Więzi Między Nami - Dodatek - Niespodzianka
Rick w środku nocy wyciąga Morticię z łóżka mówiąc jej, że ma dla niej niespodziankę. Na początku Morticia myślała, że jej dziadek znów się upił, ale Rick jest... Szczęśliwy? Podekscytowany? Wszystko może być możliwe! Może nawet po kilku miesiącach spędzania czasu Morticia wciąż go nie zna, a nowe doświadczenia sprawią, że lepiej go pozna. Ale co wydarzyło się, kiedy Rick popchnął ją przez portal? Przekonajmy się.
Ten fanfic jest dodatkiem do tego fanfiction. Co prawda jest tylko jeden rozdział, ale drugi jest już gotowy i pojawi się max. za 2-3 dni. Fanfici pojawiające się na tumblrze są częścią historii, ale nie są wymagane do fanfictionu na ao3, ale rozszerzają historię i relacje Rick - Morticia lub trochę inne. Widać tutaj trochę inną naturę Ricka F-88, który różni się od C-137 i bliżej mu chyba do takiego Simple lub Cop Ricka. Mogą zawierać informacje dotyczące niektórych wątków, które nie pojawią się na ao3. Zapoznaj się też z moim pierwszym postem, aby dowiedzieć się o pewnych innych informacjach. Ten fanfic miał wyjść krótszy i miałam napisać go w kilka dni, a zajęło mi to dwa tygodnie -_-. Dodatkowo Rick miał być tutaj pijany, ale pijany Rick przerasta moje (nie)umiejętności. Piosenka na końcu to Jailhouse Rock, tylko po polsku i z moim własnym niedosłownym tłumaczeniem. W razie jakichkolwiek błędów przepraszam, ale sprawdzałam chyba z trzy razy. I tak, informacje z tego fica są zgodne z ficiem, ale prawda okażę się w następnym fanficu na tym blogu. Zapraszam do czytania!
Morticia wypadła z portalu prosto na twarz. Mimo że korzystała już z portali, to wciąż się do nich nie przyzwyczaiła. Za każdym razem miała wrażenie, że portal zaraz się zamknie i część jej ciała zostanie po drugiej stronie. Miała tak po tym, jak podczas jednej z wypraw jej dziadka capnęła jakaś kosmiczna roślina i nie chciała puścić, mimo że przeszedł przez portal do garażu. Tego dnia stracił dłoń i musiał włożyć całe ramię do jakiejś mazi, aby mu odrosła cała ręka. Przez kolejny tydzień Morticia miała koszmary.
Rick popchnął wcześniej dziewczynę przez portal, aby się nie ociągała i chwilę później stał już za nią. Złapał Morticię za ramiona i podniósł.
- Pa-URP-trz Morticia! Jesteś w innym wymiarze! Jak ci się podoba?
Morticia rozejrzała się sennie. Byli między budynkami przy jakiejś ruchliwej uliczce targowej. Wszędzie był piasek, a ludzie nosili chusty wokół głowy i długie szaty. Chyba było południe, gdyż było jasno. Dziewczyna zastanawiała się, czy przypadkiem nie trafili do Egiptu lub jakiegoś podobnego kraju. W sumie Morticia nigdy nie była za granicą, więc nie wiedziała, gdzie może się znajdować.
- Wygląda… Pustynnie? Przypomina mi trochę Tatooine, a dokładniej Mos Eisley, tylko budynki są ziemskie i jest ich więcej, a ulice są węższe i nie ma kosmitów.
- Tatooi-co? T-to nie jest inna planeta, tylko Ziemia. W tym wymiarze większość powierzchni planety pokrywa pustynia! Mają tu trochę mniej tlenu, więc mają fajne wynalazki!
- Wciąż myślę, że to Tatooine.
Wyciągnęła z kieszeni spodenek swój telefon. Przynajmniej zapomniała go wyjąć przed spaniem. Kiedy to zrobiła i pstryknęła fotkę, zorientowała się, że ma na sobie… tylko piżamę!
Spojrzała w dół. Miała na sobie trochę za dużą starą żółtą koszulkę, białe spodenki na gumce i białe skarpetki. Oczywiście jak zawsze miała na głowie swoją czerwoną opaskę. Nawet jak kładła się spać. Morticia mogła przeżyć bez majtek, ale wolała mieć na sobie stanik. Nawet jeśli jej piersi były małe, a bluzka za duża, to widziała, że jej sutki wyraźnie napierały na materiał. Zasłoniła ten widok ramionami. Czemu się nie zorientowałam się wcześniej?! To wszystko przez Ricka! Powinien dawać mi więcej czasu na sen!
Spojrzała w bok na niego. Stał koło niej i obejmował ją ramieniem. Chodził wzrokiem po stoiskach. Morticia dopiero po przejściu przez portal zdała sobie sprawę, że Rick nie jest zbytnio pijany, a przynajmniej bardziej niż zwykle, więc pewnie szukał tutejszych trunków, aby się napić. Pociągnęła go lekko za fartuch. Jej twarz miała mocny czerwony kolor.
- Ja… Chcę do domu… Przynajmniej na chwilkę…
Rick spojrzał na nią swoim troszczącym się wzrokiem. Dziewczyna miała wrażenie, że musiała wyglądać naprawdę źle, skoro uklęknął przed nią, trzymał ją za oba ramiona i patrzył w jej oczy tak, jak w nielicznych momentach się o nią martwi. A przynajmniej to ukazuje.
- C-co się stało, luz? Czemu jesteś cała czerwona? Nie podoba ci się tutaj?
Rick czasem niezbyt potrafił ukryć takie emocje jak niepokój, zazdrość czy strach. A myślał, że jest w tym dobry. W chowaniu swoich prawdziwych emocji i uczuć. Zarumieniona twarz dziewczyny w tym nie pomagała.
- D-dlaczego tak uważasz? Podoba mi się tutaj… Tak myślę… Po prostu… Czuję się niekomfortowo, ponieważ… P-ponieważ nie mam bie-… Nie mam nic pod spodem…
Każde słowo wymawiała z trudem. No bo jak miała spokojnie wyjaśnić swój stan? Przynajmniej nie mogła być bardziej czerwona, gdyż było to już fizycznie niemożliwe. Nawet jeśli Rick wyraźnie zdziwiony przeskakiwał wzrokiem to w dół to w górę.
W pewnym momencie wybuchł śmiechem, czym rozzłościł dziewczynę.
- T-to nie jest śmieszne! T-to b-bardzo poważna sprawa!
Wstał, ocierając łzy. Objął dziewczynę w ramieniu, mocno do siebie przyciągnął i zaczął iść. Dziewczyna była zdezorientowana. Mimo tego cieszyła się nagłą bliskością.
- Niczym się nie przejmuj, ángel! Udawaj, że wszystko jest w porządku, a nikt nie zauważyły! A tak w ogóle to cię pytałem, czy jesteś gotowa.
- Jestem śpiąca, zmęczona i podekscytowana. Równie dobrze mogłam zapomnieć, że rano mam szkołę.
- Pfff… Z-zapomnij o tym gównianym miejscu. Idziemy na przygodę w innym wymiarze! T-to niezbyt będzie różnić się od tego, co już robiliśmy. Tu coś ukradniemy, tutaj wysadzimy, a tam kogoś zabijemy. N-nic trudnego. Tylko jak utkniemy w innym wymiarze, to będzie problem. Ale sobie poradzimy!
- Jasne, Morticia! Jak jesteśmy razem, to nic nas nie powstrzyma! A teraz przestań nadmiernie się przejmować i chodźmy coś ukraść! Co ty na partnerze?
Wyciągnął wolną rękę, aby przybić z nią żółwika. Morticia wciąż była zaskoczona nagłą troską. Po chwili wahania przybiła mu żółwika.
Na jej zmęczonej twarzy pojawił się promienny uśmiech. Miała nadzieje zostać jeszcze przy Ricku, ale ten nagle obejmującą ją ręką klepnął ją w tył głowy i kazał się nie ociągać. Nawet będąc troskliwym, wciąż był Rickiem nieukazującym uczuć i dupkiem. Morticia ziewnęła lekko. Mimo nagłego przypływu energii wiedziała, że za jakąś godzinę znów będzie śpiąca. Była przyzwyczajona, aby spać po trzy godziny dziennie i wstawać o dziwnych porach.
Morticia po kilku miesiącach spędzonych z Rickiem, czasem przez większość swojego czasu, udało jej się trochę go rozgryźć. A przynajmniej bardziej pijanego Ricka. Udało jej się określić poziomy jego upojenia alkoholowego i odurzenia narkotykami, które pojawiały się zawsze w tej kolejności, rzadko się obniżały, a czasem jeden był pominięty.
Poziom Pierwszy: Początek. Jak zawsze zaczyna się euforią, wpadaniem na dziwne pomysły, lekką zaburzoną koordynacją ruchów, myślenia i mowy. W pojedynczych przypadkach na tym się kończyło, szczególnie jeśli pił z córką w domu.
Poziom Drugi: Nie Jest Sobą. Mama zawsze powtarzała jej, że pijani ludzie dzielą się na dwa typy. Ci, którzy stają się kimś innym lub ukazują swoją prawdziwą naturę. Morticia stwierdziła, że Rick jest pierwszym typem. Mimo że go lubiła, to nie wyobrażała sobie, że w środku martwi się czymś więcej niż własnymi interesami, mógł powiedzieć coś miłego lub był zbytnio kochający. Raczej martwienie się i bycie miłym było grą aktorską. Dodatkowo na tym poziomie włączał mu się język hiszpański (czasem, będąc niepijanym, mówił w tym języku w pewnych okolicznościach), coraz bardziej miał problemy z mową, równowagą i ruchami oraz zaczynał mówić o dziwnych rzeczach związanych z polityką Ziemi i innych planet. Morticia dzięki temu wiedziała prawie wszystko o Izraelu, sytuacji na Senice czy Thin (nawet jeśli nigdy nie słyszała o tych planetach). Czasem Rick słyszał jakiś głos, ale Morticia miała pewność, że to nie głos rozsądku. Czasem ten głos słyszał na Poziomie Pierwszym, ale na pewno na Poziomie Trzecim.
Zwykle na tym się kończyło i następował Poziom Czwarty: Zgon. Ale czasem pojawiał się Poziom Trzeci. Na szczęście rzadko, ale był najbardziej niebezpieczny i prawie niemożliwy do kontroli.
Poziom Trzeci: Uciekaj Jeśli Chcesz Żyć.
Poziom Trzeci pojawiał się w zależności od tego, co pił i ćpał Rick oraz od jego emocji w czasie odurzania się. Jeśli nie udało się mu ominąć ten poziom, to zaczynał być nadmiernie emocjonalny, pił coraz więcej, mówił niezrozumiałe rzeczy i wpadał na coraz to bardziej niebezpieczne pomysły jak zbudowanie bomby lub chęci zabicia kota sąsiadki nazywając go “dziełem szatana”, nawet jeśli normalnie lubił koty. Miał trudności z chodzeniem i przetwarzaniem podstawowych informacji. Nawet jeśli ten stan trwał niezbyt wiele czasu, to mogła być to ostatnia chwila życia osób będących w pobliżu, w mieście, na planecie lub galaktyce. Jak się obudził, to kompletnie nic nie pamiętał.
Teraz Rick na szczęście był daleki od tego poziomu. Prawdopodobnie doszedłby do niego, gdyby miał przy sobie teraz swoją piersiówkę lub kolejną butelkę albo kilka. Jednak na drodze stało dużo straganów, w tym z alkoholem. W pewnym momencie wyciągnął jakąś małą monetę z kieszeni fartucha, rzucił kupcowi i wziął z wystawy jakiś trunek, nawet się nie zatrzymując na chwilę. Już chciał otworzyć butelkę, ale Morticia natychmiast mu ją wyrwała bez problemu.
- Nienienienienienie Rick! Żadnego picia!
- C-co?! K-kim jesteś, aby mi mówić, co mam robić, gówniarzu?!
- Jak chciałeś niańki, która zajmie się tobą jak się totalnie upijesz, to zadzwoniłeś pod zły numer! Fajna mi “niespodzianka”…
- Teraz to pieprzysz głupoty. Zabrałem cię, bo myślę, że jesteś wystarczająco wyszkolona na coraz to kolejne niebezpieczne przygody ze mną. Nie zabrałbym cię gdziekolwiek, gdybym nie był tego pewien. Poza tym nie potrzebuję niańki.
Morticia prychnęła pod nosem.
- Powiedz to, jak znów zbudujesz bombę neutronową.
- Co tam znowu mówisz pod nosem?
Ostatnie słowa wypowiedziała z kompletnym spokojem. Była całkowicie pochłonięta myślą, że dziadek Rick uważa, że jest gotowa na kolejne przygody. Co prawda podobało jej się pomaganie mu w garażu i wyprawianie się na inne planety, ale to o podróży do innych wymiarów najbardziej marzyła. Wyciągnęła dłoń, by oddać mu butelkę. Na jej twarzy pojawił się lekki rumieniec.
- Dobra masz. Ale jak się bardziej schlejesz, to nie będę ratować ci tyłka.
- Ta, zwykle to ja ratuję twój kościsty tyłek. I oddawaj to! T-to nie jest twoje, ja za to zapłaciłem! W końcu jesteśmy na miejscu.
Zatrzymał się i pokazał palcem na jedno ze stoisk na drugiej stronie skrzyżowania. Starszy facet sprzedawał jakieś części do maszyn lub podobnych rzeczy.
- Plan jest prosty. Widzisz te pudła leżące koło straganu na kupce? Chcę je. Ja zagaduję tego frajera, ty bierzesz tyle, ile zdołasz. Potem uciekamy, zanim się ktoś zorientuje i idziemy na śniadanie. Wystarczy jeden karton, ale jak uda ci się udźwignąć więcej, to będę miał zapas na jakiś czas. A teraz cho-…
Morticia natychmiast pociągnęła go za rękaw. Nie była zadowolona tym planem.
- N-nie tak szybko. Nie możesz tak po prostu kraść rzeczy, bo ci się tak podoba. I musisz mi powiedzieć, co tam jest. Ostatnim razem jak coś dla ciebie ukradłam, to okazało się to jajem jakiegoś niebezpiecznego ptaszyska, który był pupilkiem gangu międzyplanetarnego. Masz mi powiedzieć, co tam jest albo… Albo… Powiem mamie, że znowu się nie wysypiam.
Rick głośno jęknął z poirytowania. Ostatnią rzeczą, jaką pragnął to konfrontacja z Beth. Jeszcze dzieciak coraz bardziej zaczynał go denerwować. Kilka osób dziwnie na niego spojrzało.
- Po pierwsze: przestań wymieniać ten argument, dlaczego nie chcesz gdzieś iść lub coś zrobić. Nie bądź małym dzieckiem. Ile ty masz lat? Po drugie: to nie ja kradnę tylko ty. Ja tylko rozmawiam z idiotą, który zaraz zostanie okradziony. Po trzecie: w pudłach są niesprawne, według ich, kable, procesory, chipy i inne gówna, które mi się przydadzą. W innym wypadku pójdą na śmietnik. A nie chcesz grzebać w ich śmietniku, uwierz mi. Jeśli jednak podejdę i będę chciał zabrać choć jedno pudło, to będzie mi kazał zapłacić. To jest dopiero prawdziwa kradzież.
- Rick, widzę tabliczkę z ceną. Jeśli się nie mylę, to jeden karton kosztuje tyle, co twój alkohol, jedną monetę.
Rick spojrzał na nią swoim oskarżycielskim wzrokiem, ale dziewczyna nie odwróciła wzroku. Starała się być jak najbardziej przekonująca, że jest pewna siebie. Dopiero po minucie zrobiła się trochę czerwienić. Rumieniec stawał się coraz większy, więc odwróciła wzrok.
- D-dobra, zrobię to… Ty-tylko przestań się tak na mnie gapić…
Uśmiech zwycięstwa pojawił się na jego twarzy. Odwrócił się i zaczął iść, a dziewczyna podążyła grzecznie za nim. Wciąż była zarumieniona.
- To będzie proste. Użyjesz jedną ze swoich zdolności: bycia szybką i zwinną i będzie po spawie. I tak zmarnowaliśmy tutaj za dużo czasu.
- Taaa, bo mam coś w sobie poza bycia zwinną i posiadania tych kamuflujących fal mózgowych.
- Znowu sama obniżasz swoją wartość. Później się nie dziw, że ktoś mówi ci, że jesteś słaba czy coś.
- A-ale taka jest prawda… Dobra, więc powiedz co takiego mam, że tak twierdzisz. No, może co we mnie lubisz, jeśli coś takiego w ogóle istnieje…
Rick popatrzył w bok i wziął łyka ze swojej butelki. Lekko nadął jeden policzek, a drugi przegryzł, zanim się cicho odezwał.
- Tienes una linda sonrisa… A TERAZ PRZESTAŃ ZADAWAĆ GŁUPIE PYTANIA I IDŹ PO TE ŚMIECI!
Odszedł od niej, zanim spytała się, co to oznacza. Kurde, było trzeba wybrać język hiszpański, a nie francuski. Co prawda znała trochę język hiszpański, ale tylko podstawowe zdania i słowa. Raczej mogłaby przetłumaczyć tekst pisany niż wymówione słowa. Przynajmniej wiedziała, że Rick, nawet nie będąc pijanym, czasem nazywał ją aniołem, światłem, czy jakoś podobnie. Kilka razy mówił coś o lama genela czy jakoś tak podczas Poziomu Trzeciego. Oczywiście do innych członków rodziny też czasem powiedział coś miłego. Gdy Summer potrzebowała pomocy lub wsparcia, stawała się SumSum, a Beth standardowo była kochanie, skarbie. Nawet Jerry czasem nie był nazywany idiotą.
Morticia przez chwilę stała w miejscu, próbując zapamiętać słowa Ricka, ale kiedy zdała sobie sprawę, że już zaczął rozmawiać z facetem, oczywiście pijąc przy tym, postanowiła olać to i wykonać przydzielone zadanie. Pomyślała, że i tak pewnie nie był to komplement.
Rick miał rację, kiedy powiedział, że jeśli będzie zachowywać się normalnie, to ludzie nie będą zwracać na nią uwagę. Nawet jeśli ma na sobie piżamę. Zauważyła, że kilka dzieciaków ma na sobie luźne koszule czy krótkie spodnie. Nawet niektórzy dorośli nie mieli butów. Morticia bez problemu wmieszała się w tłum idący dalej wzdłuż coraz to kolejnych straganów. Przeszła kilka metrów, zanim weszła w tłum idący w przeciwną stronę. Minęła parę wystaw i weszła między nie. Niektórzy ludzie tak robili, aby wejść między budynki i przejść do innej ulicy. Dlatego też nikt nie zwrócił uwagi, kiedy Morticia szła za stoiskami przy domach. Dodatkowym atutem był jej mały wzrost. Kiedy była między straganem z jedzeniem a tym, który ją interesuję, przykucnęła. Pudła leżały w kupce, koło siebie i na siebie, zaraz przed stołem z jakimś starym obrusem. Były różnej wielkości, małe mieszczące się dłoniach i odrobinę większe, jak te, które trzyma się pod łóżkiem. Morticia przyciągnęła do siebie jeden stos. To było proste. Przyciągnęła do siebie kolejne. Miała już siedem pudełek. Zrobiła z nich dwie wieże i się podniosła. Zabrała je z trudem, ale udało jej się nie puścić je i narobić hałasu. Chciała już uciec skąd tak jak tu przyszła, ale usłyszała krzyk z drugiej strony drogi.
Pięciu mężczyzn w jasnobrązowym poncho celowało w nią bronią przypominającą starą wiertarkę. Jeden z nich strzelił ostrzegawczo w niebo. Niektórzy z obecnych krzyknęło i upadło na ziemię. Policjanci mieli czysty strzał, ale Morticia była szybsza. Uciekła wzdłuż ulicy, przeskakując nad leżącymi ludźmi. Jedną ręką podtrzymywała kartony od dołu, a drugą starała się, aby jej nie wypadły. Poczuła, że coś ją drasnęło w bok i poczuła gorąc oraz lekkie pieczenie. Na szczęście ból był mały, jakby komar ją ukąsił, a ona zaczęła to drapać. Spojrzała w bok i zobaczyła, że koniec jej koszulki jest spalony. Policjant znów strzelił. Akurat tym razem widziała promień, który trafił w jej nagą skórę pod rękawem koszulki. W tym wypadku pojawiła się malutka rysa i odrobina krwi. Znów nie było bólu, tylko lekkie ukłucie. Znów ją trafili dwa razy. Morticia była wcześniej kilka razy draśnięta i wiedziała, co powinna czuć.
- Nie zwalniaj gł-UUURP-upia!
Spojrzała w bok i zobaczyła, że Rick trochę ją wyprzedził. Był podobnie poharatany jak ona.
- Rick! Zabiję cię! Czemu mi nie powiedziałeś, że mają tu policję?! I dlaczego ich broń jest taka chujowa?!
Była wściekła, zmęczona i krwawiła. Przynajmniej trochę ich wyprzedzili i skręcili w inną ulicę. Ludzie ustępowali im z drogi. Na szczęście nikt nie próbował ich powstrzymać.
- T-to oczywiste, że moją tu jakieś stróże prawa! C-co ty sobie myślisz?! TERAZ W LEWO! Z DROGI LUDZIE! Myślisz, że co?! T-to nie jest apokaliptyczny świat! To normalna cywilizacja z ludźmi żyjących w trudnych warunkach!
- O-o-o naprawdę, Rick?! Mają tu też sądy czy zastrzelą nas tu na ulicy?!
Znowu skręcili w kolejną ulicę, Tym razem było tu znacznie mniej ludzi.
- DOBRA! Mają tutaj trochę brutalniejsze prawo, ale hej! Mają tutaj trudne warunki!
Wziął od niej jedno małe pudełko, odwrócił się i rzucił je. Trafiło w głowę policjanta, który pojawił się z bocznej uliczki.
- WOW! Prosto w łeb! W-widziałaś to, Morticia?!
- Rick, ja tu próbuję przeżyć! P-przestań biegać tyłem!
- Jak określiłaś, mają tu chujową broń. Dla nas! Ich skóra jest jakieś dziesięć bardziej delikatna podobnie jak ubrania. P-póki nie trafią cię w oko, to nic ci nie będzie.
Nie pocieszało to zbytnio dziewczynę, ale lepsze to niż zostać zastrzelonym i wykrwawić się w obcym wymiarze. Przed sobą zobaczyła konia, który był odwrócony tyłem do drogi. Bez problemu mogli go wyminąć, tak aby nie zostać kopniętym. Morticia zobaczyła, że coś je przy jednym ze stoisk, a koło niego stał wielki dzban. Wpadła na pewien pomysł.
Bez problemu to zrobił i zostawił jej jedno mniejsze. Kiedy minęli konia Morticia odwróciła się i podskoczyła. W skoku rzuciła w dzban na stoisku. Dzban przechylił się i spadł. Koń przestraszył się i zrobił kilka kroków w tył. W tym momencie przebiegli koło niego dwaj policjanci. Koń znów się przestraszył i kopnął ich w bok.
- Ha! I co ty na to, Goldberg?!
- I-i co, jednak podoba się ci się tutaj?!
- Co? Właśnie ktoś nas goni i próbuje nas zabić!
- Zdarza się to przynajmniej dwa razy w tygodniu! Chodzi mi czy podoba ci się ogólnie przygoda!
Zaskoczyło ją to, ale odpowiedziała. Była bardzo zadowolona z przygody. Wciąż biegnąć zaczęła krzyczeć z uniesionymi rękami i zamkniętymi oczami.
- Jeszcze pytasz?! Oczywiście, że tak! Właśnie załatwiłam dwóch gości za pomocą pudełka! Uwielbiam przygody…
Poczuła, że przechodzi przez portal.
Natychmiast się zatrzymała zdziwiona i otwarła oczy. Tym razem była z Rickiem na chodniku jakiegoś futurystycznego miasta. Poczuła, jak wzbiera w niej się gniew. Zaczęła mówić cicho.
- Rick… Przez ten cały czas… Mogliśmy się TELEPORTOWAĆ?!
Odwróciła się do niego, a ten był z czegoś bardzo zadowolony. Jego uśmieszek wcale nie uspakajał ją tylko coraz bardziej drażnić.
-To tak. Ale co to za zabawa, jeśli można zrobić coś tak niebezpiecznego? Przecież nie powiesz, że nie podobało ci się.
Na początku chciała go uderzyć. Po sekundzie nakrzyczeć. Po chwili zamysłu wybuchła śmiechem.
- Hahaha... Nie teleportowałeś nas… Hahaha… Ponieważ-ponieważ… Chciałeś usłyszeć, że podoba mi się przygoda!
- A-a-a właśnie, że tak! Oh no weź! Dobrze wiem, że lubisz spędzać ze mną czas. Inaczej nigdy nie wziąłbyś mnie gdziekolwiek.
Skrzyżowała ramiona i spojrzała na niego swoim pewnym siebie wzrokiem. Tym razem na jej twarzy pojawił się uśmieszek.
- Nie próbuj ze mną pogrywać, Sanchez.
Na twarzy Ricka pojawiła się mieszanina gniewu i zawstydzenia. Wcisnął w ręce Morticii dwa pudła.
- Tak chcesz się bawić, Smith? Jakbyś zapomniała to niezbyt obchodzi mnie twoja opinia.
- O tak? Jakby tak było, to byś mnie nie pytał o zdanie na początku i kilka minut temu. Sam też stwierdziłeś, że zmarnowaliśmy już dużo czasu w tamtym wymiarze. Ja już dobrze wiem, że mógłbyś zrezygnować z tych pudeł, jakby coś mi się stało. Jakbyś zapomniał, spędziliśmy razem kilka miesięcy. I jakbyś zapomniał, to sam mnie kiedyś pytałeś, czy chciałabym być twoim wspólnikiem. Dobrze wiesz o tym.
Ostatni argument pogrążył Ricka. W końcu wybuchnął.
- Dobra! Wygrałaś! Naprawdę jesteś małym gnojkiem! A teraz chodź!
Morticia wciąż chichocząc, podążyła za nim. Spojrzała na otoczenie. Miała wrażenie, że jest w przyszłości. Budynki były wysokie, wszystko było jasne i czyste, ludzie wyglądali w miarę normalnie, ale Morticia stwierdziła, że wszyscy wyglądali młodo i pięknie. Robiło się powoli jasno.
- C-co to za miejsce, dziadku Rick? To chyba nie jest nasz wymiar.
- Racja. To jeden z wymiarów, gdzie medycyna mocno poszła do przodu. Wymyślili nawet lek na niestarzenie się. Mają apteki na każdym rogu.
- Ale co my tutaj robimy?
- Popatrz tylko na nas. Mamy spalone ubrania i kilka ran na ciele. A ty powoli wyglądasz, jakbyś miała zasnąć. Nie wrócimy do domu w takim stanie. Idziemy znaleźć coś do uleczenia nas.
Wszedł do jakiejś apteki, a dziewczyna weszła za nim. W środku było kilka regałów z maściami, strzykawkami, tabletkami i różnymi innymi przyrządami. Przy drzwiach znajdowała się młoda dziewczyna za kasą fiskalną, która przywitała się z uśmiechem. Rick i Morticia położyli swoje pudła na ladzie, kiedy do niej podeszli.
- Witam państwa, w czym mogę pomóc?
- Coś na szybkie leczenie, dwa razy.
- W tym tygodniu mamy promocje, cztery w cenie trzech - powiedziała, wyciągając za lady strzykawki z płynem.
Wyciągnął z kieszeni zwinięty banknot i podał jej. Od razu Morticia wzięła jedną strzykawkę i wstrzyknęła sobie płyn w żyłę. Nie było to zbyt przyjemne, ale od razu poczuła efekty. Wszystko przestało ją boleć, rany zaczęły goić się na jej oczach i tryskała energią. Rick zrobił to samo.
- Proszę o nieużywaniu kolejnej dawki w ciągu dwóch godzin. Wszelkie informacje są z tyłu - zaczęła instruować ich ekspedientka, podczas gdy się leczyli. - Przez pół godziny możecie nie czuć żadnych bodźców zewnętrznych, jeśli to jeden z waszych pierwszych razów używania serum na regeneracje. Ale na pewno przez następne sześć-osiem godzin możecie nie czuć bólu. Przez następną godzinę, jeśli stracicie jakąś część ciała, to powinna odrosnąć dość szybko.
Morticia westchnęła z ulgą. Nigdy nie czuła się lepiej. Niezbyt słuchała sprzedawczynie, docierały do niej tylko pojedyncze słowa.
- Wow, to jest ekstra! Dobra, wracamy do domu? Ten cały lek chyba nie sprawia, że przestajemy być głodni.
Rick wyciągnął z kieszeni trunek, który kupił w poprzednim wymiarze.
- Racja. Zbliża się pora śniadania, a dziś twoja mama robi jajecznice… Hej, oddawaj to!
Nastolatka zabrała mu natychmiast butelkę. Rzuciła ją na podłogę, a ta się rozbiła. Była tylko w połowie wypita. Morticia miała już dość pijącego Ricka.
- Stop! Jeszcze wpadniesz na kolejny dziwny pomysł i gdzieś mnie zaciągniesz! Wracamy do domu! Nie pijesz więcej! Jeszcze będziesz wchodził na kolejny poziom swojego upojenia alkoholowego!
- O czym ty mówisz? Nie jestem pijany. Przynajmniej nie bardziej niż zwykle... Okay, okay, może trochę na początku, ale jak chcę, to umiem dość szybko wytrzeźwieć, szczególnie jak słyszę ten głupi głos w mojej głowie. I jeszcze coś by ci się stało… I co ty sobie wyobrażasz? Myślisz, że co? Nie wybaczyłbym so-… Co ja bym powiedział twojej mamie, jakbyś była cała we krwi lub bez ręki?
- Ale… Ale… - Przecież zachowywał się tak, jakby był już na Poziomie Drugim. - Przecież zachowywałeś się tak jak, wtedy kiedy jesteś pijany! Wchodzisz do mojego pokoju w ciągu nocy, ciągniesz mnie na przygodę, mówisz dziwne rzeczy… Normalnie się tak się nie zachowujesz.
- A-a-a przez twój mały móżdżek przeszła myśl, że może się ekscytowałem, że zabieram cię gdzieś ze sobą? Może lubię spędzać z tobą czas? Albo cię lubię? D-dobrze wiesz, że wiem, że chciałaś iść do innego wymiaru i to była ta niespodzianka.
- N-naprawdę? Lubisz zabierać mnie gdzieś ze sobą?
- Właśnie to powiedziałem. A teraz bierzemy to, co nam zostało i wracamy. Jeszcze będę miał nieprzyjemną pogadankę z twoimi rodzicami.
- Już sobie wyobrażam, co będzie, jak wrócimy - Morticia wiedziała, że nic więcej z Ricka nie wyciągnie. I tak powiedział dzisiaj więcej miłych słów niż zawsze. Dziewczyna przynajmniej mogła mieć pewność, że były szczere. Może poprzednie też były. Wolała o tym nie myśleć tylko żyć tą chwilą i się śmiać. - Wrócimy do domu i będzie: “O nie! Co się stało?! Wszystko w porządku?!”.
- Dobre! I-i wtedy mówisz: “To nic takiego. Tylko policja nas goniła i do nas strzelała. To się dzieje przynajmniej dwa razy w tygodniu. A teraz idę się przebrać.”. A twój ojciec powie swoje klasyczne: “Że co proszę?”.
Morticia i Rick, śmiejąc się z tego, przybyli sobie piątkę. Rodzice Morticii byli przewidywalni, szczególnie Jerry. Morticię rozbawiło szczególnie, to jak jej dziadek umiał naśladować jej sposób mówienia i jej taty. Wzięli pudła z lady, a Rick wyjął z kieszeni portal gun. Morticia kontynuowała nabijanie się z zachowań swoich rodziców.
- Daję sobie rękę uciąć, że będziesz miał przechlapane… A jak nie to przynajmniej mi odrośnie!
- W końcu nauczyłaś się tworzyć żarty z sytuacji! A teraz kierunek śniadanie! A-a później pójdziemy na kolejną przygodę! I jeszcze kolejną! I tak przez 100 lat!
Ekspedientka przyglądała im się ze spokojem, zaciekawieniem i ze zdziwieniem. Niezbyt wiedziała, o czym rozmawiali, ale uważała, że nawet jak się kłócili, to wyglądali razem strasznie słodko. W końcu wyszli z apteki, wciąż się śmiejąc, ale nie drzwiami tylko przez coś, co wyglądało na portal. Dziewczyna spojrzała na banknot, zanim włożyła go do kasy, aby pójść posprzątać po nich. Banknot okazał się studolarówką z Monopoly.
Rick w końcu był sam w domu. Beth i Morticia zaraz po śniadaniu poszły do pracy i szkoły, a Jerry niedługo później wyszedł, bo musiał coś załatwić. Przynajmniej było cicho i mógł się skupić na przeglądaniu swoich zdobyczy. Nie było to nic niezwykłego, ale od zawsze budował swoje wynalazki z podobnych śmieci. Dawało to więcej satysfakcji niż budowa z profesjonalnego sprzętu. Myślami przeniósł się do dzisiejszej nocy. Było bardzo zabawnie, ale najważniejsze było to, że Morticii się podobało. Skoro zwykła podróż po zdobycie sprzętu tak ją ekscytowała, to inne popaprane rzeczy na pewno też się jej spodobają. Pomyślał o niej i bez problemu przypomniał sobie jej twarze z dzisiaj. Tą strasznie czerwoną z zakłopotania, tą przedstawiającą złość, tą z pewnym siebie uśmiechem, tą z delikatnym uśmiechem... Cholerny dzieciak. Totalnie mnie dzisiaj przejrzał.
Postarał się zmyć z twarzy rumieniec. Odłożył pudła koło kilku innych, w których trzymał niedokończone wynalazki lub te małe, aby nigdzie się nie zgubiły. Wyciągnął z kieszeni telefon i puścił pierwszą lepszą piosenkę. Usiadł na swoim stanowisku pracy i zaczął kończyć jeden ze swoich projektów. Zważywszy, że był sam, zaczął głośno śpiewać.
Naczelnik zorganizował imprezę w miejscowym pierdlu
Więzienna kapela była tam i zaczęła zawodzić
Kapela skakała i winni zaczęli bujać się
Powinieneś usłyszeć tamtych powalonych kryminalistów śpiew
Muzyka została przerwana przez przychodzące połączenie. Rick przeklął i zobaczył, kto dzwoni. Na szczęście nie był to Jerry tylko jego poprzedni klient. Nie przerywając pracy włączył tryb głośnomówiący.
- Czego znowu chcesz? Jestem zajęty.
- Miły jak zwykle. Słuchaj, pamiętasz jak mówiłem ci o tym gościu co ma plantacje Raelmev, ten z innego wymiaru co potrzebuje uranu?
- Co z nim? Chce się spotkać w najbliższym czasie?
- Yep. Twierdzi, że to pilne i chce to na dzisiaj.
- Powaliło go. Dobra... Tam, gdzie zawsze w porze lunchu? W B-45 czy innym wymiarze?
- B-45. Usiać tam gdzie zwykle. W jego wymiarze szczególnie lubią te filmy... Ojciec Chrzestny i Pulp Fiction. On powie tę kwestie ze FBI ty o Los Angeles tak jak dwa spotkania temu z tym gościem z wymiaru wściekłych os. Jak chcesz to zamów sobie coś do zjedzenia.
- Kto ustalał te hasła? Cytaty z filmów to durne hasła. Dobra, powiedz mu, że będę z uranem, a on ma przynieść ustaloną wcześniej ilość liści Raelmev. Mam nadzieje, że to dobry towar.
- Okay. Tylko bądź tam. Kończę, dzwonienie do twojego wymiaru jest strasznie drogie.
- Co ty nie powiesz, Lien?
Rick rozłączył się i odszedł od swojego wynalazku. Z jednej z szafek wyciągnął niezniszczalną walizkę, kajdanki na wszelki wypadek i jeden z kluczy. Z innej szafki wyciągnął złożony płaszcz i fedorę, który pożyczył kiedyś od swojego znajomego Ricka. Skoro miał iść do B-45 wolał jakoś wtopić się w tłum. Przez przypadek wypadł mu mniejszy, taki sam kapelusz. Bez zastanowienia wyciągnął drugi płaszcz do kompletu. Spojrzał na zegarek, za chwilę Morticia powinna mieć matmę. W końcu, co się może stać? Najwyżej wypiję najlepszy milkshake w historii multiversum.
