Birbirinin aynı çam ağaçlarının her seferinde yeni ve başkalaşmış bir mucizeyi mavi bohçasından çıkardığı dağ yolundan, elma bahçelerini solumuza alıp paldır küldür iniyoruz. Dört çekerli bir araba içinde on dört adam.
İngiliz usulü şöförün sağdan talimatları verdiği bu metal patırtı, patırtı diyorum çünkü en başarılı olduğu alan bu, ön koltukta dördümüzü taşıyor. Yok araç öyle ahım şahım büyük değil, dolmuş işte, aslında iki buçuk götlük enleme sığmışmış durumdayız. Şöför, sağ yanına aldığı 7-8 yaşlarındaki velet, bendeniz ve hemen solumda iyice içli dışlı olduğum, başta bu durumdan hoşnut olmasam da giderek yakınlığına alıştığım kocaman beyaz sakallı mor türbanlı amca.
Dördümüz Kaşmir’de arabaya kadar varan esnfes kokuların mümessili elma bahçelerinin yanından geçiyoruz. Ben, çocukluğum, gençliğim ve yaşlılığım.
Mor türbanlının derisi güneşten iyice kararmış, delikanlı nispeten benimle renkdaş, çocuğun ise yüzünde allar açmış.
Konuşamadığım ama benzeştiğimiz bu üç kişi. Radyoda insanın kafatasını içeriden gıdıklayan emmeli basmalı müzik anlaşma zeminini hipnotik bir sevdaya çalıyor. Aynadan yüzünü incelediğim, yaşlılığım, beni farkedince biraz utanıyor eline yeni döktüğü kuru yapraklarla. Bu yaprakların ne olduğunu ikimizde biliyoruz, benden gizleme. Sonra yaprakları çıkardığından daha ufak bir kutuyu açıyor, kapağını düşünmemek için parmaklarının arasında tutuyor bu saat pili bile taşıyamayacak kadar ufak kutunun. Ve biraz beyaz toz döküyor üstüne, tuz gibi bir şey. Dikkatlice kapağı kapatıyor, kutular hop cebe. Sonra o koca sağ avucunda iyice eziyor yapraklarla birlikte. Yoğruluyor da sanki derisinden bir parçayı da içine katıyor. Bütün bunları yaparken hala aynadaki bakışlarında benden çekindiğini göstermesi ne tuhaf.
Beni görüyor, diğer lokmayı da bana veriyor. Anlatacak gibi oluyor ne olduğunu… Sonra kendi kendine, sanki bir anda bilmecenin çözümünü bilivermiş gibi bir gülümsemeye susuyor, ben de onun omzuna onaylar gibi bir el vuruyorum.
Lokmayı ağzıma atmamla, hipnotik müziğin emme basmaları kafatasımın içinden, dökülememiş son saçlarımla birlikte renk olup dışarı fışkırıyor. Burnumun ucunda sallanan, muhtemelen on bin yıl önce bitmiş bu araba kokusuyla birlikte türbanın renginde mor, cıvık, hamurumsu bir şey akıyor üzerime,
Ve çocukluğum sözü alıyor,
- bilmem, cennet bu olsa gerek.
Delikanlı mahçup, gülümsüyor
Mor türbanlı hep sessiz.
…
Tam 10 gün oldu bu topraklara tekrar ayak basalı. Alışmak zordu ama oldu.
prguitarman
amandla
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
snowghoul
discoholicmusic