ที่ว่าโชคร้าย จริงๆ อาจจะกำลังโชคดี
เมื่อวันที่ 6 ที่ผ่านมาไม่รู้จะบอกว่าโชคร้ายหรือโชคดีกันแน่ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง
คือปกติจะขับรถไปส่งเมียที่ศรีราชา ทุกวันอาทิตย์เย็นๆ แล้วตอนเช้าๆ ก็นั่งรถทัวร์กลับมากรุงเทพเพื่อทำงาน
โดยการใช้ชีวิตตามปกติทั่วไปในวันทำงานคือเลิกงาน 6 โมงนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินไปขึ้นรถเมล์ แล้วไปแวะกินข้าวที่ห้างหลังคอนโด /จบหนึ่งวัน
แต่เมื่อวานมันไม่เป็นงั้น
จริงๆ เมื่อวานก็คล้่ายวันทั่วๆ ไปนี่แหละ ขับรถไปส่งเมียที่ศรีราชานั่งรถทัวร์กลับมาทำงานที่กรุงเทพ แต่ที่ไม่เหมือนคือเลิกงานแล้วไปเดินหาซื้อเม้าส์ที่ห้างแถวที่ทำงานเสร็จแล้ว ก็ไปขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินกลับบ้านแล้วไปต่อรถตู้ที่เสาวรีย์ ระหว่างที่เดินอยู่ในห้างแถวบ้านก็คิดว่าเออวันนี้กลับไปกินอะไรที่ห้องดีกว่าไม่ค่อยหิว ก่อนกลับก็แวะซื้อพวงมาลัยไหว้พระอย่างใจเย็นโดยที่ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง เดินกลับมาที่คอนโด *ติ๊ด*บัตร กดลิฟท์ขึ้นคอนโดอย่างสบายใจ พร้อมคิดว่าถึงบ้านแล้วโว้ยเหนื่อยชิบหาย ระหว่างที่ยืนอยู่หน้าห้องเอามือล้วงเข้าไป หยิบกุญแจ… หยิบกุญแจ… หยิบกุญแจ… หยิบกุญแจ… กุญแจ… กุญแจ… กุญแจจจจจจจ๊ เชี่ย…. กุญแจห้องหายไปไหนวะ ชิบหายลืมไว้ที่ศรีราชาแน่ๆ และเวลาตอนนั้นคือสองทุ่มนิดๆ
จริงๆ แล้วนี่มันไม่ใช่การลืมกุญแจครั้งแรก แต่เป็นครั้งแรกที่รู้ตัวว่าลืมกุญแจตอนยืนอยู่หน้าประตูห้องตัว คือตามปกติจะรู้ตัวก่อนว่าลืม แล้วก็รีบออกจากบริษัทแล้วก็นั่งรถทัวร์กลับไปศรีราชากินข้าวเย็นหนุงหนิงกับเมียแล้วก็ค่อยกลับมากรุงเทพตอนเช้า
… เวลาตอนนั้นสองทุ่มนิดๆ คิดในใจว่าเอาไงดีวะ จะนอนบ้านเพื่อนก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยลางานกลับไปเอากุญแจ หรือจะเรียกช่างทำกุญแจมาปิดดี หรือกลับศรีราชาคืนนี้แม่งเลยดี
ข้อแรกนอนบ้านเพื่อน… นึกในใจกูมีเพื่อนด้วยเหรอ โอเคตัดไป (จริงๆ มีนะแต่ไม่อยากรบกวน) ข้อสองช่างกุญแจ… กุญแจ 2 รู ลูกบิดหนึ่งรู เดรดล็อคหนึ่งรู อย่างๆ น้อยๆ ก็ต้องพันนึงแหง๋ ข้อสามกลับไปศรีราชา… อืม ค่าแท็กซี่บวกค่ารถทัวร์ รวมกันไม่น่าถึงสี่ร้อยบาท แต่ตอนนั้นประมาณสองทุ่มจะครึ่งรถทัวร์เที่ยวสุดท้ายไปศรีราชาคือสามทุ่มถ้ารีบไปก็น่าจะเฉียดๆ แบบวัดดวง ก็โทรบอกเมียแต่ตอนนั้ยังตัดสินใจไม่ได้ชัดๆ ว่าจะเอาไงแค่คำนวณทางเลือกไว้คร่าวๆ คุยไปคุยมาเมียบอกว่าเดี๋ยวขับรถจากศรีราชาเอามาให้เลยบอกว่าเดี๋ยวก่อนดีกว่าขอลองไปดูรถทัวร์ก่อน ตอนนั้นคือกำลังกดเรียกแท็กซี่แล้วเรียบร้อย กดเรียกจาก grab แต่แท็กซี่ดูขับชิลล์มากแบบระยะจากจุดที่ลุงแกอยู่กับจุดที่เราอยู่มันน่าจะแค่กิโลนิดถนนโล่งๆ ทำไมนานวะ ปรากฎ grab แม่งจับตำแหน่งเราผิดไปจับอยู่ริมคลอง พยายามโทรไปบอกลุงแท็กซี่ก็โทรไม่ติด เลยหันมาส่งข้อความผ่านในระบบก็ส่งไม่ไปอีก ตอนคุยนั้นคืออยู่ในแท็กซี่ พี่แท็กซี่ก็แสนดี ตอนแรกเค้าคงไม่รู้ว่าเรารีบพอได้ยินเราคุยกับเมียเค้าก็รีบเหยียบเร็วขึ้นอีก แถมซอกแซกเข้าทางลัดให้อีกพอมาถึงเอกมัยตอนนั้นเวลาแบบว่าสองทุ่มห้าแปด นึกในใจว่าเออรถพัทยาน่าจะยังมี ปรากฎลงรถแท็กซี่ปุ๊บก้มหน้าก้มตาวิ่งไปที่ขายตั๋วเงยหน้ามาเจอพี่ขายตั๋วรถศรีราชายิ้มมาแต่ไกลแล้วก็ผยักหน้าให้ ตอนซื้อตั๋วแก่บอกว่าเนี้ยทั้งคันตอนนี้เพิ่งมีคนเดียวมีน้องเนี้ยเป็นคนที่สอง สรุปว่ามาถึงศรีราชาเกือบเที่ยงคืน
ตอนแรกก็คิดว่าทำไมวันนี้แม่งซวยแบบนี้วะ แต่พอลองกลับมาคิดดูดีๆ แล้วก็รู้สึกว่าจริงๆ ก็โชคดีอยู่นะ โชคดีที่ไม่แวะกินข้าว โชคดีที่ได้พี่คนขับแท๊กซี่คนนี้ โชคดีที่รถในกรุงเทพมันไม่ติดแบบพินาศเหมือนทุกวัน แถมโชคดีที่ได้อยู่กับเมียเพิ่มอีกวัน
แปลว่าจริงๆ แล้วในความโชคร้ายมันยังมีโชคดีซ้อนทับอยู่ๆ ที่ว่าเราจะมองเห็นหรือเปล่าแค่นั้นแหละ :)
turnnoffyourmind
ellievsbear
tangentwithtanner
discoholicmusic
titsay
izzy806
stormborns