Bizler ne zaman bu kadar aynılaştık.
Ne zaman çalışmaktan bunaldık.
Ne zaman para kazanmak külfet gelmeye başladı.
Ne zaman birbirimizden kaçma isteğiyle dolup taştık.
Ne zaman izlediğimiz her filmden etkilenir olduk.
Ne zaman kahve içmeden ayılamaz hale geldik.
Ne zaman üretmeyi, üremeyle karıştırdık.
Ne zaman düşünmeyi halının altına süpürdük, unuttuk.
Ne zaman dinlemeyi unuttuk, bir daha da duymadık.
Bu soruları, üzerine çok düşünmeden yazdım aslında. Geçenlerde Facebook’ta bir arkadaşımın bir karavanın yanında çektirdiği fotoğrafını - en büyük hayali olduğunu belirten bir cümle ile- gördüğümde kendi kendime “E, bu benim de hayalim” dedim. Ve aniden kendi hayallerim, arkadaşlarımın hayalleri, onların arkadaşlarının hayalleri çarpıştı zihnimde. Çok garipti. Çünkü hepimiz aynı şeyleri hayal ediyorduk. Aynı şeyleri istiyorduk. Hepimiz yaptığımız işten şikayetçiydik, hep bir kaçış yolu arıyorduk. Hepimiz bir karavan istiyorduk mesela. Karavan… Ev gibi değil. Bir yere sabitlenmek zorunda değilsin. Bir yere gidersin, oradan sıkıldın mı hoop başka bir yere… Sonra hepimiz bir cafemiz olsun istiyoruz. Küçük kekler yapabileceğimiz, en değerlisi de kendi kendimizin patronu olabileceğimiz bir cafe… Gün boyu eski kitap kokularının arasında olacağımız bir iş nasıl da hepimize cazip gelebiliyor. Hepimiz deliler gibi bu ülkeden gidebilmenin bir yolunu arıyoruz. Deliler gibi… Bu uğurda yapamayacağımız fedakarlık yok. Renkli bir vespamız olsa dimi? Ailemizin İstanbul’da bir evi olsa var ya onun kirasıyla ne geçinirdik…
Beni düşündürense hepimizin çocukluğu, gençliği, ergenliği, karakteri bu kadar farklıyken, hayallerinin aynı kısır döngüde takılı daha doğrusu tıkılı kalması.
Son soru: Ne zaman bu kadar klişe olduk biz?
germansingergirl
snowghoul
yousharknotpass
vaporwave
discoholicmusic
