanıza bağlarsınız.

Sonra ne oldu? Haklı bir sebepten bana kızmış olan kız arkadaşımın bir ay sonunda siniri geçti ve yine barıştık.

David Foster Wallace’ın romanının kahramanı Lenore, gerçek olmadığını hissediyor. İç ve dış arasındaki sınırlar onun için net değil. Sanki dış dünya içeriyi işgal ediyor. Başkaları ile ilişkilerinde sürekli paranoyakça bir kontrol edilme, yönetilme kaygısı var. Bazen şöyle düşünüyor: ‘Düşüncelerim bana ait değil. Cümlelerim, kararlarım önceden belirlenmiş. Kimliğim dışarıdan oluşturulmuş.’

Wallace kitabı yazarken Wittgenstein’dan etkilenmiş. Wittgenstein dilin belirleyiciliğinden bahsediyormuş. Ailesinin Lenore'a dünya görüşlerini dayatma çabaları, erkeklerin onu nesneleştirmeye çalışması, terapistin psikoloji jargonuna buladığı manipulasyonları, büyük şirketlerin pazarlama kampanyaları .. Hepsi dil üzerinden işliyor. İç dünya yeterince sağlam olmadığında, duygular güven vermiyor, sınırlar, kendi eylemlerinin sahibi olma hissi kayboluyor.

#edebiyat #kitaplar

Flesh

Bu kitabı okudum. Özellikle erkeklik, edilgenlik konuları üzerine düşündürdü.

Kısa Özet

Roman, István (İşvan) isimli kahramanın hayatını anlatıyor. Hikayenin başında sessiz ve içe kapanık bir ergen olarak tanışıyoruz. Sonunda orta yaşlarının sonunda bir adam olarak bırakıyoruz. Yaşam olayları, ergenliğinde 42 yaşında komşu kadınla yaşanan bir ilişki, askerlik ve savaş deneyimleri, Macaristan’dan Londra’ya göç, İngiltere’de sınıf atlaması..

Yalnız bir erkek. ‘Bu adam gibi, ezilmiş veya aşağılanmış, bir sürü kırılmış hali var erkek olmanın.’ diye düşündüm. İşvan gibi slav aksanlı iri yarı bir badi gardın bile, dışarıdan belli olmayan hikayeleri olabilir. Çekingen, kendine güveni olmayan, yalnız bir adam aslında. Erkek olmanın bu yönleri anlatılmıyor çünkü bence pek dizilerde, filmlerde falan. Erkeklerin zayıf, aciz yanları daha aşağılanan, hor görülen şeyler.

Adamda duygularını ifade edememe ve duygusal açıdan kendinden ve çevreden kopukluk var. Genel olarak kopuk, tepkisiz. Bazen cinsel birliktelik üzerinden bir şeyler hissediyor veya yakınlık kuruyor. Bazen de her şeye ‘tamam’ ‘olur’ diye cevap verirken ani bir öfke patlamasıyla birini dövebiliyor, etrafa zarar veriyor. Kendini ifade edemeyen bir adam. Kitap boyunca her soruya “yeah” veya “Ok” diyor. Bu dil bir süre sonra okur olarak sizi de bunaltıyor, adamın sıkışmışlığını deneyimliyorsunuz.

Hayatı boyunca annesi ve hayatına giren kadınlar dışında bir şey paylaştığı, yakın olduğu kimse olmuyor. Onlarla da belli bir yere kadar. Karısıyla sessiz bir iletişimi var.. Hayatı, duygularını pek anlamlandıramıyor, başına gelen şeylerle ilerliyor, o hayatı pek sahiplenmiyor.

Göçmenlik, Red ve Nesne Olma

Adamın önce Macaristan’da göçmen olduğu için, sonra hoşlandığı kız zengin Amerikalı bir iş adamıyla ilişki yaşadığı için reddedilişini deneyimliyoruz. Ekonomik, sosyal faktörler sessiz bir şekilde etki ediyor. Güç bariz ve teatral değil. İş, para, milliyet üzerinden çevresel bir etki gibi işliyor.

Reddeden kadınları fena halde takıntı haline getiriyor. Evli bir ev kadını onu bedeni için kullanıyor ama kadın onunla bir aşk yaşamak istemiyor.

Evli kadına, sonra onu baştan çıkaran başka bir kadına karşı edilgen bir tutum sergilediğini görüyoruz. Sonra zengin işvereninin karısı tarafından baştan çıkarılıyor. Yani İngiltere’ye göçmüş, savaş görmüş, TSSB yaşamış, tam “rahatlayacağı” bir hayata geçmiş gibi görünürken bile zenginlerin dünyasında yine bir nesne haline gelmesine üzüldüm. Ona yol yordam gösteren adam, zenginlerin yanında çalışanların sadece dekorla uyumlu ve getir götürü yapan bir obje olmasını beklediğini anlatıyor.

Uyum ve Kendini Ortaya Koyamama

Adamın temel özellikleri her şeye uyum sağlaması, kendini ortaya koyamaması, sessizliği.

Edilgenlik. Ama beni daha çok farklı erkek olma biçimleri üzerinden düşündürdü. Erkek olmanın tanımı belli, ama erkeklik skalasında pek çok farklı renk, tema , ulan bu adam da erkek işte dedirtti. Sürekli yöneten, domine eden, ne bileyim saldıran biri değil de, sessiz, dinleyen, anlamaya çalışan biri.. erkek olmanın krizleri, buhranları.. Bazen hiç de o erkek denen adam gibi hissetmemek. Yalnızlık. Kendini ifade edememek.

“Ben nasıl bir erkeğim, kendimi ortamlarda bir erkek olarak nasıl konumlandırıyorum? ”

sorusuna hitap etti.

Pasif bir maskülenlik. Ekonomik yapıların altında ezilen bir erkek:

Çok zengin adamların altında çalışmak, Yabancı bir ülkede alt sınıfta bir erkek olmak

Bu koşullar, ondan beklenen saldırgan, güçlü erkek figürünü engelliyor.

Ama erkeklik dediğimiz şey sadece saldırganlık değil.. Birçok aile babasının sessiz, boyun eğmiş, kapsayıcı hali de buna dahil.

Durum Güncellemesi

Tumblr’a sanırım daha tıp fakültesindeyken, 2015 gibi başlamış olsam. Başlarda TUS’a çalışmak, asistanlığa başlayıp ilk defa psikiyatrik hasta görmek, ağır hastalardan bahsettim. Bir dönem toksik ilişkim vardı; o ara az yazdım. Sonra dört yıllık uzmanlığı yedi yıla uzattım. İş yerindekiler gruplaşıp milleti dışlıyordu. Bir ara ona taktım. Ama bunu da anlatmadım. Ağustos ayında nihayet uzman oldum.

Ruh ve sinir hastalıkları hastanesinden, devlet hastanesine uzman olarak atandım. Mecburi hizmet nedeniyle, İstanbul’un elit bir semtinden, suç oranının en yüksek olduğu semtlerinden birine her gün 1 saat 45 dakika(tek yön yani X2 3 buçuk saat eder) gidip geliyorum.

Yeni hastanemle eskisini kıyaslayınca, bu semtte kadına şiddetin fazla olması çarpıcı. Bugün üç kişinin yumruklayarak tecavüz ettiği bir hasta geldi; ailesi “hak etmişsin” diyormuş. Dün okulda “eşcinsel” diye dalga geçilen bir çocuk geldi; ailesinin çocuğun cinselliğini inkâr seviyesi “git hormonlarına baktır doktor belki bir tedavi başlar” noktasındaydı. Eşcinsel olmak için kötü bir semt dedim içimden, çok derin bir katkım olmadı yani, ama çocuğun içinde bulunduğu durumu mizaha vurma kapasitesi iyiydi(ya çok güzel kızlarla, güzel memeli kızlarla birlikte olmaya çalışıyorum, içimden gelmiyor, ne yapsam olmuyor, ama yoldan hoş bir çocuk geçse fenalaşıyorum, yoksa elimde olsa keşke straight olsam, böyle eğlenceli bir dili vardı.).

TUS'u veya psikoz hastalarını romantize edersin de, böyle bir ortamda romantize edilebilecek pek bir şey yok. Belki sekreter hanım. Mecburi hizmet zaten adı üstünde mecburi; henüz çok kalıcı olacamışım gibi bir duygu taşımıyorum. Faydalı hissetmiyorum. Fakat sekreter 15 yıldır kapının önündeki kalabalığı yönetiyor. Poliklinik yapmayan biri için önemsiz gelebilir ama benim önceki hastanemde kapıyı tutan kimse yoktu. İsteyen içeri dalar, “Randevum yok ama ilaç yaz”, “Randevum yok ama noter için akli meleke raporu ver” derdi. Veremeyeceğini, randevu almaları gerektiğini söylediğinde de trip atar, “Yardımcı olmuyorsun, kötü bir insansın” derdi.

Burada psikiyatriyi benimsemiş bir sekreter olması. Yıllar içinde şizofreni ve bipolar hastalarla tanışmış, onları tanıdıkça branşa bağlanmış. Düzenli gelenlerin reçetesine yardımcı oluyor, hasta da onu tanıyan biri olduğu için mutlu. Öğle arasında, hastanenin ek binasının hemen arkasındaki ilkokula gidip tatlı, zeki küçük kızını alır; kız sabahçı olduğu için, eve bırakır. Kız eve varınca uyur. Poliklinik bitimine doğru sekreter deskinden kızını görüntülü arayıp konuşur, özlediği için. Babası vardiyalı çalışan bir işçi. Baba bazen iş çıkışı hastanenin önünden geçer; doktorlarla ağacın altında sigara içerken “Aa baba, naber?” diye arkasından seslenir, laf atar.

WhatsApp’ta bir story atmış. Sekreter desk’inin önünde oturan kediyi ve hemşire deskindeki Türk kahvesini çekmiş. Çünkü hep Türk kahvesi yapar ve doktor odasına da bırakır.

Düşününce, burayı tutan, umursayan, savunan bir kişi benim için. Çünkü bazen ben bile sorguluyorum: Psikiyatri namına bişi yaptım mı bu gün? Yoksa sadece ilaç yazmak, rapor çıkarmak, insanların kaynana dertlerine baş sallayıp aynı antidepresanı yazmaktan mı ibaret?

#poliklinik #psikiyatri #Youtube

Annem çatı katında 2017’den kalma günlüğümü bulmuş . (parantez içindekiler 2025ten yorumlarım)

İntörnlükte acil rotasyonu yapıyordum.

Acile ilaç içerek intihar eden bohem/marjinal bir kız gelmişti. Zayıftı, Retro Adidas eşofman takımı giymişti, saçları boyaydı. Kolunda serum setiyle personel ablalarla hemşirelerle muhabbet kurmaya çalışmıştı, ilgi orospusu marjinal kız davranışı? Erkek arkadaşı çocuk gelmişti. Bohem bir sürü insanın yaşadığı bir evde kalıyormuş oğlan. Bu kız da kalacağı yeri olmadığından çocuğun sevgilisi kontenjanından gelmiş. Herkesle kavga etmiş. Çocuk beni kenara çekip “biz bu kızdan lanet ettik evden gitsin diye uğraştık intihar etti bu sefer” demişti. Herhalde toksik biriydi. Bir gün Balçova’nın Mecidiyeköy’ü Fahrettin Altay’da bu çifti görmüştüm daha sonra, otobüs bekliyorlardı. Marjinalliği içinde kalmış bir düz adam olduğum için ilgimi çekmişlerdi.

O zamanlar Harun Kolçak gibi bıyığım. Kıvırcık uzun saç ve sarı bıyık. Biraz da kadınsı yağlarım vardı, dadbod / love hande dediğimiz.

İntörnlük yapıyordum. Rotasyonda bir hoca ders anlatırken önce bana bakıp, işine yani anlattığı şeye dönmeye çalışıp, yapamayıp bana tekrar dönüp ”Bir dakika ya, bu ne acaip bir adam, bu adamı açıklayın bana" demişti. Muhtemelen insanları rendcide etmekten çekinmeyen, kaba saba branşlardan, cerrah ya da acilci falandır (sonra psikiyatrist oldum zaten). Ben de üzülüp kız arkadaşım Kumsal’a ağladım.

Kumsal büyüdüğüm ufak mahalledeki, arkadaşlarımın annelerinin bir tatsızlık olduğunda çocuklarını teselli etmeleri gibi, bir mahalle annesi gibi bir yanı vardı zaten (Kumsal sonra akademisyen falan oldu. Ama o zamanlar işsizdi. İstanbul’dan İzmir’e beni ziyarete gelip, pazardan alınma geceleğiyle evde takılırdı, benim gibi hafif kadınsı yağları vardı.)

“of ne anlar onlar ya, çok da güzel saçların ve skrabsların. Ben de böyle mor skrabs istiyorum.” demişti. Skrabsımı normalde skrabs yapmayan, kemeraltında bir terzi satın aldığım mor kumaştan yapmıştı, biraz değişikti.

Şimdi kısa saçlarım var. . size aşık bir sevgiliniz olunca, insanın her halini beğenip yanlış yönlendirebiliyor (belki de çevreye uyum sağlamak yerine değerli/kendime has yanlarımı görmeye teşvik etmesi iyi bir şeydi. )

Yine de size aşık sevgili güzel bir şey. Tek fonksiyonu gidip lamalı parkta ağlamak bile olsa. O güne kadar kendi aşık olmalarımı kutsal sanırdım. Aşık birinin ne kadar bunaltıcı olabildiğini, aşkın bazen ne kadar bir sike derman olmayan bir duygu olduğunu kumsalla anlamıştım.

(Kumsal biz ayrılınca üzülmüş, kabul etmek istememiş, bir gün kalkıp habersizce taa istanbuldan gelmişti. Eskiden çok sevdiğimiz geyikli parkta konuşmuştuk. Biz geyikten çok lamaya benzettiğimiz için lamalı park diyorduk. ayrılmayalım diye ağlamıştı. O gün istanbul’dan başka arkadaşlarım geldiği için onu öyle bırakıp onların yanına gitmiştim. Sonra yıllarca suçlu hissettirdi o gün bana. Dediğim gibi kumsal akademisyen oldu, sevdiği biriyle evlendi, muhtemelen mutludur şimdi, onu hep kıymetini bilemediğim biri olarak hatırladım.)

Korsan film sitesinde(Cineby.app) izledim.

Daha önce korku filmi sayfalarında, bağımsız film festivallerinde tuttuğunu okumuştum.

Sanırım film, bir çiftin köpeklerini uzun süre boyunca videoya almasıyla yapılmış. Yani köpek oyuncu değil, kendini oynuyor. Sürekli tedirgin, meraklı bakışları, arkadan korku filmi müziği verince anlamlı duruyor. Bununla oynamışlar. Ne olup bittiğini anlamaya çalışan, ama sanki hep de korkunç şeyler oluyormuş gibi tedirgin haline hemen sempati besledim. Kız arkadaşımın kedisi de böyle — kahvaltıda ekmek arası domates peynir yerken bile karşınıza geçip korku dolu bir ifadeyle yüzünüze bakıyor.

Köpeğin gözünden bir korku filmi çekme fikri zaten çok zekice. Şu muhabbet vardır ya, “acaba köpekler bizim göremediğimiz şeyleri, mesela hayaletleri görebiliyor mu?” diye.

Köpeğin doğumuyla, küçük yavrunun bilmediği/anlamadığı bir dünyaya gelişiyle başlıyor. Etrafı çok sınırlı algıladığını, bebeklikten beri dünyasının büyük bölümünü oluşturan sahibine hem sevgiyle hem de tam bir bağımlılıkla bağlı olduğunu hissediyorsunuz. Burada duygusal olarak bişilerin içine çekiliyorsunuz, bu noktadan sonra korku, adamın hayalet tarafından öldürülmesi değil, adam ölürse sahibine tamamen bağımlı olan bu köpeğin bir yerlerde tek başına, çaresiz kalma ihtimali oluyor.

2x hızda izlediğim için her detayı tam anlamamış olabilirim. Ama bana kalırsa bir tema daha var: köpeğin sınırlı anlayışı nedeniyle, bizim kolayca açıklayabildiğimiz şeyler ona çok korkutucu ve gizemli geliyor. Köpeğin etrafında olanları hayaletlerle vb anlamlandırmaya çalışması, filme psikolojik bir korku havası katıyor. Hani psikolojik korku filminde yas teması işleniyorsa aslında adamın götünü ısıran yaratık ölen babasına olan öfkesini temsil ediyordu diye yorumlarsınızya, onun gibi. Spoiler vermemek için bunu açmadım. Bence güzel film izlenir 4/5 yıldız

#Youtube

(bazı yerlerini yapay zekaya yazdırdığım utanmadan Kelly Link çakması çalışma)

“Gel. Birleşme vakti,” dedi top.

Elif’in kasları gerildi. Kollarını açarken sanki bir çocukluk anısını hatırlıyor ama tam da hatırlayamıyor gibiydi. Yaklaştı. Sarıldı.

Top sıcaktı. Yapışkandı.

Bir arkadaşım vardı. Her şeyi anlatabildiğim, beni yargılamayan. İnsanların beni başta ilginç bulup 2-3 yıla sıkıldığı gibi bir fikrim var, daha da kısa olabilir.

Bu hafta ‘evet sıkıyorsun insanları. Ben öyle kimsenin yanında rahatsız hisseden biri değilimdir. Ben bile tedirgin hissediyorum. yanında’ Benim mükemmel arkadaş beklentim, istediğim olmayınca, istediğim gibi ilgi merkezi olamayınca saldırıya uğramış hissetmem.. patlayıcı davranışlarım, yıkıcı davranışlarım varmış. Sonra da insanlar ben odaya girdiğimde geriliyormuş. Yani iş yerinde yaşadığım sorunlarda şu zamana kadar beni hep desteklemişken, 'anlıyorum o insanların ne hissettiğini, bana da aynısını yapıyorsun.' demeye başladı.

Geçenlerde nöbetim vardı. Çalıştığım serviste herkesle tartışmışımdır. Tartışma dediğim haklı olduğumu düşündüğüm olaylarda ölçülü tepki vermeye çalıştım. Ama olmuyor herhalde, bir noktada sinirlenip yıkıyorum mu?

İnsanları sıktığıma dair yorumlardan sonra acayip yalnız hissettim. İlişkilerimi öfkemle sikmişim, şimdi herkes birlikte, ben dışarıda kalmışım gibi. Normalde isyancı ruhumla, yanlış bir şey gördüğümde dışlanma pahasına tepki vermekten gurur duyarım, herkes öğle arasında arkadaşlarıyla takılırken, öğle arası yalnız başıma parkta sandviç yiyip isyankar duman şarkıları / punk şarkıları dinler etrafı seyrederim, perfect days filmine özenip. Ama o hafta sonu hiç de öyle biri gibi görünmedim kendime, yediği bokları bir anda fark eden biri gibi, suçlu, yalnız ve terk edilmiş, wild robot diye bi animasyon filmi izleyip ağladım. Herkes serviste arkadaşça aile gibi çalışırken kimseye tahammül edemediğim için kendimi polikliniğe sürdürmüştüm.

Normalde öfkelenir, ihanete uğramış hisseder, suçlardım bence karşımdakini. Ama arkadaşıma bir şey demedim. Benden sıkıldığı, tahammül edemediği için öfkelenmek yerine, şu ana kadar bana verdiklerine minnettar olduğumu söyledim. benden sıkılıp sıkılmadığını sorduğumda, ‘sıkıldığımı söylesem rahatlayacaksın, ilk kez sana gerçek bir şey söylemişim gibi, çünkü şu ana kadar senden herkes sıkıldı, bıktı ve burada sana ait bir yer olmasına tahammül edemiyorsun.’ demişti. Öyle oldu yani, insanların benden sıkılması aslında gerçekliğimin bir parçası, alıştığım bir şey gibi artık. Daha iyisini yapabilmek tabi ki isterdim ama katlanamadığım bir durum da değil artık en azından.

#Youtube

Geçen gün piliç çevirme lokantası kedisi gördüm.

Tavukçu kedisi olmak iyi, dükkanın girişine oturmuştu keyfi yerinde gibiydi.

Kediler takılacakları mekanları seçerken, yemeği iyi değil ama oturacak güzel yerler var, çalışanlar iyi çocuklar, bu tarz kararlar veriyor mudurlar acaba .

Böyle düşününce kafe kedisi olmak saçma mı? Güzel yemek yok. Ama kafede çalışanlarla arkadaşsındır, ya da soğukta girer oturursun.

Metroda uzananlar var sonra. Gittiğim kütüphanenin girişinde her uğradığımda orada bulduğum, girişte uzanan bir kedi var. Tam uzanıp sevebileceğiniz yüksekliğe bilerek kendisini sevdirmek için mi oturuyor?

Bu kedinin buralarda uzandığı bin tane foto vardır telefonumda.

Bizim semtin Migrosun’da Osman var. Çok pis, bakımsız bir kedi. Bütün müşteriler ve kasiyerler adıyla hitap ediyor. Zengin teyzeler mama alıp duruyorlar kendisine, iyi bakılıyor yani. Olmayacak yerlere uzanıyor, kirli tüyleriyle satılık battaniyenin üstüne ya da gıdaların oraya falan. Geçen kollarından tutmuş güvenlik dışarı atıyordu adamı tırnak manyağı yaptı.

Burada Osman marketin yanındaki spor salonuna vespa park edilmiş onunla karizma yapıyor.

Onun gibi bir de Silk and cashmere isimli lüks mağazanın kedisi var. Milyarlık kaşmir kazakların üstüne uzanıp mundar ediyor.

Bence en vizyonsuzu BİM kedisi olmak.

Çok içeri girince öfkeleniyorlar mı ki girişin oraya tünemişler öyle. BİM kasiyeri Migros kasiyerinden kötü kazanıyordur gibi geliyor. Arkadaşı çalışan vardır güzel yemekler veriyordur da diyemiyorsun. Dandik BİM salamı anca.

Taksiciler üniversite mezunu olduklarını söylemeyi çok seviyorlar

Bu gün taksiye bindim eşini arıyor. Kızımız kahvaltıyı kantinden yiyor 3 gündür. Bu kız kahvaltıda yumurta yemiyor mu diye. Karısı da tersledi. Tamam tamam kapat peki dedi kapadı. İlgili baba gibi ayak yapıyordu herhalde. Bı kere bunu bir yerden aramışlar taksi icin. Tam orada kadın cezaevi de varmış. Bu yanlış müşteriyi almış. Müşteri kadın şöyle bicakladim böyle paramı tahsil ettim falan diye yanındakine bişi anlatıyormus. Bu da demiski içinden allah allah bu beni arayan kibar hanımefendiye hiç benzemiyor. Sormuş sonra işte kadın cezaevinden çıktım demiş yanlış musterigi aldiginu öyle anlamış. Kemal Sunal filminde öyle bı sahne varmış. Fatmagule yan bakanı şöyle bicakladim falan diyormuş Kemal Sunal soğuk terler döküyormuş

Cimere canı sıkılınca mesaj atıyormuş onu anlatmaya basladi. Bu toplumun düzelmesi için eğitimde empatinin öğretilmesi lazım diye uzun mesajlar yazıyormuş. Oradan siyasete girdi. ABD bizim empati ve ahlakimizi bozup kültürümüzü dejenere edecekmis Ortadoğu'yu ele geçirmek için.

Bunu da şöyle çözmüş. Bı gün ABD büyük elçisi taksisine binmiş. Taksicidir cahildir anlamaz diyip rahat rahat bütün planları konuşmuş ingilizce. Ama kendisi Ukraynada üniversite okuduğu için hepsini anlamış. İngilizce ve ukraynaca ana dili gibi bilirmiş. O gün dinlediklerini ve kendi okuduklarını sentezleyerek ABD'nin planlarını anlamış.

Hastanede doktor rolü biraz sadistik. Mesela acil nöbetinde panik atakla gelip duruyorlar. Şu an bana çok acil müdahele edilmesi lazım! çok kötüyüm! Alaycı bir ifadeyle bakıyorsun oyalama beni yok bişiyin diyip yolluyorsun. Yani tabi ki tıbben acil bir durum olmayabilir ama, belki bişilerle başa çıkamadığını düşünen bir insan için, yardım arayışı, önemsenme ihtiyacı acildir o an. İlla ilgi göstereyim diye demiyorum da hasta yükü altında insanları umursamaz sadist bir devlet memuru haline gelme oluyor!

Yani olağan kırılganlıklarımızı, çaresizliklerimizi, dışarıdan birinin ilgisine olan muhtaçlığı, bu kadar kirli, hor görülesi, reddedilesi bir şey olarak deneyimleten orospu çocuklarından biri olmak istemem. Aciliyet dediği, işte sevgilimle kavga ettim bana Obama’yı bağlayın!! O an iyi hissettirebilir Obama gelse, konuya çok hakim olmasa bile bir iki gülümser el sıkar gider. l

Poliklinikte de yoğunluktan insanlara konuşmak için pek süre veremiyorum. Ama geçen gün çok kibar bir hastanın yatışı için zaman ayırdım ve hiç de gocunmadım. O an onun anlattıklarını saygılı bir şekilde dinlemek önemliymiş gibi geldi.

Sürekli özür dileyen mahçup bir hastaydı. Her an tersleyecekmişim gibi çekingen bir hali vardı. Anlatmaya 2019daki bir olaydan başladı. Ankara’ya sevgilisiyle konuşmaya gitmiş. Sevgilisiyle tartışma çıkınca kendisini sokaklara vurmuş. İki gün sokakta yatmış. İkinci gün amaçsızca dolaşırken:

“Yolumu kaybettim. Kendimi TBMM’nin önünde buldum.. O sırada erkek arkadaşımdan ayrılmıştım. Hüzünlüydüm. TBMM’nin bahçesine bakarken, o anki psikolojimle gidip cumhurbaşkanı ile görüşme talep etme fikri geldi aklıma. Kendisine kızdığım şeyler vardı. Demirlerin üzerinden atlayıp bahçede oturdum. Gelen güvenliklere böyle bir görüşme yapmak istediğimi söyledim. Yasakmış o bahçeye izinsiz girmek. Tabi ki böyle bir görüşmeyi kabul etmediler. Ben bunu kendime bir hakaret olarak görüp çırpınmaya, üstümü başımı yırtmaya başladım. Karakola götürüldüm. Ablam bebeğiyle gelip beni nezaretten aldı. Sonra da bu hastaneye yatırıldım.”

Yaşlı anne babasıyla yaşıyor. Bu aralar her sabah evden çıkıp iş aramaya belediyeye gidiyormuş.

“Dün belediyeye giderken benzer bir akıl bulanıklığı anında yolumu kaybedip kendimi otogarda buldum. Bir Ankara otobüsüne atlayıp Cumhurbaşkanı ile görüşmek gibi bir fikir geldi yine aklıma.”

“Kuran-ı Kerim, nutuk ve mesnevi. Bu 3 kitabı uzun süre inceleyerek bazı bilgiler edindim. Fetullah Gülen’in cinler aracılığıyla Cumhurbaşkanını yönettiği gibi. Bu konuda bir mücadele yürütmek isterdim. Son günlerde tekrar cinlerin seslerini duyuyorum. Benimle uğraştıklarını hissediyorum. Bu yüzden gelip hastane yatışı talep etmek istedim.”

Bir yandan cinlerle ilgili düşüncelerinin doğruluğundan şüphe duymazken, diğer yandan sebebini tam açıklayamasa da tedaviye ihtiyacı olduğunu hissetmiş. Hastalandığını sezip tedavi olmaya gelmiş.

Zenginlerin yaşadığı bir semtte oturuyorum. Genel olarak, uyum sağlayamadığın, giydiğin, yaptığın her şeyin bir şekilde yanlış olduğu hissi veren, zengin okulunda burslu öğrenci olmak gibi bişi.

Ayak bileğimi burktum. üzerine basamıyorum. Hava almak için koltuk değnekleriyle güç bela arka sokaktaki parka gittik. Hareket edemediğimden uzun bir süre yaşlı gibi etrafı izledik boş boş. Bütün çocuklar asyalı, zenci, melez falan. Sarışın uzun saçlı kız çocukları koşturuyor. Şık erişkin kıyafetlerinin küçültülmüş haliyle değil de, böyle bizim alıştığımız, kafasına göre kumaşlardan, rastgele kesilme pembe renkli çocuk kıyafetleriyle şapşal şapşal gezen normal çocuk görünce inanılmaz bir samimiyet hissediyorsunuz.

Ayağım sakat diye hastaneye uberle gitmek zorundayım her gün. Uber biraz bilmediğim sokaklardan geçti. Daha böyle mahalle arası gibi, normalde çok dandik çok salaş bir dönerci diyeceğiniz, izbe binanın zemin katında açılmış minik restoranlar var. Ama Hepsinin ismi de fresh and zen salads, bilmemne sushis, soul food salad falan.. Gerçekten de yemeksepetini açıp oo uzak doğu mutfağı oo bowl falan diye söylediğiniz her şey merdiven altı. Lüks semtin yakınında merdiven altı bowlcu açıp yemeksepetinden millete dayamak çok mantıklı bir iş planıymış. Geçen hep söylediğim bowl bilmemen diye havalı isimli bir yerin önünden geçtim şans eseri, o bowlları baya bıyıklı dayılar hazırlıyor. Bütün büyüsü kaçtı.

Bu gün de ju jusen chian Jong falan bir yerden noodle söyledim, ismi jujutsu kayzen isimli anime gibi bir şeydi. Anime sitelerini açıyorum, hepsinin ismi geçmiş hayatımda kötü adamdım ama bu hayatımda portaldan geçerek orospunun teki oldum ve rusça konuşuyorum.. falan gibi, bütün konuyu özetleyen uzun şeyler, belki yemek söylediğim lokantanın da öyle bir anlamı vardır, önceki hayatımda kalbi çok kırılmış bir anime kızıydım ama bu hayatımda uzakdoğu yemekleri hazırlayan doğulu bir türk aşçıyım! Falan

Üzerimde bir küskünlük var. Hayal kırıklığı, beklentisi. Başta biraz ilginç biri gibi gelsem de uzun vadede insan ilişkilerimin boka sardığına, insanların benden sıkıldığına, bana değer verilmeyeceğine inanıyorum sanırım.

Bir yandan da benden sıkıldığını gördüğüm insanların yanında hep konuşasım, canlı canlı bir şeyler anlatasım geliyor, reddedileceğimi bildiğim ortamda daha çok konuşuyorum. Kendimi benden haz etmediği çok belli insanlara ısrarla sevdirmeye çalışırken buluyorum. Yalaka gibi hissettiriyor.

Mesajlaştığım liseden yakın arkadaşım var. O da mesela mesajlarıma dönmez, adam gibi cevap vermez. ona çok güldüğüm, hoşuma giden espriler yaptığımı fark ediyorum arada. Babası kanser olmuş. Destek olmak için yazdım. Babası torunlarla vakit geçirmek için yanına gelmiş. Normalde olduğundan 5 kat daha huysuz, eleştirel bir adama dönüşmüş.

bu gün pole gelen bi hastayı anlattım. Kadın birkaç ay önce ellerinde güçsüzlük diye hastaneye gidip ALS isminde ölümcül bir hastalığa yakalandığını öğrenmiş. Hep bu lanet kocadan boşanmadim hayat boşa gitti falan diye şikayetçiydi. Benim hayatım gitti bitti, o yine yaşayacak narsist herif. Yaşlanınca ya da ciddi hastalık durumlarında, yanlış mı yaptım, hayatı boşa mı harcadım diye seçimlerini sorguluyorsun herhalde. O kadına da ailesiyle olmak iyi geliyordu. Kızıyla torunuyla vakit geçirmekten bahsetmeye başlayınca yüzü güldü. Onu dedim, en azından beraber olmanız iyi.

EMLAK PARANOYASI!

Serviste takip ettiğim paranoid şizofren bir hastam var. Bu gün sigara için verdiği paralarla kendisine yeterince sigara alınmadığıyla ilgili hemşire bir çocuğa takmıştı, onla ilgili öfkeliydi. Öğleden sonra görüşmemizde aslında çok şeylerden anladığını, insanlarla bunları paylaşmak istediğini söyledi. Mesela Gilbert hastası olmasına bağlı bilirubini artışı, bilirubin antioksidan bir madde olduğu için beynini falan temizleyen muhteşem bir şeymiş. Sonra Mussolini, Hitler, İsa bunlar hep içe kapanma ve arayışa girme ile karakterize Şizofren kimselermiş(dini olarak özel misiniz sorusuna cevabı.). Nasıl yani siz de mi şizofrensiniz o zaman sorusuna ise insanların siyah ve sarı(bilirubini) olarak ikiye ayrıldığını, bunun aslında evren ve canlılarla ilgili pek çok şey açıkladığını, hatta hepsinin altında cinsellikle ilgili bişiyler olduğunu söyleyerek cevap verdi. Tabi bu konulardaki özel bilgilerini insanlara açmaya çalıştığında bazı siyasi çevreler onunla uğraşıyordu.

Annemle ev almaya çalışıyoruz. Pek anlamıyoruz. Kadıköy’de latte içip emlakçılarla buluşmaya gidip çok hızlı ikna oluyoruz. Mesela geçen Koşuyolunda ev bakmaya gittik kadın anneme kaz dağlarında ev satıyordu az kalsın, anne evi alacaksan git bi gör dedim de, kaz dağlarına gitmek zor geldi öyle vaz geçti. Bunu duyan ananem sadece solcu demokratların yaşadığı çanakkalede bir adada varımızı yoğumuzu satıp villa almamızı önerdi.

Her neyse ben paranoid hastamı görmeye çalışırken koşuyolundaki emlakçı kadın aradı. 5,5 yıllık asistanlığın verdiği yorgunlukla hiç profesyonel olmayan bir şey yaptım, hastanın yanında telefonu açtım. Kadın 10 dakika boyunca bana koşuyolundaki emlakları övdü falan, haftaya yine buluşalım dedi. Telefonu kapadığımda hastam “Bu kadın fazla ısrarcı bende pek güven uyandırmadı.” Dedi. Babam da paranoid ananemden faydalanmamı söylemiş, “O kadının şüpheciliği emlak almak gibi kimseye güvenmemek gereken bir senaryo için ideal!” Demişti. Ama bilmiyorum sigara paramla sigara almadınız diye bile paranoyaya giren bu beye ne kadar güvenebilirdim.

sonradan gelen ek: gerçekten de emlakçı kadın kötü niyetli çıkıp işlerimizi bozdu o dönem

Ayrılık anksiyetesi!

Terapistim tatile çıkıyordu çok büyük kavga çıkardım alakasız bir sebepten, sonra değiştiriyorum seni diye de tehdit ettim. Gidip İranlı olduğunu ve blues grubunda gitar çaldığını öğrendiğim bir başkasını buldum. YouTube’da çok yumuşak başlı konuşuyordu. Tamam dedim. Adama yapay zeka kullanarak mektup yazdım bana dönmedi. O sırada sinirim geçmişti terapistimle devam ettik.

Aynı sırada kız arkadaşımla da ayrılcam diye kavga edip duruyorum. Ona da beni ihmal etmesi sebebiyle, 2 ay beni görmezden geldi falan, ayrılıyorum ulan diyorum ayrılmıyor. Bişiy de düzeltmiyor.

Haftada bir gördüğüm hastam var. O da aynı şeyleri anlatıyor, sevgilim beni ihmal ediyor. artık onun beni boşvermesi, yalnız kala kala aramızda o kadar mesafeler açtı ki, o yaptı ama bunu.. hislerim de eskisi gibi değil. Dedi. Aynı ben. yabancı etmiş kendini.

Bir de temizlikçi abla sanki özensiz temizliyor. Onu da değiştirdim. bu hafta yeni bir ablayı denedim yani.. Sevgiliden ayrılıp yenisini bulmak, terapisti değiştirmek, temizlikçiyi değiştirmek.. Hepsi iç içe. Giden temizlikçinin arkasından aşk acısı.. Zaten sevgilimden ayrılamıyorum, suçluluk psikolojisi olabilir, başkasına pek bi yönelimim yok. yeni temizlikçiyi çağırdım. Kaba saba konuşan Sivaslı bir abla geldi. Okuma yazma bilmediği için duraktan alıp eve ben getirdim. Normalde navigasyondan falan buluyorlar.

Pilotlara işe gittiğinden, pilotların doktorlardan fazla kazandığından benim evimin ne kadar eski olduğundan pilotların çılgın sitelerde yaşadıklarından falan bahsetti durdu. Benim eski ablayı özledim, onun çok daha tatlı bir insan olduğuyla ilgili, sevgili değiştirmek gibi bişi aslında. Seni kıran ihmal eden işini eksik yapan temizlikçi. Sonra muhabbet ederken de aslında hiç aşılamayacak kopuklukları aşmaya awkward sessizlikleri ne bileyim bir espriyle bir yorumla ekonomiden falan bahsederek aşmaya çalışıyorsun. Bir insanı evine almak zor ya temizlik için bile olsa.. Neyse yani gelen gideni aratır gibi sivaslı ablayla da aramızda aşamayacağımız pilotları övme huyu var. Benim abla en azından böyle mal mülk düğün muhabbeti yapıp duran materyalist bir insan değildi. Ama çok iyi temizledi, eski ablayı kötüleyerek.

Sonra akşam geri bırakmam gerekti beraber yürüdük. Sana da iş oldu dedi, ben de olsun bana yürüyüş oldu dedim. Aaa sen haftasonları çıkmıyor musun ya dedi? Belki biraz merhamet beslemiştir ama sonra pilotların bedava uçak biletiyle ne kadar gezdiğini anlattı.

Kıyamam teyzenin okuma yazması olmadığı için eve dönüş yolu gerildi, yolunu bulamama ihtimaline karşı panik oldu. Durağa Vardık beraber otobüs bekliyoz. Meğer bizim hesapladığımız otobüs biraz önce çıkmış. Tramvayı denk getirebileceği başka bir otobüs gördük. Aynı otobüse bine çok beyaz türk bi kadına sordum hanımefendi bu tramvayın ordan geçiyor mu diye. Sivaslı abla o anki çaresizliğin getirdiği girişkenlikle, yine bana konuştuğu gibi kaba saba kadına Şurdan geçiyor mu burdan geçiyor mu sen nereye gidiyon diye sordu, peki bundan insem tramvaya çok yürür müyüm dedi, yürümekten değil de bulamamaktan çekiniyordu muhtemelen. Kadına sen nerede iniyon bana gösterir misin ineceğim yeri falan dedi. Kadın kabul edince abla çok mutlu oldu. Ben de böyle ablaya karşı sevecen hisler besleyerek akşamüstü tek başıma hiçbir sosyal planım olmayan haftasonuma geri döndüm .

Bu hafta bize bir hasta yattı. Ne varsa içmiş. Kokain, metamfetamin bonzai, idrarında hepsi çıktı. Bunun bir ara bilinci kapandı durup dururken. Endişelenip yoğun bakıma yatırdık. Ama bir şey yokmuş. Uyuşturucuların etki süresi geçince tamamen normale döndü, toparladı. Geri yolladılar. Vizite çıktı, hoca korkutmaya uğraşıyor ‘bak yoğun bakımlık oldun içme bu kadar’ falan diye. Bu da ‘Yoğun bakım diyorsun öyle mi?’ ‘Kolay kolay yoğun bakıma giren kimse çıkamaz di mi?’ ‘Çok mu fena olmuşum?’ şeklinde hocayı yokluyor. Adam da ciddiye alsın diye ciddi ciddi başını sallıyor ‘evet şakası olmaz tabi yoğun bakım çok kötü’ falan diye onaylıyor. Hastanın ortamlarda anlatacağı hikayeleri düşünemiyorum.

Babam ziyarete geldi. İşyerimi görmeye götürdüm. İş yerimi görmesi ondan onay almış, kabul görmüş gibi hissettirdi. Belki ortalama bir insanın özgüvenine yaklaştım biraz, işe giden, işe yarayan genç bir adam gibi hissettim. Normalde yaptığını bilmeyen adam yerine konmayan çocuk gibi hissediyorum. Sonra bu olumlu duyguya fazla tutunmaya çalışınca anlamını yitirdi.

Hastalar ve hemşirelerle voleybol oynadım. Göbekli ve terli bir adam, zıplıyorum götüm göbeğim açılıyor falan, gaza gelip zavallı sekretere blok falan koydum, file olmasına rağmen arada, rakip takımdaki hastanın üzerine çarpıyor gibi oldum bir kere de.

Babam canlı bir insan kendi ülkesinde kadınlar buna bakmıyor diye afrikaya seyahate gitti evlendi. Sonra karısıyla anlaşamıyorlar diye bu aralar da kübaya gidiyor. Kübada da sevgili yapmış. Kübalı gibi ya da kübaya giden pis turist adam gibi kısa kollu gömlek fedora şapka falan takıyor. Sinanpaşa’da dandik çantacıdan insülini için mini çanta sinanpaşadaki genç kıyafetçisinden çocuklarına BArcelona forması falan aldık. Sonra bir içmeye oturduk garsona çiğköfte söyletirdi. Mesela maskülen olamamakla ilgili sorunlarım var. Hiç maça gitmemişimdir ya da beşiktaşta okudum o kadar hiç Kazan’a da gitmedim. Babamla bira ucuz diye gittik. Maskülenlik sorunlarımı bu çözecek gibiydi ama yandaki bira içen dayılara kendi de alkolik olduğu için sıcak duygular besledi. Kalktı sallana sallana gidiyor sigara falan istedi flörtöz şekilde ateşlerini falan aldı. Sonra adamlar masadan kalktıklarında gereğinden fazla nazik bizle vedalaştılar sigara paketlerini falan bıraktılar.

Böyle 90larda türkiyede takılmış olmasından kalan bi sosyalleşme tarzı var babamda. O zamanlar genç bir erkekmiş ve kokoreç çiğköfte yiyip bira içip işte kemancıda falan, almanlığını kullanmış geçinmiş gitmiş sanırım. İnsanlarla tanışmış falan. Ama şimdi yaşlı pis bir herif tabi, olsun.. yeni açılmış ama henüz çalışmaya başlamamış bir bara gittik mesela balkonuna oturduk. Bunlar önce oturmamıza izin verdi sonra bira getirmeye karar verdiler sonra garson bize çiköfte almaya gitti. Babam biraya çok sevinip bozuk türkçesiyle balkondan aşağıdaki mekan sahibine seslendi sevinçle, ‘’Bana bira geliyür’ diye.

Sonra keyfi yerine geldi bana tavsiyeler falan veriyor. Bir dönem pazarlama departmanlarında falan çalışmıştı, bir anda tuhaf gömleği sakalları falan merkezi yönetimimde bu tipsiz adam marketing departmanımın başına geçti. ‘Böyle olmaz sana ne olacak ezik gibi omzun çökmüş duruyorsun tırnaklarını yiyorsun böyle beden dili mi olur?’ Bayadır da depresifim mesela, sürekli gülümsemem kendimi pazarlamam gerektiğini falan söyledi.. Yani birahanede yan masadan sigara istemen mi senin büyük pazarlama başarın diye eleştirmek istedim aslında ama bir taraftan da gayet güzel götürdü bence iletişimleri..Sonra babam gitti hayatımdan o girişimcilik bir anda çıktı zaten. Yine parkta kütüphanede oturmaya döndü. Gülümse, arkadaş edin, kambur durma tavsiyelerinden bir bok olmadı.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

sen kilo mu verdin?