Αγρύπνια.

Όταν είσαι ανήσυχος, πάρε μια βαθιά ανάσα και κοίτα ψηλά. Στο αστέρι που θα δεις κρύβονται οι ελπίδες μας και πίσω από αυτές το χαμόγελό μας. Προς το παρόν συνέχισε, να αγαπάς, να επιτίθεσαι, να αγωνίζεσαι. Έτσι κι αλλιώς ξέρεις. Οι άνθρωποι που ελπίζουν πεθαίνουν χέρι-χέρι, έτσι πρέπει να γίνει.

[shakedownshutoff]

θερινό σινεμά / αρχείο κλεισούρας αρχείο αρχείου / αρχή δεν μετράω πια τις μέρες κι όμως ξέρω ακριβώς πόσες πέρασαν δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες κι όμως δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς τι έκανα προχθές δεν περνάνε έτσι τα συναισθήματα κι όμως κάθε παραπάνω μέρα φοβάμαι ότι ξεχνας οι φίλοι πνίγονται στη ρουτίνα κι όμως κάνουν παράπονα γιατί δεν πήγα να τους δω μαγειρεύω κάθε μέρα κάτι άλλο κι όμως έχω βαρεθεί να τρώω φάνηκε να μπαίνει η άνοιξη κι όμως πάλι σήμερα έχει σύννεφα μετράω τα νεύρα μου στις φορές που σπάω τα δάχτυλα μετράω τη χαμένη μου φαιά ουσία στα τσιγάρα στο τασάκι μετράω την απουσία σου στις αχρησιμοποίητες βεβαιώσεις β4 οι άσκοπες μετακινήσεις ίσως να ήταν αυτές που πάντα είχαν το μεγαλύτερο νόημα το νόημα ίσως το βρω σε κάποια τσακισμένη σελίδα έχεις όμως τσακίσει σχεδόν όλες τις σελίδες ίσως τίποτα να μην έχει νόημα

[shakedownshutoff]

απολογιστική

Εγω συγκινουμαι παντως καθε φορα που τελειωνει ο χρονος. Ποιος χρονος, ρωτας. πρόβλημα αποτελεί κάθε τέλος έτους η διαχείριση του χώρου. αυτού που καταλαμβάνουν τα χέρια μας και ο κορμός, τα τυριά στο ψυγείο, τ’ αμάξι στο πεζοδρόμιο δίπλα, η τηλεόραση/ τα πάρτυ, τ’ αγαπημένο σου μαγαζί, τ’ αγαπημένο μου φαγητό, ο συλλέκτης περιόδου, τα δέκα - μόνο - καινούρια βιβλία π’ αγόρασα εγώ ή άλλοι ή απλά βρέθηκαν σπίτι να ασφυκτιούν στο ράφι. πρόβλημα αποτελεί η ολοένα αυξανόμενη φρίκη, όταν ανοίγεις την τηλεόραση, τα δεδομένα, το wifi και το καπάκι της τουαλέτας όταν σηκώνεις ή κατεβάζω πέντε φορές τη μέρα, ξέρουμε καλά τι έχει γίνει εδώ αλλά κανείς μας δεν τολμά να το πει, τρομερές οι βουλές Του και οι κακές επιλογές Μας. σφηνώνω τη γλώσσα μου ανάμεσα στα δόντια, δίνω φιλιά σε ξένα χείλια μα το σώμα μου περιμένω να το δω στις ειδήσεις των οκτώ/ ήταν καλή κοπέλα, δεν ξέραμε* ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα είναι η διαχείριση του χώρου. ποιου χώρου, ας μη ρωτάς, αλλά και μη με κοιτάς κάθε φορά που βρισκόμαστε έτσι λες και δεν ξες πόσα ακριβώς κυβικά εκατοστά καταλαμβάνει το σώμα μου @triaepsilon​ link to blog: https://epsilontria.blogspot.com/2019/12/blog-post_18.html

[shakedownshutoff]

Σε μια καθημερινότητα που δεν υπάρχει χρόνος να φάμε, να κοιμηθούμε, να ξυπνήσουμε, να υπάρξουμε μόνοι και μαζί κάθε στιγμή συνύπαρξης είναι ο δικός μας χρόνος και μόνη βιώσιμη επιλογή η διεκδίκησή του με κάθε μέσο. Οι μέρες περνούν άδειες καθώς τη νύχτα η πόλη κρυώνει αλλά το καλοκαίρι πάντα φτάνει στην ώρα του.

Άρχισε καλοκαίρι του '19, τελείωσε άνοιξη του '20. Εμείς παραμένουμε εδώ, να περιμένουμε τα καλοκαίρια που έρχονται.

[shakedownshutoff]

Χρειάζονται δύο άνθρωποι. Δυο τουλάχιστον. Ένας να φτιάχνει τις λέξεις κι ένας να τους βάζει φυτίλι, να τις ανάβει και να τις πετάει. Αλλά τι σας λέω κι εσάς, σάμπως πεινάσατε ποτέ τόσο ώστε να μπείτε ολόκληροι μέσα σ' έναν άλλο άνθρωπο; Ίσως αν καείτε, να μάθετε. Να σας μάθω για πείνα λοιπόν. Ή για βουτιές σε σώματα ξένα, από κείνες που γραπώνεσαι από φλέβες κι όργανα, να δεις τι έχουν να σου πουν για το βράδυ που ξεκίνησε. Και για φωτιές, να κλείσετε λίγο περισσότερο τα μάτια σας. Μάθημα πρώτο. Μαζί τα μάθαμε. Κι αν φάγαμε κάτι, δεν ήταν τίποτ' άλλο από τα μούτρα μας. Κι αυτά θα συνεχίσουμε να τρώμε. Μαθητευόμενοι μάγοι αλλά όπως λέει κι ο σοφός «αν δεν φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις». Κι από παιδί φωτιές ονειρευόμουν. Ξέρεις, απ' αυτές που σε τυλίγουν, να ‘χεις μέρα κι όταν κλείνεις τα βλέφαρα, όταν ζητάς το τομάρι σου να σώσεις. Μα, όσο το σκέφτεσαι ξανά, είναι φορές που σε προκαλούν να χορέψεις μέσα τους, να μάθεις πόσο το δέρμα σου αντέχει.

[shakedownshutoff]

Ideas don’t get evicted We ‘ve already met

[shakedownshutoff]

Η απόφαση

Είστε υπέρ ή κατά; Έστω απαντήστε μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι. Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε Τα πάντα βασανίζουν στη ζωή Παιδιά γυναίκες έντομα Βλαβερά φυτά χαμένες ώρες Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια Μέτρια φιλμ. Κι αυτό σάς βασάνισε ασφαλώς. Μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν. Έστω με ναι ή όχι. Σ’ εσάς ανήκει η απόφαση. Δε σας ζητούμε φυσικά να πάψετε Τις ασχολίες σας να διακόψτε τη ζωή σας Τις προσφιλείς εφημερίδες σας τις συζητήσεις Στο κουρείο τις Κυριακές σας στα γήπεδα. Μια λέξη μόνο. Εμπρός λοιπόν: Είστε υπέρ ή κατά; Σκεφθείτε το καλά. Θα περιμένω.

[shakedownshutoff]

verses ένα βρίσκουμε την κρίσιμη τούτη στιγμή αιχμάλωτους όρκους στη νιότη μας, αισθήματα πιο πλούσια από τ’ άναμμα της σάρκας δύο θά ‘ρθει μια μέρα που θα φορέσουμε αλογάριαστα ολόγυμνοι τον εαυτό μας τρία μένουμε δυο νικημένοι μ’ ολιγόπιστα μάταια φερσίματα ξέρεις, σαράντα φίλτρα καφέ σαράντα αναβολές σε ξυπνητήρια σαράντα τσιγάρα που μετάνιωσα την επόμενη σαράντα φεγγάρια που με περιμένουν μέχρι το πρωί -αλλά εγώ ούτε που κοίταξα τον ουρανό- σαράντα λεπτά σε περίμενα στην κρύα αθήνα μέχρι να θυμηθώ πως δεν θά ‘ρθεις τέσσερα όχι δεν πιάνω το χέρι σου δεν θα κλέψεις το σχήμα του δικού μου

[shakedownshutoff]

κόκκινο με φιλάς και φυλάς μέχρι το εκατό και γω κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου

[shakedownshutoff]

Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις Καν’ την τραγούδια, ξενύχτια Καν’ την βιβλία, αταξίες Μόνο μην την μοιρολογάς Είναι σαν να την βρίζεις Σαν να της κλείνεις τον δρόμο να ξανάρθει.

[sigmadodeka]

[shakedownshutoff]

ηδονο-λαγνεία (σημειώσεις πάνω στον αυτοσχεδιασμό)

το φαΐ που μαγειρεύτεται περνά αβίαστα από την συγκέντρωση υλικών (που βράζουν στο ζουμί τους) στην κατάσταση “φαΐ” το καταλαβαίνεις από τη μυρωδια από τη διαφορά στο ιξώδες ξαφνικά όλα είναι πιο πηχτά ανακατεύονται με απτή νωχελικότητα η κουτάλα διστάζει και συ στέκεσαι από πάνω κοιτάς όλο λαχτάρα και φοβάσαι να διακόψεις το χορό

[shakedownshutoff]

μικρός πήγαινα κολύμβηση ο σύλλογός μου λεγόταν Τρίτων δεν είχα βγει ποτέ πρώτος ή δεύτερος

[shakedownshutoff]

απεργιακός κλοιός

δεν συγκινούμαι πια

από εικόνες στις ειδήσεις

αναίσθητη και αναίσθητοι στην αποβάθρα του μεγάρου

ο επόμενος συρμός δεν θα κάνει στάση

όλα όσα νιώθουμε είναι αποτυπωμένα με όμορφα γράμματα στα αρχίδια του χρόνου

ακούς αυτόν τον ήχο;

σημαίνει ότι θα πεθάνουμε

δεν συγκινούμε πια

με την περιπλοκότητα των σκέψεών μας

ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα ακόμα και από το συναίσθημα

τα μαλλιά σου πέφτουν και αυτή η γραμμή στο μάγουλό μου μάλλον είναι ρυτίδα

μυρίζεις αυτή τη μυρωδιά;

σημαίνει ότι μάλλον πεθάναμε

όταν μας σκέπασε το κόκκινο πάπλωμα μια μέρα που είχε απεργία

ηταν πραγματικά μια ωραία μέρα

[shakedownshutoff]

Έξι μέρες όλες για μία Έξι μέρες αναμονή Έξι μέρες σκέψη Για μια μέρα Μόνο για μια μέρα Μόνο για μιαν ώρα. Απόγευμα και ήλιος. ... Σήμερα βρέχει απ’ το πρωί. Ένα κίτρινο χιονόνερο.

[shakedownshutoff]

πάντα η μόνη επιλογή μας ήταν οι υπερωρίες το φαγωμένο κραγιόν στην μέσα πλευρά του κάτω χείλους οι λεκέδες από χώμα και κρασί σε ρούχα που μόλις πλύθηκαν το σώμα αν το ρωτήσεις κομμάτι κομμάτι χίλιες φωνές θα πουν την ίδια ιστορία αλλιώς έπεσα δαγκώθηκα κουράστηκα

[shakedownshutoff]

σε κάποιου κόσμου τα οξύκορφα βουνά χορέψαμε ανάμεσα

[shakedownshutoff]

κάθε σκέψη μπλε κάλυμμα απλωμένο αν ήσουν μπλε θα μύριζες και συ τη θλίψη του καιρού μας αλλά είσαι κόκκινος και το μωβ ήταν ανέκαθεν το χρώμα που φέγγιζε θαμπά στο ελάχιστο εκείνο θραύσμα χρόνου που ανοιγόκλεισαν τα μάτια μου καθώς έπαιρνε η ομόνοια φωτιά δέκα χρόνια πέρασαν μόνο για να δεις ότι η ζωή είναι κύκλος τυλίγεται γύρω από όποιο άκρο βρει σαν φλέβες εξόφθαλμες, βαθύ μπλε στ’ αυτιά κρεμιέται και κουδουνίζει στο στόμα φοριέται, φιλιέται στο λαιμό μασιέται, φτύνεται, πηδιέται, φωνάζει πετάγεται από χέρια δυνατά, τρέχει να ξεφύγει μαγκώνει στόματα ξεκόβει από παρέες φορά τα ρούχα μου ανοίγεται να μπει η βροχή μοιράζεται σαν μπισκότο γιορτάζει γενέθλια κλαίει στις επετείους θυμάται κάθε μέρα όσους έφυγαν προσεύχεται για αυτούς που είναι εδώ μπαίνει σε σπίτια άδεια σε κάδους μεθυσμένη βάζει φωτιά τι νόμιζες; πως πνίγεται; καμιά φορά μονάχα ξαναγυρνά χτυπά την πόρτα κρύβεται δειλά κάτω από τη σκάλα κρυφοκοιτά και περιμένει . . .