Çoban Yıldızı...

Sadece yazan yazmaktan başka bir şey bilmeyen bir yıldız...

[shepherdstar]

Siyah hastalık...

O her şeyi kendi yanından görüp almak istediğini alır, başka şey düşünmez beni unuturdu..

Onun her anı heyecan dolu, beni üzdüğü zamanlarda bile yokluğunu hissetmek beni korkuturdu..

Ben her şeyi onun için onun yanında yaparken, o hepsine uzaktn bakardı bir yabancı gibi...

Her sözümü dinliyor gibi beni kandırırken, içinden geçen binlerce ses bastırırdı sesimi...

O her günü yeni bir umutla bekler gibi görünür, yarına inanmaz beni avuturdu..

Onun her anı heyecan dolu, beni üzdüğü zamanlarda bile yokluğunu hissetmek beni korkuturdu...

Beni anlatan bir başka Teoman şarkısı daha.. Daha doğrusu beni değil O'nu anlatan.. İlk aşkımı, Siyahlım'ı... Onun egoistliğini, sadece kendini  düşünen tavırlarını bundan daha iyi anlatan bir başka şarkı daha olamaz. Onun için yaptığım her şeyi yanlış anlayıp ya da hiç anlamayıp bana hakaretten başka bir şey söylemeyen kendini beğenmiş bir adamdan bahsediyorum. O zaman neden sevdin diyeceksiniz... Bunun cevabını bende bilmiyorum. Bulaşıcı bir hastalık gibiydi. Bütün hayatıma bulaşmıştı. Söküp atamıyordunuz. Onu söküp atarsam bütün hayat damarlarımda beraberinde yok olup gidecekti. Yaşayan bir ölüden farkım kalmayacaktı. Onu severken yaşıyor muydum? Hayır. O öyle bir hastalıktı ki. Beni yaşatmadığı gibi benle beraber herkesi de hayatımda yok eden bir hastalık. Siyah çirkin bir hastalık. Öldürmediği gibi yaşatmayan da bir hastalık.

[shepherdstar]

Gitmek istedim gidemedim.. Ama kalmayı başarabildim mi onuda bilmiyorum.. Hata üstüne hata yaptım.. Neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilemedim. Hayat o kadar karışık ki ne yapacağını bilemiyor insan neyin doğru neyin yanlış olduğunu . Susması gerektiği anda konuşuyor konuşması gerektiğindeyse kelimeler yok olup gidiyor sanki. Yaşıyoruz. Amacımız ne bilmeden. Neden, neden geldik ki bu dünyaya.. Bu karşılaştıklarımız ne ki. Sınanıyoruz tamam. Ama bu benim ki yeter artık. Hep bir eksiklik olmak zorunda mı ? Hiç mi tam olamaz bir insan hiç mi tam olmayı beceremez ..

[shepherdstar]

"Çoban Yıldızı"

Bu hayatta dinlemekten en zevk aldığım adam Teoman.. Teoman'ı dinlemem bile ters burada.. Ama umursamıyorum dinliyorum bıkmadan usanmadan her şarkısını.. O müstehcen sözleri olan şarkılarını da bazen bağıra bağıra söylüyorum umursamıyorum... Ters ters bakıyorlar bana.. Bazen bakmakla da kalmıyorlar da neyse... Onun öyle bir şarkısı var ki her ölmeyi istediğimde açıp onu dinliyorum beni hayata bağlayan şarkı... Çoban yıldızı.. Hayatımın şarkısı.... Yüzme bilmeden daha, deniz görmeden hiç güneşte yanmadan... Şimdi ölmek istemem, bir kalbi sarmadan... Aşkı tatmadan daha, onla sarhoş olmadan hiç sevişmeden daha... Şimdi ölmek istemem daha hiç gülmeden... Çoban yıldızı... Sen benle kal... Çoban yıldızı... Hep benle kal... Zamanın varsa... Yıldızları da çok severim... Tıpkı Çoban Yıldızı gibi... Ne zaman kavga etsem evde yada ne zaman sıkılsam, yaşamaktan sıkılsam, ne zaman umudumu kaybetsem,ne zaman gücüm tükeniyor artık desem; pencereden gökyüzüne bakar kulaklıklarımı takıp bu şarkıyı dinlerim... Bana umut verir, beni yaşama döndürür, kendime gelmemi sağlar, güç verir... Verirdi...

[shepherdstar]

"Annesi yok." En zayıf noktamdan vurdu bugün biri benim. "Annesi yok." Peki ya benim var mı?

Bir insanın annesini kaybetmesi kadar kötü bişey olamaz derler değil mi? Peki ya annen varken annesiz büyümek nasıldır? Daha mı iyi? Annen varken anne yoksunluğuyla büyümek. Anne sevgisine yoksun büyümek. Bir kız en çok annesini sever oysa, en çok annesini ister yanında, en çok annesinin güvenini, sevgisini ister. Bazen yaşamamış olsa durumu sanırım kulağa daha hoş gelir. Çünkü bu yoksunluk onun isteğiyle değil ilahi güçler sebebiyle meydana gelmiştir. Çünkü yanında olmasa da varlığını hissedersin. Annem benim yanımda dersin. O beni bırakmadı onu benden kopardılar sadece. Ama ya varken yok olması? Hayır hayır bu bahaneden başka bir şey değil. Annem yok demek bahaneden başka bir şey değil. Bir kız çocuğunun en ihtiyacı olan şey annesinin güvenidir. Ama onun güvensizliğiyle büyümüşse ne olacak? Bir kız çocuğu neden sessiz olur? En çok gülüp eğlenmesi gereken hayatın tadını doyasıya güle oynaya geçirmesi gereken zamanlarda neden içine kapanır? Bilir misin? Başkalarını bilmem ama benim sessizliğimin tek sebebi anne sevgisinden yoksun olmamdı. İnsanlarla iletişim kuramamam onun bende yarattığı güven eksikliğiydi. Sebep benim uğursuz olduğumu hissettirmesiydi. İnsan daha küçükken böyle bi sevgi eksikliğiyle büyüyünce artık sevilemiyor. Sevilmiyor. Sevmiyor. Ya da sadece seviyor. Sevmekten başka da başka bir şey yapamıyor. Ve durum böyle olunca sadece sevdiğini düşünüyor. Onu anne sevgisiyle sahipleniyor, benimsiyor. Sadece onun mutlu olması için çabalıyor. Benim durumumda buydu işte. Hep sevdim, yanında oldum ama hiç sevilmedim. Hep düşündüm düşünülmedim. Bir gün olsun bile. Sonra umursamamaya başladım. Hayatı, kendi yaşamımı. Kendim için yaşamaktan vazgeçip sadece sevdiklerimi düşünerek yaşamaya başladım. Onlar mutlu olsunlar yeter dedim. Onları ölecek kadar ama yaşayacak kadar da çok sevdim. Ama hiç sevilmedim. Sonunda maskeler takmayı öğrendim. Kendime kalkanlar oluşturdum. Yapabileceklerimin sınırı yoktu. Ama durdum. Hep başkaları için durdum. Beni bu duruma getiren anneme karşı bile durdum. Hep durdum. Sonunda bir hiç oldum. Kimsenin sevmediği koca bir hiç.

[shepherdstar]

Bu benim hayatım ve ve ben bu hayatı yaşanması gerektiği gibi yaşamak istiyorum. Bu hayatta var olduğum sürece her zaman hayatımı kendi yazdığım senaryolarla yaşamak istiyorum. Çünkü hayat bir oyun sahnesi ve bu oyun sahnesinin oyuncusu da yönetmeni de, yazarı da sensin...

  Bu sözleri ben söylüyordum yıllar önce.. Uygulayabildim mi hayır. Ne çabuk unutmuşum. Ki bunları söylediğim zamanlar şuankinden daha kötü bir durumdaydım. Daha güçlüydüm. Kendi kararlarımın önünde kimsenin durmasına izin vermezdim. Nasıl bu hale geldim. Ne zaman başkalarının istekleri benim isteklerimin önüne geçti. Ne zamandan beri başkaları için yaşıyorum ben. Ben böyle değildim. Bütün gücümü kaybetmişim. O zamanlar benim için her şey o kadar zordu ki ve buna rağmen ben o kadar güçlüydüm ki. Nasıl oldu da ben bu gücü kaybettim. Ne zaman hayatım için savaşmaktan vazgeçtim ben. Bundan 10 yıl sonra istediğim yerde, istediğim kişiyle olabilecek miyim. Bu sözlerin üzerinden daha bir kaç yıl geçti oysa. 3 yıl.. 3 yıl bile dayanamamışım ki. Bu kadar kısa bir zamanda bütün ideallerimden vazgeçmek. Ne istediğim şehirdeyim, ne istediğim okulda nede istediğim bölümde... İstemediğim insanlarla istemediğim bir hayatı yaşıyorum. İstediğim tek bir insan vardı onuda sırf bu yüzden kaybettim. Kendime koyduğum tek bir kural vardı. "Sadece kalbinin sesini dinle." Her zaman ne olursa olsun kim ne derse desin kalbinin sesini dinlemekten asla vazgeçme. Kalbinin söylediklerinden korkma. Sana en doğruyu her zaman kalbin söyler. Kalbinin sesini dinlersen ancak mutlu olabilirsin. Kalbimin sesini tıkadım. "Öyle olması gerek"lere aldandım. Kendime ihanet ettim. İyi mi yaptım, şimdi mutlu muyum? Hayır. Param parçayım. Kalbimin sesini dinlediğim zaman sonu kötü bitse bile mutsuz olmazdım. Çünkü ben istemiştim öyle olmasını. Ama şimdi başkalarının istekleri yüzünden paramparçayım, parça parça...