Stukjes van Sjouk.

Schrijft voor 3voor12/Friesland, Podium Asteriks, de Moanne, ErrorError Ezine en voor jou, als je dat wilt. (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','//www.google-analytics.com/analytics.js','ga'); ga('create', 'UA-59687843-1', 'auto'); ga('send', 'pageview');

[sjoukjewerkman]

Doei, tot volgend jaar

Met een overvloed aan lijstjes, van foto’s tot muziek en van hoogte- tot dieptepunten, kun je er niet omheen. Weer een jaar voorbij. Geslaagde editie dit keer. 

Voornemens heb ik meestal niet, al stond verhuizen het afgelopen jaar wel hoog op het wensenlijstje. Dat is gelukt! Hartstikke fijn plekje in Leeuwarden gevonden. Lekker knus, niet groot, maar prima voor nu. Vrienden weten de weg naar de stad ook te vinden. Daardoor hoef ik geen ‘afscheid’ te nemen van mijn vertrouwde leven in het dorp, maar krijg er gewoon allemaal extraatjes bij. Luxe hoor! Vooral ook heel gezellig.

Qua ambities had ik geen klagen het afgelopen jaar. Na een column in de Metro durfde ik iets meer. Heb inmiddels van mijn hobby m’n werk kunnen maken, dus schrijf er vrolijk op los. Naast een gewone baan, maar met genoeg ruimte en vrijheid om daarnaast allerlei leuke freelance klusjes te doen. Veel rondom muziek en festivals, want daar ligt toch wel mijn grote droom. 

En dromen, dat doe ik graag. Over van alles eigenlijk. Over mijn sprookjesachtige toekomst, die er toch iets minder prinsessenachtig - want geloof me, al die Disney figuurtjes zijn echt nog geen dertig - maar vast heel leuk. Over kinderen droom ik ook wel eens. Stiekem ben ik wel blij om dan weer wakker te worden, want zelfs in mijn dromen bezorgen ze me al slapeloze nachten. Gelukkig zijn er de afgelopen tijd een paar dropjes bij gekomen, daar vermaak ik me als suikertante prima mee. Ik droom ook nog wel eens over een slank lichaam maar ach, je moet dromen houden hè. Zolang de spontane kroegbezoekjes na de training zo gezellig blijven, voorspel ik de eerstkomende tijd weinig verandering. Mijn vel zit iets strakker dan een tijdje geleden, maar geloof me, het zat nog niet eerder zo lekker. 

Dieptepunten waren er ook, voornamelijk bij mensen om me heen. Afscheid nemen of een hoofdstuk afsluiten.. het hoort er bij, maar doet soms verdomd veel pijn. Het is naar om vrienden zo verdrietig te zien, maar des te mooier om naast ze te staan wanneer dat nodig is. Geen afstand is dan te ver. Lachen om vrolijke herinneringen en een dikke knuffel bij een moeilijk moment. Eerder schreef ik dit al eens: Het mooiste van vriendschap is misschien wel dat je het geluk van de ander samen deelt, waardoor je er zelf ook nog eens hartstikke blij van wordt. Misschien nog wel mooier; als je elkaars verdriet, pijn of angst kunt voelen/delen/begrijpen, er over kunt praten en daarmee een kleine last van zijn/haar schouders tilt. Als je er later dan samen op terug kijkt, dan heeft dat op een vreemde manier ook wel weer iets.

Terugkijken is goed, maar vooruitkijken is vaak nog veel leuker. Ook voor het komende jaar van mijn kant geen goede voornemens. Wel een nieuwe voor op mijn wensenlijstje. Ik wil het Noorderlicht zien (Hans maakte hier al eens supermooie foto’s van, kijk maar). Met wie, waar, hoe en wanneer dat zie ik wel. Ik droom eerst nog even verder. 

Tot volgend jaar!

[sjoukjewerkman]

Druk

Afgelopen week las ik een stuk op NRC.nl, waarin stond dat alleen sukkels het druk hebben. Goed verhaal hoor, maar ook irritant herkenbaar. Best wel een afknapper voor je zelfbeeld Want hoewel ik het liever niet wil, ga ik er toch in mee en ik ben vast niet de enige. Ren je rond als een kip zonder kop, zonder te weten waar je mee bezig bent? Neem je wel eens echt de tijd om te horen wat iemand te zeggen heeft, of sta je ondertussen al te popelen om te vertellen wat jij in deze situatie zou doen? Wanneer heb je voor het laatst tijd vrij gemaakt om iets voor iemand anders te doen? Luister je eigenlijk wel eens echt? Grote kans dat iedereen zichzelf hier wel een beetje in herkent.

Nu ik sinds een tijdje voor mezelf begonnen ben, meen ik maar dat ik weinig vrije tijd heb. Toch vind ik op de een of andere manier altijd een moment voor een nieuwe aflevering van mijn favoriete Netflix serie. Ik heb nog geen commentaar gekregen dat ik veel te laat op appjes reageer en mijn sociale leven staat ook niet bepaald stil. Valt dus wel wat mee, zou je zeggen.

Toch voel ik een bepaalde druk. Mijn hoofd knalt soms bijna uit elkaar, mijn bril draag ik vaker dan mijn sportschoenen en de laders van mijn telefoons en laptop draaien overuren. In mijn geval gaat het om een digitaal probleem, waar ik mezelf erg onrustig mee maak. Want er is niemand die me vertelt dat ik naast mijn gewone werk minstens 15 keer per dag mijn Facebook moet checken. De wereld stopt echt niet met draaien als ik eens niet binnen een halve minuut op een mailtje of een appje reageer. Mijn streven? Minder naar een schermpje turen, meer het gesprek aangaan. Bekijk de wereld door je iBalls in plaats van je iPhone.

Begrijp me goed, ik vind het leuk om te zien wat anderen bezighoudt. Ik ga heus niet van de een op de andere dag offline (al is 5 x checken misschien een stap in de goede richting). Grappige filmpjes, foto’s en gif-jes, ik wil ze graag blijven zien. Maar ik bewaar ze tot na de koffie ’s ochtends.

Wie weet wordt het dan een beetje rustiger in mijn hoofd en gun ik mezelf meer tijd voor andere dingen. Nieuwe muziek ontdekken, vrijwilligerswerk, sporten, boeken lezen (die van Crabbe dus), koffie/wijn drinken met vriendinnen, oh en ik wil mijn muur nog schilderen. Best druk, dat leven buiten de digitale wereld. Eerst nog maar een keertje Facebook checken, dan ga ik over vijf minuutjes weer verder met de rest van mijn leven.

[sjoukjewerkman]

Een dichte deur

Vandaag trok ik voor het laatst de deur op de Bast achter me dicht. Ik heb mijn sleutels ingeleverd. Ging trouwens niet zonder slag of stoot hoor. De vloer moest er uit, dat heeft heel wat zweetdruppels en verwensingen gekost, maar het is gelukt. Het hoofdstuk wonen Sint Nyk is hiermee afgesloten. Nou ja, zie het maar als een open einde, want er zijn nog veel te veel leuke dingen om nooit weer terug te gaan.

Vrienden, familie, eigenlijk de basis van mijn leven ligt in dat dorpje. Bijna dertig jaar lang heb ik er met veel plezier gewoond. Oke, negenentwintigeneenhalfjaar lang was het echt heel leuk leuk, opgeteld een paar maanden iets minder. Nou ja, een rotdag heeft iedereen wel eens toch? Soms is het fijn om even te zeuren en te zeiken en overal op af te geven. Want ja, het blijft een dorp. Bijna iedereen kent elkaar, of denkt elkaar te kennen. Een oordeel is snel geveld, het tegendeel bewijzen duurt daarentegen vaak iets langer. Af en toe ga je er (on)bewust in mee, soms ben je zelf de pineut. Op zo'n moment is het allemaal iets minder gezellig. Maar ook dat waait weer over.

Mooi is de onderlinge band in een dorp. Waar vroeger op de drie (!) basisscholen echt aparte groepjes waren - godzijdank was daar de springgroep 😄 - trok dat later allemaal naar elkaar toe. Wat een caravan al wel niet teweeg kan brengen. Nieuwe vrienden, gezellige bekenden en vooral samen richting de hele grote buitenwereld, stonden we als één man achter elkaar.

Vooral in het weekend rondom de eerste donderdag van september overheerst dat gelukzalige en saamhorige gevoel weer bij mij. Hier hoor ik thuis, ik hou van iedereen (ja hoor daar was ie weer) en ik wil nooooit meer weg uit Sint Nyk. Nou ja, dat loopt dus nu even anders, en gek genoeg, er verandert niet eens zoveel. Fijne vrienden weten me te vinden en andersom, mijn ouderlijk huis staat er nog steeds en zelfs mijn oude slaapkamer van vroeger is weer in ere hersteld.

Ik heb mijn nieuwe plekje gevonden. In een heel knus appartementje in de stad. Echt groot is het niet, maar dat hoeft ook niet. Alhoewel, als je de vloer moet schrobben met een tandenborstel dan ben je wel even bezig. Het is geen villa, maar het is mijn thuis. Al sinds de eerste dagen denk ik, hier red ik me wel, ook hier in Leeuwarden voel ik me hartstikke thuis.

Toen ik vanochtend de nieuwe deur achter me dichttrok, kreeg ik het even Spaans benauwd. Niet omdat ik mijn dorp zo mistte hoor, maar ik heb zo'n deurkruk zonder klink bij de voordeur. Die zit echt pótdicht als je ‘m dichttrekt. In mijn eerste twee weken in Leeuwarden is de Sleutelspecialist al twee keer op bezoek geweest. De eerste keer lag mijn sleutel binnen (ik stond buiten) en de keer daarna zat de reservesleutel aan de binnenkant (ik stond buiten). Duur grapje, wel een hele vriendelijke man trouwens. Heeft vast iets met elkaar te maken. Vandaag ging het goed, geen sleutelpech deze keer.

Volgende week het eerste ritje Sint Nyk waarbij het geen gewoonte maar visite is. En nu maar hopen dat de deur open staat.

[sjoukjewerkman]

Lobi 💕

Afgelopen weekend had ik de eer om, samen met nog ongeveer 500 enthousiaste burgemeesters, mee te werken aan het leukste tijdelijke dorp van Nederland. Aan de rand van de stad, net buiten alle drukte, zijn we met z'n allen ruim drie dagen even helemaal afgesloten van de buitenwereld. Nou ja.. zo goed als. Binnen het communicatieteam is het toch fijn om af en toe een goede internetverbinding te hebben, maar ach, de tijd vol kletsen omdat de WiFi er uit ligt is ook heel gezellig. En met koffie maak je snel nieuwe vrienden. Met sigaretten ook trouwens. En met Corrie, zo heette onze gezamenlijke back-up USB.

Welcome to the Village is een relatief klein festival, met de gezelligheid van een dorp. Niet alleen qua oppervlakte, aankleding en de namen van de podia (Grootegast, Ravenswoud, Blessum etc) maar vooral ook met de saamhorigheid die daarbij hoort. Samen over dingen nadenken, met z'n allen keihard daarnaartoe werken en er dan vervolgens vol trots van genieten.

Typhoon is een van de hoofdacts, met zijn lijfspreuk Lobi da basi (liefde is de baas) maakte hij het afgelopen jaar een verpletterende indruk op mij, en vele anderen. Die hartjes in de lucht, lobi hier en lobi daar, soms draait het weleens een beetje door hoor. En toch doe ik er dit weekend vrolijk aan mee. Op een of andere manier kom ik op festivals in een soort jubelende vorm van extase, waarbij alles en iedereen even mooi is en waarbij ik op bepaalde momenten overloop van liefde zonder dat daar een aanwijsbare reden voor is. Sommige mensen gebruiken drugs om tot zo'n punt te komen, voor mij is dat overbodig. Met een paar warme zonnestralen, een koud biertje, mooie muziek en een stel fijne mensen maak je mij heel blij.

Dat gelukkige moment duurt in dit geval drie dagen. Of eigenlijk, inclusief pre- en afterparty, zes. Zes dagen rondlopen met een grijns van oor tot oor, daar krijg je echt heel veel energie van (en kramp in je kaken). Zelfs het slaaptekort - dankzij de rumoerige camping, de korte nachtjes en de vroege ochtendzon op een claustrofobisch klein tentje - krijgt dat niet kapot.

Gelukkig ben ik niet de enige die dat zo ervaart, eigenlijk loopt het merendeel van het publiek er als een stel blije eitjes bij en daardoor is het dan nóg weer leuker. Het bier vloeit rijkelijk en daarmee verhoogt het knuffelgehalte aanzienlijk. Mijn vriendinnen verklaar ik minstens drie keer per dag de liefde, nieuwe mensen worden begroet alsof we elkaar voor het eerst na tien jaar weer zien en als er ook maar iemand een koortslip heeft, dan lopen we denk ik eind deze week allemaal rond met minstens een krentenbaard.

Het was het waard. Typhoon, ondanks de licht narcistische trekjes die we bij je hebben geconstateerd, ik snap je. Liefde is echt de baas. Welcome to the Village, je was geweldig. Lobi. 💕

Benieuwd naar de foto’s? Bekijk hier de sfeerimpressie van vrijdag, zaterdag en zondag. 

[sjoukjewerkman]

Zomervakantie

Hoewel ik eigenlijk helemaal niet zo’n vakantieganger ben, hou ik heel erg van de zomer. Voor mij geen jaarlijkse vliegreizen en 180 stempels in mijn paspoort. Niet omdat het me niet leuk lijkt hoor, het is er alleen nog nooit van gekomen. Mijn verste reis was naar Curaçao met vrienden.  Lekker zonnig, lui (wat wil je anders met die temperatuur..) en qua afstand best ver weg, maar toch ook weer heel dichtbij door al die Nederlandse invloeden. 

Maar goed, de zomer is - naast een echte strenge winter - mijn favoriete seizoen. Het fijne geluksgevoel begint met luchtige kleding, zwoele zomeravonden met spontane kampvuren en de geur van zonnebrand. Geen overbodige luxe trouwens, want zonder dit witte wonder verbrand ik sneller dan een speklap op een gloeiendhete barbecue. Op Curaçao lag ik - terwijl de rest lag te zonnebaden - in een hokje bedekt met kleden waar amper drie stralen zonlicht doorheen kwamen. Je raadt het al, als een kreeft zo rood. Afgezien van dat, heerlijk die zon. 

Kampeervakanties vind ik het leukst, lekker primitief in een tentje. Al moet ik zeggen dat jaren terug, toen we met heit & mem op vakantie gingen, kamperen best luxe was. Bepakt en bezakt vetrokken we met de auto, een grote kar er achter en de fietsen bovenop. We sliepen in een echte De Waard tent, op de mooiste campings, die we een jaar eerder meestal al hadden uitgezocht. Voornamelijk in Nederland, maar later ook Denemarken en Engeland. Vaak met een zwembad, het mooiste plekje van het veld, een volleybalnet en natuurlijk een pingpongtafel. Een vakantie op de camping is niet compleet zonder een spelletje rond-de-tafel. Een grappige herinnering aan het kamperen die ik niet snel vergeet: de ijzingwekkende kreet van mijn moeder midden in de nacht, toen bleek dat de tent waarin zij sliepen, op een molshoop stond. En ja, die steken ‘s nachts wel eens de kop op.. Wij jankten het uit, van het lachen hoor. 

De laatste jaren bestaat mijn zomer vooral uit feestjes, leuke uitjes en festivals. Niks mis mee, bevalt heel goed. Echte vakanties zijn al een tijdje geleden, hoewel de trip met een goede vriendin naar Frankrijk een hartstikke leuke uitzondering was. Jammer van de autopech onderweg, maar ach, dat was nieuwigheid (...). Gelukkig hadden we de dag voor vertrek een goede verzekering afgesloten. De vakantie duurde maar een paar dagen, maar voelde als minstens twee weken, echt heel fijn. 

Met een verhuizing op komst en vele feestjes en festivals, dacht ik niet eens na over een vakantie dit jaar. Totdat mijn ouders bedachten dat het wel leuk zou zijn om hun 40-jarig huwelijk te vieren in Engeland. Zij zijn al met de camper onderweg, wij vliegen er naar toe. Vandaag zijn de tickets geboekt en ik heb er superveel zin in. Vliegen én kamperen, mijn vakantie kan nu al niet meer stuk. Fijne zomer!

[sjoukjewerkman]

Kiezen

Kies je eigen weg naar geluk, het klinkt als een slechte spreuk die bij minstens driehonderdduizend mensen op zo'n afgezaagd houten bordje aan de muur hangt. Toch denk ik daar af en toe over na. Je hebt het grootste deel van je geluk zelf in de hand en daar horen een paar verdomd lastige keuzes bij. Op de lange termijn wordt het er vaak wel beter van, maar op het moment zelf is het hartstikke k*t.

Ik kan niet zo goed kiezen. Als je me een bak chips voorzet en een bordje M&M's, dan wil ik het liefst allebei. Zomer of winter? Beide! Zwart of wit? Een combi van beide is veel mooier. Koffie of thee? Het liefst naast elkaar. Een koud biertje of een goed glas wijn? Nou ja, je snapt het wel.

Soms kom je er niet onderuit. Je staat voor een onmogelijke keuze, zowel linksom of rechtsom is niet wat je wilt. Je verstand zegt het ene, je gevoel schreeuwt het tegenovergestelde. Tsja en dan? Een nachtje er over slapen en goed opletten bij het wakker worden. Voordat ik echt wakker ben zit ik in een soort van sluimertoestand, waarbij kopzorgen, ultieme blijdschap of irritante zenuwen er nog heel eventjes niet zijn. Het allereerste wat er op dat moment door je hoofd schiet, dat is wat je moet doen. Handig joh! Werkt altijd.

De afgelopen tijd heb ik nogal wat van dat soort momenten gehad en ik moet zeggen, het is allemaal verdomd goed uitgepakt. De maanden april en mei waren geen favoriet de laatste jaren, het liefst hield ik een verlate winterslaap zodat ik er zo weinig mogelijk van meekreeg. Een jaar geleden heb ik besloten om hier maar eens mee op te houden en het roer om te gooien. Afstand nemen van nare herinneringen, een plekje vinden voor verdriet, vooruit kijken en plezier hebben in de dingen die wél goed gaan. Goh nou, ik kan je wel vertellen, dat was de beste keus sinds tijden. Alles gaat in een sneltreinvaart de goede kant op. Een nieuwe baan, voor mezelf begonnen en ik ga verhuizen straks. Waar een kaartenhuis in elkaar kiepert als je de onderste kaart wegtrekt, werkt het bij mij andersom. Met ieder besluit wordt de fundering steviger. Fijn gevoel hoor!

Misschien hang ik in mijn nieuwe huisje straks wel zo'n oerlelijk bordje, maar misschien ook niet. Ik ga er nog even een nachtje over slapen.

[sjoukjewerkman]

Vriendschap

De meest walgelijke zin die ik ken? Ik ben een mensenmens. Ik moet daar echt een beetje van kokhalzen als iemand dat zegt. Maar de gedachte er achter, daar kan ik me wel in vinden. Ik hou van mensen om me heen. Vrienden, familie, kennissen of mensen die ik net heb ontmoet en die gewoon heel gezellig zijn.

Het labeltje is voor mij niet zo belangrijk, de momenten daarentegen wel. Vrienden van vrienden, bij wie ik de deur niet plat loop, maar waar ik ontzettend veel lol mee kan hebben op een feestje. Hele wijze, kleine vriendinnetjes die me om m’n nek springen als ik binnenkom. Spontane verhalen met mensen die precies op mijn manier denken en daardoor meteen heel vertrouwd voelen. Stoere pubers die me advies komen vragen. Maten van vroeger waarmee je de hele nacht door herinneringen ophaalt en het weer als vanouds gezellig is. Ik word heel blij van zulke dingen.

Kennissen en bekenden komen en gaan, maar er zijn altijd een paar die er met kop en schouders bovenuit steken. Echte vrienden. Die altijd blijven, waar je ook gaat of staat. Soms met wat strubbelingen (mag ook best), maar samen komen we er altijd weer uit. Ik zou er niet zonder kunnen hoor, mijn vrienden. Het lijkt soms zo vanzelfsprekend dat ze er zijn, maar ik vind dat we er af en toe best eens bij stil mogen staan hoe leuk het is zo met z’n allen. Oké, de oooh-wat-ben-ik-blij-met-jou-en-echt-niet-alleen-omdat-ik-nu-vier-drankjes-heb-gehad-knuffels bewaar ik voor een ander moment, maar ze zijn wel gemeend, heus.

Iedereen draagt een rugzak met zich mee, dat hoor je wel eens hè, met zijn of haar eigen bagage. Die van mij zit gelukkig nog lang niet vol, al heeft ie een redelijke bodem. Dat is niet erg en ook niet zwaar, want alle leuke, spannende en fijne dingen maken dat ik ‘m met gemak kan sjouwen. Wanneer de hengsels even iets te diep in mijn schouders snijden, dan staan er in no-time mensen naast me klaar om het zware ding even over te nemen, zodat ik op adem kan komen, om vervolgens fluitend samen weer verder te gaan. Andersom hetzelfde trouwens. Echte vriendschap vind ik dat.

Het hoeft niet altijd moeilijk of zwaar te zijn om te waarderen wat je hebt. Vriendschap zit in de kleine dingen. Zonder te praten samen muziek luisteren en schaapachtig naar elkaar grijnzen omdat het gewoon zo verdomde mooi is. Of een berichtje krijgen terwijl je nét zit te bedenken hoe het met diegene gaat. Een lief, onverwachts kaartje zonder aanleiding. Een goed gesprek bij een spontane koffiedate. Ik hou er van.

Afgelopen vrijdag is één van mijn liefste vriendinnen mem geworden van een dochter en ze is echt schitterend mooi. Het kleine meisje ook trouwens, beide maken het hartstikke goed. Ik denk dat het een van de liefste baby’s is die ik ooit gezien heb. Ik loop naast mijn schoenen van trots en dat is best gek, gezien het feit dat ik er verder helemaal geen aandeel in heb gehad.  

Het mooiste van vriendschap is misschien wel dat je het geluk van de ander samen deelt, waardoor je er zelf ook nog eens hartstikke blij van wordt.

[sjoukjewerkman]

Thuis

Ik zweef tussen twee werelden. Een klein, nieuwsgierig deel van mij huppelt rond in de stad waar ik graag zou willen wonen, omdat ik me er gek genoeg zo thuis voel. Het overige deel bevindt zich nog in het dorp waar ik ben opgegroeid, veilig en vertrouwd. Omdat een huisje tussenbeide - langs de snelweg die beide werelden met elkaar verbindt - geen optie is, bereid ik me stiekem alvast voor op wat misschien wel eens een hele aangename verandering kan zijn.

Begrijp me goed, ik heb het ontzettend naar m’n zin, anders was ik hier echt niet 29 jaar blijven wonen. Fijne vrienden, lieve familie, gezellige bekenden en dat typische dorpse gevoel wat ik zo moeilijk kan uitleggen.

Met een brede grijns, een slappe lach die maar niet stopt maar soms ook met dikke tranen, je komt heel wat tegen in zo’n tijd. Fijn is het om te weten dat die vertrouwde basis er altijd blijft, wat er ook gebeurt.

En toch.. soms is dat vertrouwde gevoel een beetje verstikkend. Iedereen weet (bijna) alles van elkaar, want zo gaat dat in een dorp, wij zijn daarin echt geen uitzondering. Hoewel de tijd van nu er niet per se om vraagt om volgens een bepaald patroon te leven, zie ik het om me heen gebeuren. Dat is niet erg, maar ik voel daardoor wel een afstand. Het is geen verwijt, want ooit wil ik dat heus ook. Maar niet hier en nu, want de wereld daarbuiten is zo leuk en er valt nog zoveel te ontdekken.

Al sinds een tijdje neig ik naar de stad. In de zes jaar dat ik er werkte dacht ik er niet eens over na, maar sinds mijn nieuwe baan heb ik een beetje heimwee. Wel drie tot vier keer in de week vlieg ik heen en weer, af en toe voor zinnige dingen maar ook gewoon voor de gezelligheid of als spontane actie op een loze zondagmiddag.

Het gevaar is - zoals wel vaker het geval - dat mijn beeld van de stad hopeloos geromantiseerd is. Wanneer ik al die hartelijke, vrolijke en soms ook verrassend lieve mensen tegenkom, dan is dat wanneer ze leuke dingen doen. Ja, dan is iedereen natuurlijk op z’n aardigst, dat is in mijn dorp of elders in de wereld niet anders. Vaak blijf ik logeren bij vriendinnen, die de volgende dag vrij zijn en zeeën van tijd hebben (of vrijmaken) om het bezoek af te sluiten met een goed gesprek, koffie en ontbijt.

Wanneer ik eenmaal op mezelf woon in de stad, dan zijn er ook heus bijvoorbeeld maandagochtenden waarbij je me mijn bed uit moet tráppen en dus het zonnetje in huis ver te zoeken is. Of frustraties omdat ik mijn auto weer eens niet kwijt kan in die rotstad omdat er gloeiendegloeiende niet genoeg parkeerplaatsen zijn.

Afgezien van dat, lijkt het me heerlijk. Een nieuwe wereld, nieuwe mensen en nieuwe indrukken. En als het me niet bevalt? Dan ga ik gewoon lekker weer terug naar huis.

[sjoukjewerkman]

Grijs

"I’m fifty shades of fucked-up", vertelt Christian Grey. Da’s niet best. Hij wil niet aangeraakt worden. Maar uiteindelijk komt het allemaal goed met ‘m. En met de liefde van z’n leven. En met zijn Audi R8. Eind goed al goed, als je het zo bekijkt. Passender zou ik het vinden, als het verhaal een open einde heeft. Het welbekende grijze gebied. Niet goed, niet slecht. Niet zwart, niet wit, maar iets er tussenin. Grijs is van alles net niks. Gecombineerd met een felle kleur oogt het fris, maar een mix met zwart voelt triest en kil. Grijs alleen is saai, maar een vleugje grijs lijkt speels en soms zelfs sexy.

Fucked-up. Een tijdje terug leek het soms pikzwart in mijn hoofd, of laten we zeggen, intens donkergrijs. Het is lastig om op zo’n moment een lichtpuntje te vinden. Je ziet buiten de zon wel schijnen, maar het voelt alsof er een dik, zwaar gordijn voor het raam hangt, wat die fijne warme straaltjes tegenhoudt waardoor je ze ook niet voelt. Tegenwoordig lijkt de wereld een stuk zonniger en neigt de kleur in mijn hoofd naar heel lichtgrijs, gecombineerd met zilveren sterretjes, als in een mooie sjaal. Af en toe met een vleugje goud, voor de kleine geluksmomentjes. Fifty shades of grey, eigenlijk zijn we allemaal wel een beetje fucked-up. Maar is dat niet wat mensen mooi maakt? Gebeurtenissen (naar óf fijn) neem je mee, die vormen je zoals je bent.

Niemand is perfect, precies goed gelukt of ieder moment van de dag even vrolijk en blij. Een beetje grijs zijn we allemaal, het zijn de kleine dingen die je dag een gouden randje geven. Vleugjes kleur die je leven mooi maken. Ja of een matgrijze R8, dat kan natuurlijk ook.

[sjoukjewerkman]

Samen sterk voor meer jongeren aan het werk

Welzijnsorganisaties in Heerenveen bundelen krachten

Heerenveen, 18 februari 2014

Werk vinden kan best lastig zijn, vooral wanneer je geen diploma of jarenlange werkervaring op zak hebt. Om er voor te zorgen dat jongeren het beste uit zichzelf halen, bundelen maatschappelijke organisaties uit de gemeente Heerenveen hun krachten. Op woensdagavond 25 maart organiseren zij het evenement Vergroot je kans op werk, in Sportstad Heerenveen. Het belangrijkste doel? Jongeren laten inzien wat hun kwaliteiten zijn en hoe ze hiermee de kans op werk kunnen vergroten. 

Een diploma of werkervaring kan net dat laatste duwtje geven waardoor je op sollicitatiegesprek mag komen. Maar wat als je dat niet hebt? Ben je dan op voorhand al afgeschreven? Verslavingszorg Noord Nederland (VNN), Caleidoscoop Jongerenwerk, Jongerenwebsite WhatTheFean en het Jongerenpunt vinden van niet. Zij zetten zich daarom belangeloos in, om de kans op werk voor jongeren te vergroten. 

Het evenement geeft jongeren stof tot nadenken, bijvoorbeeld over wat je uitstraalt, of hoe je houding de eerste indruk bepaalt. Maar ook, hoe kom je toch van die gênante foto’s af die op internet circuleren? Het draait deze avond niet om luisteren alleen, de aanwezigen gaan ook actief aan de slag. Zo is er ruimte voor een CV check en in de lift kun je werken aan je eigen elevator pitch. Er is een fotograaf aanwezig die professionele profielfoto’s maakt en er komen kledingadviseurs voor zowel vrouwen als mannen, want wat trek je eigenlijk aan naar een sollicitatiegesprek? Natuurlijk zijn er vacatures te vinden en kunnen jongeren in gesprek met Benno Rijpkema, die een workshop geeft over het benutten van je eigen kracht. Genoeg te doen dus! 

Wat?​ Vergroot je kans op werk 

Wanneer? ​Woensdag 25 maart, van 19.30 tot 21.00 uur 

Waar? ​Abe Lenstra Stadion, ingang Sportstad 

Wie?​Jongeren t/m 27 jaar, uit de gemeente Heerenveen 

Wat nog meer?​ De toegang is gratis!

Ben jij er bij? Meld je aan voor het evenement op Facebook!

[sjoukjewerkman]

Alles út

Dat toaniel beslist net allinnich foar âldere minsken is, mei dúdlik wêze. Foar eltsenien dy’t noch twivelet, is der it stik Alles út fan Toanielselskip Sint Nyk. Mei in jonge, grutte, en foaral entûsjaste ploech minsken, sykje sy de grins op en gean dêr krekt noch in lyts stapke oerhinne. Te fier? Nee. Mar oant de lêste sêne ta bliuwt it spannend. De titel fan it stik, yn kombinaasje mei in affysje dêr’t seis mannen sa goed as neaken op steane, inkeld bedekt mei in handoek, lit net folle oan de ferbylding oer. Soe it echt sa mâl gean? Alles út?

Oan it begjin fan de foarstelling wurdt handich gebrûk makke fan it byldskerm neist it poadium. Oan de hân fan foto’s, bewegend byld en muzyk waant it publyk harren yn de 19de ieuw. It ferhaal spilet him ôf yn it Ingelske Sheffield, in staalfabryk slút de doarren en dêrtroch komt in grut diel fan it personiel op strjitte te stean.

Yn de earste sênes makket it publyk kennis mei de ferskate personages yn it stik, en dat binne der nochal wat. De wichtichste rollen wurde ferfolle troch seis manlju, dy’t elts fanút harren eigen swierrichheden, mei ynoar yn kontakt komme. De bannen ûnderling ferskille hjir en dêr. Jerry, de haadpersoan kin it jild foar de alimentaasje fan syn soan hast net opbringe. Syn maat Dave hat houliksproblemen. By tafal moetsje se Malcolm, dy’t troch de beammen it bos net mear sjocht en himsels tekoart dwaan wol. Harold wie yn de fabryk in kollega en doart syn frou net te fertellen dat hy al sûnt in healjier gjin wurk mear hat. Eddy is in ambisjeuze pierewaaier, dy’t mient dat hy karriêre meitsje sil yn de showbizz. De sechsde man is Noach, dy’t mei syn bynamme Horse en linige dûnspassen it ploechje kompleet makket.

De froulje yn it stik ha wol sin oan in fersetsje en geane in jûn op stap nei in stripclub. De manlju fine dit earst mar neat, mar sjogge der letter toch wol brea yn. It jild leit net foar it gripen, wertroch’t se beslute om sels it poadium op te gean.

It wikseljen fan it dekor wurdt slim oplost mei hilaryske filmkes, wêrby’t it publyk fragminten sjocht fan spilers dy’t thús drok oan it oefenjen binne foar de show.

Stadichoan komt it stik op gong. Wêr’t it earste bedriuw soms wat langtriederich eaget, geane nei it skoft alle remmen los. In begraffenis wie noch noait sa grappich, totaal ûnferwachts dûke der glimmende strings op en mei spektakulêre lûd- en ljochteffekten einiget it yn in yndrukwekkende show. It publyk krijt suver in kleur as se ûntdekke dat de titel dochs wol hiel tapaslik is…

Mei de bleate kont op it poadium yn eigen doarp, jo moatte it mar doarre; respekt foar dizze seis mannen. Ek de rest fan de ploech hat de steande ovaasje fan it publyk dik fertsjinne. It is net foar neat dat alle foarstellings stiif útferkocht binne. Regisseur Roel van Nijen hat syn hannen fol oan dizze produksje, dêr’t yn totaal 44 minsken oan meiwurkje. Mei in pear betûfte amateurspilers, mar minstens safolle jonge debutanten is dit in stik dêr’t noch lang oer neipraten wurde sil yn Sint Nyk.

[sjoukjewerkman]

Het staat er echt! Mijn column in de Metro van vrijdag 6 februari.

[sjoukjewerkman]

3voor12 - Liefde spat er vanaf bij Typhoon

Lobi Da Basi overheerst in dampend Bolwerk Sneek, 1 december 2014

Buiten ligt de temperatuur rond het vriespunt, al is dat moeilijk voor te stellen. Op het podium staat Typhoon namelijk gekleed in korte broek en op blote voeten. De avond varieert van opzwepende Surinaamse taferelen tot een woeste pit en van energieke meezingers tot kleine gedichtjes die je een brok in de keel bezorgen. Het optreden vlamt en het publiek krijgt er geen genoeg van, iedereen geniet.

[sjoukjewerkman]

Amsterdam, 15 november 2014

Tekst door Sjoukje Werkman / foto’s door Yvon van Horck

Een spectaculaire start van het optreden, met opvallend veel lichteffecten en een nieuwe backdrop, gebaseerd op de albumhoes van Get Hurt. Na Stay Vicious en Handwritten is de stem van Brian Fallon volledig opgewarmd. Al gauw liggen de eerste bloemen op het podium. Een uitdrukkelijk verzoek van Brian aan de beveiliging om deze vooral niet weg te gooien, want het is een ‘symbol of love’. Brian roept alle fans van bassist Alex op om hem een ‘bed of roses’ te geven, omdat dit zijn lievelingsbloemen zijn en omdat hij het verdient. Om dit te bewijzen geeft hij hem spontaan een vriendschappelijke kus.

Tijdens dit korte, liefdevolle intro haalt de zanger nog even herinneringen op naar het laatste optreden in Nederland, twee jaar terug in ‘Paradisio’. Hij grijnst terwijl hij het publiek bedankt: “You moved us up a venue, there are much more of you now”. Eerlijk als hij is, benoemt hij ook meteen dat het publiek geen schijnvertoning hoeft te verwachten waarbij de band het podium verlaat om vervolgens terug te komen voor een toegift. “I think that’s stupid. Now we can play more music.”

En dat is wat er gebeurt. De nieuwe plaat Get Hurt staat centraal, maar ook eerder werk wordt niet vergeten. Klassiekers als We Came To Dance en Wooderson van het album Sink or Swim komen voorbij, evenalsFilm Noir en High Lonesome van The ´59 Sound. Bijzondere uitvoeringen van Old White Lincoln, Great Expectations (ballad uitvoering) en Biloxi Paris (met een vleugje Snip It van Black Sabbath). Opvallend is dat klassieker The ’59 Sound niet wordt gespeeld. Maar goed, een setlist blijft iedere keer een verrassing, zoals Brian eerder al eens verklaarde op Tumblr.

Een kleine kink in de kabel wanneer één van de aanwezige fans tijdens 1930 een schoen op het podium gooit. Eerst wordt er lacherig over gedaan, gezien het feit dat hij nu op een schoen en een sok naar huis moet, wat in Dublin staat. Maar dan wordt Brian serieus: “Seriously, you could have broken my nose”. Het optreden vervolgt, maar wordt even later bruut onderbroken. De zanger ziet dat dezelfde man in de pit op iemands hoofd gaat staan en is er klaar mee. “You again. Out. Now.” Uiteindelijk komen de twee tot een compromis, de man mag blijven mits hij zich gedraagt. Na afloop van de show krijgt de herrieschopper zelfs zijn schoen nog terug.

Zoals gewoonlijk tijdens deze tour, sluit de band af met The Backseat. Een bewuste keuze, gezien de setlists van eerdere optredens, maar weinig spectaculair. De rest van de avond, plus de fascinerende lichtshow – die soms de aandacht iets teveel afleidde van de muziek – maakt veel goed. Waar bij de aankondiging van de show nog werd getwijfeld over de locatie (is de HMH niet te groot?), is er na afloop geen enkele reden om hier nog langer bij stil te staan. The Gaslight Anthem is met Get Hurt een nieuwe weg ingeslagen, gaat met grote sprongen vooruit en redt zich prima in een zaal als deze. Weliswaar niet uitverkocht, maar goed gevuld met een publiek wat geniet. Daar gaat het om.

[sjoukjewerkman]

Interview met Nick Helderman - Asteriks Magazine

Sint Nicolaasga, 22 november 2014

Tien uren na een mislukte belafspraak neemt Nick zijn telefoon op. “Ik moest even bijslapen, ik was kapot. Maar het was te gek, wat een ongelooflijke reis.” Een week lang was hij samen met The Ex in Ethiopië, voor een reportage waar hij zeven jaar geleden aan begon. 

Hij brengt de bijzondere samenwerking tussen The Ex en de Ethiopische saxofonist Getatchew Mekuria (80) in beeld. Na een jarenlange samenwerking, is dit laatste keer dat het gezelschap samen optreedt. Een bijzondere combinatie: “Mensen zo verschillend, met zulke uiteenlopende culturen, maar samen toch ook zo sterk, rebels en eerlijk. Misschien wel het mooiste beeld wat ik ooit heb vastgelegd.”

En dat zijn er nogal wat, de beelden van Nick Helderman. Naast zijn reportages is hij vooral bekend van zijn concertfotografie. Zijn ultieme foto? “Een opname van het moment. Foto’s zijn soms zo perfect, dat het bijna onecht lijkt, alsof de fotograaf op een hele andere locatie was dan het publiek. Een concertfoto is goed gelukt wanneer je de muziek opnieuw hoort als je het beeld bekijkt.”

De Friese popscene is geen onbekend terrein voor Nick. “Ik vind het hartstikke tof wat er hier gebeurt! Toen ik 18 was en in Leeuwarden woonde, was er echt niks te doen. Het ontbrak me aan inspiratie om er zelf iets aan te veranderen, dus ging ik naar Amsterdam. De laatste jaren is het aanbod enorm verbeterd. Het is toch supertof wanneer bands drie shows in Nederland spelen en één daarvan in Asteriks is?”

[sjoukjewerkman]

Interview met Yuko Yuko - Asteriks Magazine

Sint Nicolaasga, 22 november 2014 Alsof er een trein voorbij dendert, zo verovert Elias Elgersma de hedendaagse popcultuur. Beter bekend als Yuko Yuko, slingert hij in diezelfde sneltreinvaart regelmatig nieuwe releases online. In Mexico werd zijn talent al eerder opgemerkt, wat hem een plekje op het label Badpop oplevert. Ook de Randstad weet hem al snel te vinden. De aandacht van eigen bodem komt pas later, hoe zit dit?

“In 2012 was ik pas 17, woonde in Ternaard, ik was totaal niet bekend met de Friese popscene,” vertelt Elias. “Mijn probeersels postte ik online en al snel was er belangstelling uit Mexico. Daarna ging alles heel snel”. Afgelopen jaar verschenen twee platen, Cultlove en Babes, beide bij het RVRB Record in Mexico. Het typische artwork, wat beelden oproept van een ruisende VHS-tape uit de jaren ’80, sluit naadloos aan bij het geluid van Yuko Yuko; nonchalante lo-fi indiepop.

Elias en Jaap (tevens lid The Homesick) zijn, naast het drukke schema van de Popronde, druk met het eigen label Purple Noise Record Club, maar ook met de voorbereidingen van alweer een nieuwe EP. “Puur zakelijk gezien hoor, in opmaat naar Eurosonic in januari lijkt ons dat wel een goed idee”.

Gelukkig is hij – naast de landelijke aandacht – ondertussen ook vertrouwd geraakt met de Friese popcultuur. “Sinds begin oktober is Yuko Yuko aangesloten bij Wolf.Atlas Bookings, dat biedt mooie kansen. Met de komst van dromerige bands als The Future’s Dust, Sväva en Wonder is het Friese aanbod enorm vooruitgegaan.” Vinden wij nou ook.

[sjoukjewerkman]

Een interview met Richard Akkerman, outreachend jongerenwerker bij Verslavingszorg Noord Nederland (VNN) binnen het FACT team van VNN. FACT-Jeugdteams werken waar en wanneer het nodig is. Geen kantoortijden, geen formulieren, maar 'er zijn' als het nodig is.