Η ζωή ως απόδραση
Οι άνθρωποι στη μητρόπολη κάθε μέρα παλεύουν με την κίνηση, διανύουν αποστάσεις για να βρουν ανόρεχτα, τόπους καταναγκασμού, κατ' ανάγκη, κατά προτεραιότητα, καταραμένοι.
Πρέπει να είναι εκεί λίγο νωρίτερα για να ακούσουν πως πρέπει να μείνουν πολύ αργότερα. Το μόνο που δείχνει να επιτρέπεται, κι αυτό όχι πάντα, είναι για λόγους υγείας να καθυστερείς αντε και γιατί ξεφουσκωσε το λάστιχο.
Κι αναρωτιέμαι, αν σου συμβεί ξαφνικά, ξυπνώντας να ερωτευτείς από την αρχή ή από εκεί που το άφησες χτες βράδυ, να ακούσεις ένα τραγούδι που σε θέλει παρέα του, να βρεις εκείνη την ηλιαχτίδα που σε γαργαλάει όταν όλες οι άλλες σε καίνε, να μυρίσεις όλη μέρα το λουλούδι στο φράχτη που σε φώναζε εδώ και καιρό, να ακολουθήσεις ένα πανέμορφο άνθρωπο ως την άλλη άκρη του κόσμου, αναρωτιέμαι, αν σου συμβεί η ζωή, γιατί να μην είσαι εκεί;
Γιατί να δέχεσαι μόνο να αποδράς αντί να ζεις;
