Bizi kısmen sorunlu varlıklar haline getiren ve yalnız bizde değil, evrende birçok canlının damarlarına yayılmış olan iki güdü var:
Aidiyet ve sahip olma arzusu.
Aidiyet nesnelerle olan farkımızı azaltırken, sahip olma arzusu arttırıyor.
Ben yeryüzüne geldiğimde, her şey vardı zaten. Tek başıma geldim ve ait olduğum yeri de yanımda getirmedim. Peki buraya mı aittim? Var olan düzen bana kapılarını açtığında, “al bunlar senindir” ya da “artık burada yaşayacaksın” mı dedi? Kesinlikle hatırlamıyorum.
Özünde bir çantaya sığabilecek eşyayla yaşayabiliriz, mutlu olabiliriz, dünyayı dolaşabiliriz, uzaya bile gidebiliriz, yapabiliriz ve böylelikle ait olmayız, doğayı görürüz ve sahip de olmayız, onu yalnız gözler, güzelliğini takdir eder ve incitmeden gideriz. Mümkün.
Sevmek için yerleşmeye gerek yok, alıp götürmeye gerek yok, görüp hatırlayarak da severiz, elimizden gelirdi.
Bavullar hazırlayıp tatillere gidiyoruz, kafa dinlemek mi istiyoruz yoksa tatile ait olmak mı? Bir dinlenceye ait olmak, artık yorulmamak, hatta bazen hiçbir şey yapmadan boşluğa bakmak istiyoruz. Hayat yoruyor, şehir yoruyor, insanlar yoruyor. Gidip dönmemek, mutluluğa ait olmak istiyoruz, öyle ki ulaştığınızda biri “Hoş geldin, iyi ki geldin, seni mutlu etmek için hazırlandık, sen artık bunu hakettin, burada hep mutlu olacaksın, sen ağladığında bile seni güldürmek için elimizden gelen her şeyi yapacağız” diyecek sanıyoruz, biz imkansızı umut ediyoruz.
Trafik tıkandığında toplu taşıma araçlarında oturmaya devam eden, “birazdan açılır yahu” diyen zihnimiz gb; oturmaya devam eden, ayaklanmayan zihin sesimiz gb, imkansızız ve tek kalamayız.
Hazırlanıp tatillere gidiyoruz, sonra ‘eve’ dönüyoruz, döndüğümüzde 'iyi ki evim var'ı bize ne söyletiyor? Şöyle ki:
Gittiğimiz yere ait olamadık çünkü ya mutlu olamadık ya da mutluluğa yeterince zaman tanıyamadık. Devam eden her şey insanı alıştırıyor, alışkanlıklar bizi bitkin yapıyor, onlarla sıkılıyor, onlarsız yaşayamıyoruz, biz onlara aitiz.
Bugün yıllarca yaşadığım evimden çıkıp metroya bindim. O evde sadece 3 yıl yaşamış olabilirim ama mekan değişse de 'evim’ değişmedi, ben orada yıllardır yaşıyorum.
Bugün yıllarca yaşadığım evimden kocaman bir bavulla ayrıldım, başka bir yere ait olmaya gidiyorum, sahip olduğum bazı şeylerle, başka şeylere sahip olmaya gidiyorum. Bazı eşyalarımı evde bıraktım, yenileriyle de eve döneceğim. Döndüğümde nereye ait olacağım?
Boş versene, ben sevmeye gidiyorum. Gerisini unuttum.
Sevdiklerime selam ederim.
romaincrisis
annaxmalina
vaporwave
theartofmadeline
stormborns
areudirty
ellievsbear
2087
