[seymayimben]

Er ya da geç olacağını biliyordum dediğim şeylerle, hiç olmayacakmış gibi gelen şeylerin kesiştiği yerdeyim.

Hiç yaşayamayacağımı düşündüğüm şeyleri deneyimliyorum. Bir gün gidilecek ülkeler bakıyorum haritadan, yüzük seçiyorum parmaklarıma; bir gün istifa ediyorum, hep hayalini kurduğum bir konumunda yaşıyorum İstanbul’un falan. Sıkılmıyorum birinden, sabrediyorum onun tüm kalabalığına, kabalığına.. sığamıyorum bir kalıba.

Saçlarımı kesmiyorum ama, burnumu yaptırmıyorum, uyuşturucu kullanmıyorum mesela, ve agnostik değilim hala.

Bir gün ben de anne olacağım, biliyorum.

[seymayimben]

30 oluyorum🥲

Söylenecek çok şey var, ama söylemeyeceğim. “Sana kelimelerin kifayetsiz kaldığı sözler söylemek isterim.” diyen bir derviş, ne zaman ki sustu; ben işte o zaman duydum. Ya da duyar gibi oldum bilmiyorum. Onun bile neşesi yetti bana.

“Hayat bilmecedir,

attığın her adım

bir hecedir,

çözene gündüz

çözemeyene gecedir.”

Aşk olsun 🖤

[seymayimben]

03.09.2024 🐬

[seymayimben]

Neden tumblr ?

çocukluğum burası benim

[seymayimben]

artık

çiçekleri sevdiğim yaştayım 🌸

[seymayimben]

suan saat 05.20 ve havaalaninda ucagimi bekliyorum. yillar sonra ilk kez sabah erken saate bilet aldigimi, daha dogrusu yillardir neden sabah erken saate bilet almadigimi simdi hatirladim; gozlerim kapanmaya baslayinca. fakat artik ucagin geldigi kapinin orda otururken uyuyakalip ucagi kaciran o saskin ordek degilim….kizin artik buyudu anne

[seymayimben]

beni hakkımı ödeyemeyecek olan erkekler cennete götürecek..if i were a god, i would like do it. lol

[seymayimben]

Daha geçen hafta işyerinde her kadının hemcinsleri tarafından daima kıskanıldığı konusunda görüşler bildirilirken bu duyguyu çok az hissettiğimden bahsettim. Arkadaşlarım tarafından kıskanılmadığımı, “Kim, neden beni kıskansın?” gerekçesiyle temellendirmiş, bir diğer sebebinin de arkadaşlarımı iyi seçtiğimden dolayı olabileceğini söylemiştim.

Aradan kısa bir süre geçti ve 4 yıldır tanıdığım, il dışında yaşadığında 2 kez kendisini ziyaret ettiğim, benim etkimle fitness yapmaya başlayan ve ben bir senedir yapmamama rağmen istikrarlı bir şekilde bunu sürdüren (benim eski salonuma giden) bir kız arkadaşımın ordan flörtleştiği bir erkeğe “Ben ismimi beğenmiyorum. Bana Şeyma diyebilirsin” dediğini öğrendim. Yazarken bile utandım. Çok saçma değil mi? Bu beni neden ürküttü? Ve daha bilmediğim neler var? Şaşkınım.

[seymayimben]

çok üzgünüm

[seymayimben]

biriyle sevgili olmazsın, “kimseyi beğenmiyor” derler.

biriyle olursun, yakışıklıdır, “ondan koca olmaz” derler.

eğlenmene bakarsın, “senden küçük, çocuk daha” derler.

olgundur, seversin “sen çok güzelsin, neden 10 yaş büyük?” derler.

“bana aşık?” dersin, “önce Allah aşkı” derler.

“namaz kılıyor” dersin, “ay yok sen yapamazsın” derler.

“beni seviyor” dersin, “senin sevmen daha önemli” derler.

“seviyorum!” dersin, “parası için” derler. parasını istemezsin, “salaksın” derler. derler de derler… hayatımda ilk kez kalbimdeki sesle mantığım uyuşuyor. o bana baktığı an evrendeki tüm taşlar yerine oturuyor. buzlar kraliçesi tahtından indiriliyor da, ummadığım kişiler beklediğim tepkiyi vermiyor. yani o tayfa yerli yerinde duruyor. sadece soruları değişti. “neden evlenmedi, neden atanmıyor, hala mı okuyor?” gibi “institutional logics” teorisindeki farklı sorularla meşguller. 10 sene önce okuldu, sonra aile, sonra evlilik, sonra para… ben de edindiğim farklı dünya görüşüyle onların davranışlarını açıklamaya çalışıyorum. ve samimi olmam gerekirse çoğunu weber’e kadar inmeme rağmen açıklayamıyorum.

[seymayimben]

[seymayimben]

“Like we promised before to do…”

[seymayimben]

i made it…

ben kazandım çocuklar

[seymayimben]

bugün merdivenlerden düştüm.

etrafımda kimse yoktu ve bir süre kıpırdayamadım bile. hani kendi içinde biriken çok şey olduğunu kırdığında yumurtaya karışan minik bir kabuk başlatır ya, bunun için bile kendine olan öz-şefkatini yitirip kontrolsüzce ağlayanlar vardır; yerde doğrulamayan, birisini çağırabilmek için bile nefesi yetmeyen bir vaziyette aynı bu duygu içerisinde çaresizce bekledim. beni aşağı indirdiklerinde meraklı ve acıyan gözlerle herkesin, AMA HERKESİN bana baktığını görünce yaşadığım rahatsızlığı anlatamam. var olduğunu henüz öğrendiğim bir duygumu keşfettim o an. ilk düştükten hemen sonra bir süre boyunca yürüyemeyeceğimi bile düşünürken, o bakışları görünce aslında gayet iyi olduğumu, hemşireye gitmek istemediğimi söyleyerek -ya huysuz bir yaşlı, ya inatçı bir çocuk gibi- bir an önce insanların bana acıyarak bakmalarını sonlandırmak istedim. küçükken kolunun kırılmasını isteyen çoktur, ilgiyi üzerinde toplayıp insanların kendisini önemsediklerini görmeye karşı özlem içindedirler. kolumun kırılmasını istemek gibi davranış çıktılarına sahip olmasam da evet, ben de böyle bir çocuktum. yetişkin olduğumda duygularımı ifade edemediğim zamanlarda ağlayan, bunu saklamaktan ziyade sebep olan insanların gördüklerinde beni ne hale getirdiklerini anlamalarını isterdim. peki ne yaşandı da beni tam tersi olan şu halime getirdi? bilmiyorum. bu arada serhatın günlüğünü okumak çok zevkli.

[seymayimben]

dün öğlen 14.00’de başlayıp en fazla 30’ar dakika molalar vererek kaça kadar çalışmışımdır sizce?

09.14.

yıllardır yapamadığım bir şeydi. hatta 10 saatlik ingilizce çalışmam dışında hayatımda bir ilkti. galiba bir şeyler öğrendim.

sadeleşerek.

defalarca “gelmeyeceğim, siz gidin, sonra görüşsek olur mu?” soruları, sonrasında bunları demek için bile mesaj ve aramalara cevap vermememle devam etti. daha da ileri gidip mesajları bile okumamaya başladım. sonrasında ise sosyal medya hesaplarımı tamamen kapattım. bir süre hiçbir şey yapmadan bu durumdan keyif aldım sadece. sonra zihnim berraklaştı ve eski odağımı yavaş yavaş toplayabildim. bir sonraki gün daha iyi, bir sonraki gün daha iyi derken -her şeyi abarttığım gibi- kendi rekorumu kırarak 17 saat çalışabildim. zihnin ve bedenin bu gibi odağa erişebilmesi için kirli sulardan arınması gerekiyor. görevmiş gibi edinilen arkadaş görüşmelerinden, hep aynı soruların sorulduğu flörtöz çeşitlilikten, avmlerden, gürültülü kafelerden, sizi yaşam koçu sanmaya başlayan arkadaşlarınızdan arınmanız gerekiyor. bunlar bir reçete gibi radikal yapılabilecek şeyler değil, hepsini şuan uygulasanız bir sonuç alamazsınız. neden mi? defalarca denedim de ondan. bu hale gelmem aylar sürdü. içselleştirmem ve sindirmem zaman aldı. sonra ise en sevdiğim kelimeyle başlayarak açıkladım bu durumu:

“kendiliğinden”

bir şeyin “kendiliğinden” olması çok tatlı değil mi?

kendiliğinden oluşan samimiyet, kendiliğinden oluşan aşk, kendiliğinden gelişen sohbet, kendiliğinden akan, tıkanmayan bir hayat.

“yaşamak umrumdadır”

sayesinde - ♾️

[seymayimben]

ennnnn nefret ettiğim, ennnn sinirimi bozan sikindirik tepkiler “sana da günaydın, ooo sana da merhaba ya….” gibi malca tepkiler. o an o kişinin kafasını hamsi gibi kopartıp FUUUUUUUUCK diye bağırıp fırlatmak istiyorum. bunun üzerine sayfalarca yazı yazabilirim ama o sakinliğe ancak birisinin kafasını kopardıktan sonra erişebileceğim için yazamam da aynı zamanda. bazen şiddete meylim saaaaaadece bundan

[seymayimben]

Burda severek takip ettiğin birkaç sayfa soylermisin

@selcandy

bir de @kirmizimasalci vardı ama kaç yıldır girmiyor 😭