biraz iç döküş, biraz toparlama ya da toparlanma. (kelime oyunu değil )
bir süredir buraya genel bir şeyler yazmak istiyorum. genel, çünkü tam olarak olmasa da günlük gibi bir şeyler oldukça yazmak istiyorum. fakat bir şeyler o kadar hızlı, o kadar değişken ve o kadar çok oluyor ki; yetişemiyorum yazmaya.
uzuuuunca bir süredir okul açmaya çalışıyorum, böyle açık açık yazıyorum ki bizzat kendim de bu fikre/ bu hikayeye -gerçekleşen bu hikayeye- alışayım artık! şükür!
yaklaşık 7 yıl öncesinden beri harika bir iş fikri olduğuna inandığım drone pilotları için ehliyet verme fikrine -zamanı gelmiş olacak ki- bu sene, şu sıralar en çok yakın olduğum yerdeyiz.
kendimi memurken bile memur gibi hissetmediğim zamanlar aklımdan sürekli geçen iş fikirleri arasında bu drone okulu fikri hep sabit kalan bir şeydi, 30 küsür (+4) yıllık hayatımda en uzun sahip olduğum fikirlerden birisi bu eğitim işi.
bu kadar girizgah yeterli, eylül ayında bir şeyler bir şeylerin üstüne geldi ve bir dükkan tutup, bir muhasebeciyle görüşüp henüz şirket dahi kurulmadan önünden geçsem ne alaka diyeceğim devasa büyük bir firmanın genel müdürü (ve sahibi) olan kişiyle karşılıklı oturup çay içerken buldum kendimi. adam benim şirketimle işbirliğini kabul ettiğinde ortada henüz bir şirketim yoktu :) fakat bugünkü konumuzun başlığı olan işte o cümle; “hiçbir şeyin gerçekleşmediği onlarca yıl vardır ve onlarca yılın bir anda gerçekleştiği haftalar…”
biz dükkanı tuttuk, mimarla görüştük, malzemeler alındı, ustalarla görüştük ve bugün geldiğim noktada benim Milli Eğitim Bakanlığına bağlı bir Pilot Yetiştirme Kursum var! ben hala söylediğimde ağzımın kenarında biraz utançla, biraz mahcubiyetle karışık bir gülümseme oluyor. ne zaman/ nasıl aşarım bilmiyorum. ama, şükür!
bu okulun bomboş bir dükkandan bir eğitim kurumuna gelmesi, ruhsatların alınması, bayiliklerin alınması, ustalarla yaşananlar, gecenin bir vakti afgan çalışanlarla yaşananlar vs her biri ayrı ayrı anlatılacak uzun soluklu hikayeler, her birine sıra gelir mi bilmiyorum.
bu süreçde ayrılıklar, buluşmalar, çokça gözyaşları, “2025’i keşke hiç yaşamasaydım”la - dönüşen ve büyüyen ahmeti görünce “2025’i iyi ki yaşamışım!” arasında kalışlar. üst üste, üst üste gelen maddi manevi zorluklar, bunca yıllık hayatımda babamın olmamasının ilk defa sonuçlarını bu kadar net görüp o olsaydı ben bunları bu yaşta değil, çok daha önceden öğrenebilir, çok daha hafif atlatabilirdim, ama olsaydı ne olabilirdi/ neler olmazdı kısmını anladıkça, yaşadıkça olur olmadık yerde bazen bağıra bağıra, bazen insanın -bu böyle olmamalıydı- diyerek kendisinden bile utanarak döktüğü gözyaşları. ki buraya bir şeyleri yazmak istememe nedenimi şuan fark ediyorum, onlardan kaçmak. yaşamış olmanın üzerine bir de yazarak, belki ileride tekrar okuyarak hatırlamaktan korkmak. sanırım sebeplerden birisi ve belkli de en güçlüsü buydu.
SANAL DOSTLARIM BUGÜN KENDİ ADIMLA ANILAN BİR “MEB İHA PİLOTU YETİŞTİRME KURSUM VAR!” ayrıca bugün ulaştırma bakanlığı için başvuruları da tamamladım, nisan ortası gibi lisanslar tamamlanabilir ve faaliyete başlayabiliriz demek oluyor bu! ben her ne kadar bir program yapıyor olsam da böyle bir şeyin olacağına hiç inanmıyordum! ama inanın, yıllarca olmayan şey/ şeyler, bir anda olabiliyor! bazı yaşananlar özelinde şunu söyleyebilirim, kader önce sizi bir güzel pişiriyor (ben biraz yanmış olabilirim ama birazcık esmerlik fena olmaz heheh)
aslında yazmaya devam etmek istiyorum ama bilmiyorum, yukarı çıkıp biraz okumak istediğimde silmek üzereydim ama silmek istemiyorum. bu sebeple şimdilik devam etmeyeceğim, bugün biraz keydim yerinde olduğu, üst üste güzel haberler aldığım için yaşanan kötü şeyleri yazmak istedim (bir de böyle bir şey var) belki burada yazdığım çoğu şeyi birer parantez açarak anlatırım çünkü şakasız her birinin altında sayfalarca yazılacak hikayeler var. bakalım, nasip!
metni yazarken iki çarkı çaldı, aynı ikiliyi başa alıp birkaç kere daha dinledim. çokça keyifli, çokça anlamlı, benim için de ayrı ayrı çokça anlamı olan şarkılar, aşağı bırakıyorum. çok şey yapmaya gerek yok, her şey olacağına varıyor.
Jehan Barbur · Sarı · Song · 2012
güzel adam* büyür müsün benimle?
Yaşar Kurt, Arto Tunçboyacıyan · Nefrete Kine Karşı · Song · 2009
"heyecanını korkuyla karıştırma
ve de korkma
çünkü sen bir heyecansın zamansızsın
sen bir ümitsin sınırsızsın"
dilerim karşımıza bu sözlere muhatap olacağını yürekten hissedeceğimiz, bu sözleri bize söyletecek, yazdıracak insanlar çıkar. başka türlü çok çekileceği yok bu dünyanın.
kaledo-art
tangentwithtanner
andulkaphoto
theartofmadeline
jbbartram-illu
areudirty
yousharknotpass
kianamaiart