Σκιώδη Παραλειπόμενα

[skiodi-paralipomena]

Τα Σκιώδη Παραλειπόμενα μετακόμισαν

Αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπω το Tumblr. Έχω ακόμα το reality-breaker.tumblr.com και σκοπεύω να το συνεχίσω αν δεν εκφυλιστεί τελείως η κατάσταση.

Όμως τα Σκιώδη Παραλειπόμενα θα τα βρίσκετε τώρα αλλού.

[skiodi-paralipomena]

Επανάληψη: Μαγικά κουτιά

(Επανάληψη από παλιότερο post.)

Ένας καλοφτιαγμένος φανταστικός κόσμος είναι σαν ένα μαγικό κουτί που όταν το ανοίγεις αποκαλύπτει άλλα μαγικά κουτιά που όταν τα ανοίγεις αποκαλύπτουν άλλα μαγικά κουτιά που όταν τα ανοίγεις αποκαλ….

Ναι, ακριβώς αυτό το πράγμα. Και όλα δεμένα μεταξύ τους με εσωτερική, μαγικορεαλιστική λογική.

(Ένα παράδειγμα τέτοιου κόσμου είναι και το σύμπαν στο Amber. –Και, ναι, το ξέρω πως ορισμένοι το περίμεναν ότι θα το έγραφα αυτό.)

[skiodi-paralipomena]

Παλιά ελληνικά εξώφυλλα (29)

(Από εκδόσεις Space.)

Τι σχέση έχει με το Dune αυτός ο γίγαντας που κάνει κωλοδάχτυλο στη Γη;

Και οι δύο τόμοι έχουν το ίδιο οπισθόφυλλο:

[skiodi-paralipomena]

Δεν ξέρεις τίποτα

Αυτά που συμβαίνουν τελευταία στο Tumblr αποδεικνύουν περίτρανα ό,τι έλεγα ανέκαθεν για το διαδίκτυο (μια κατάσταση που τώρα πλέον έχει παραξηλωθεί): Ποτέ μην βάζεις τίποτα που θεωρείς σημαντικό ή σοβαρό για εσένα σε πλατφόρμες, domains, και servers που δεν τους ελέγχεις ο ίδιος.

Αυτό συμπεριλαμβάνει, φυσικά, όλα τα social media.

Όταν ο άλλος σού επιτρέπει να ανεβάζεις πράγματα δωρεάν στον server του, πέρα από το ότι κάτι έχει να κερδίσει από εσένα (συνήθως χρήματα από διαφήμιση, ή παρακολούθηση συνηθειών, κατασκοπία κτλ), υπάρχει το πολύ βασικό πρόβλημα ότι μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να εξαφανιστεί και να σβήσει μαζί του όλα σου τα δεδομένα, ή μπορεί να σβήσει ένα μέρος αυτών. Νομικά, δεν έχει καμιά υποχρέωση να μην το κάνει. Δεν τον δεσμεύει κάτι ‒ είναι δωρεάν!

Και θα μου πεις τώρα Μα είναι δυνατόν, πχ, το Facebook να εξαφανιστεί μια μέρα παίρνοντας μαζί του στον αγύριστο όλα τα δεδομένα όλων των χρηστών του; Αδύνατον!

Και όμως, τίποτα δεν είναι αδύνατον. Το μόνο που μπορεί να συγκρατήσει κάποιον που ελέγχει ένα domain απ’το να κάνει ό,τι θέλει με τα δεδομένα που εσύ ανεβάζεις εκεί δωρεάν είναι το ότι δεν θέλει να χαλάσει η καλή του φήμη.

Αλλά, έτσι όπως εξελίσσεται η κατάσταση με τα social media, όλων η καλή φήμη φαίνεται να έχει χαλάσει λίγο ώς πολύ, ή να είναι, το λιγότερο, υπό αμφισβήτηση.

Παλιότερα στο διαδίκτυο, ο καθένας είχε απλά το site του και ανέβαζε εκεί ό,τι ήθελε, κι όποιοι ήθελαν, όποιοι νόμιζαν ότι τους ενδιέφερε, πήγαιναν και παρακολουθούσαν, ανώνυμα κι ωραία. Δεν ήταν αυτό καλύτερο από τις σημερινές μαλακίες με το παραπλανητικό μέτρημα των likes και των followers και τους σωρούς από άχρηστα comments που δεν λένε τίποτα; Νομίζω πως, ναι, ήταν καλύτερα ‒ και πολύ πιο δημιουργικά.

Δε μ’αρέσει κανένας να με εκμεταλλεύεται κοινωνικά ούτε να προσπαθεί να “αναλύσει” τη συμπεριφορά μου μέσα σ’ένα κωλοδίκτυο στο οποίο δεν έχω ουσιαστικά κανέναν έλεγχο. Για την ακρίβεια, το παίρνω αρκετά προσωπικά. Δεν είμαι ο σκύλος του.

Και αυτό εδώ το blog σκέφτομαι πολύ σοβαρά, πολύ σύντομα, να το μετακομίσω σε άλλο χώρο, όπου θα το έχω φτιάξει ακριβώς όπως θέλω εγώ να είναι φτιαγμένο. Είναι κάτι που σκέφτομαι εδώ και κάποιο καιρό, και το μόνο που μέχρι στιγμής με συγκρατεί είναι η βαρεμάρα. Δεν είμαι τόσο ενθουσιώδης όσο ήμουν παλιά με το διαδίκτυο.

[skiodi-paralipomena]

Επανάληψη: Μη θυματοποιείσαι. Ποτέ. Για κανέναν λόγο.

(Επανάληψη από παλιότερο post.)

Μπορείς, αν θέλεις, να βρίσκεις δεκάδες λόγους γιατί είσαι θύμα για το ένα και για άλλο. Αλλά αυτό δεν σου δίνει ποτέ καμιά λύση, απλά δημιουργεί μέσα σου μια γενική αίσθηση ηττοπάθειας. Ο καθένας μπορεί να βρει λόγους γιατί είναι “θύμα”.

Και άλλους τόσους λόγους γιατί είναι “θύτης”.

Ή γιατί δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Σε τελική ανάλυση, εσύ διαλέγεις.

Όπως λέει και το γνωστό απόφθεγμα: I’m not locked-up here with you. You are locked-up here with me.

Όλα είναι θέμα προοπτικής.

[skiodi-paralipomena]

Παλιά ελληνικά εξώφυλλα (28)

Συγνώμη αλλά η σωστή μετάφραση δεν θα έπρεπε να ήταν “Ο Κόσμος του Μηδενός-Α”; Επειδή κοτσάρεις ένα “-Α” μετά το “μηδέν”, σημαίνει ότι το μηδέν παύει να κλίνεται;

[skiodi-paralipomena]

Προς τα πού για Μακεδονία, βρε παιδιά; Ξέρεις την... άλλη. Όχι, όχι αυτήν... την άλλη, ρε... Τι γράφει ο χάρτης; Τι;

Όπως ξέρουν όσοι με παρακολουθούν καιρό, πολύ σπάνια μιλάω για πολιτικά θέματα και ούτε ακολουθώ καμιά συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία ή κόμμα πέρα από τη γενικότερη ιδεολογία της ελευθερίας. Δεν είμαι τόσο καλά πληροφορημένος για το Μακεδονικό, δεν παρακολουθώ κάθε είδηση και κάθε άρθρο που γράφεται γι’αυτό, δεν παρακολουθώ την κάθε παραμικρή πολιτική εξέλιξη· όμως ξέρω, σε γενικές γραμμές, τι γίνεται. Και η προσωπική μου άποψη είναι τα Σκόπια να μην ονομαστούν Μακεδονία, ούτε “νέα”, ούτε παλιά, ούτε κάπως αλλιώς.

Ναι, το ξέρω, όσοι εναντιώνονται στο να δοθεί αυτό το όνομα έχουν κατά περίσταση προβεί σε αρκετά ακραίες ενέργειες, και πολλοί έχουν χρησιμοποιήσει αυτή την προπαγάνδα για δικό τους πολιτικό όφελος ή για να προωθήσουν τη δική τους ακραία ατζέντα. Δεν συμφωνώ καθόλου με τέτοιους ανθρώπους, και ακόμα λιγότερο συμφωνώ με τους διάφορους τρομολάγνους· η συμπάθειά μου γι’αυτούς είναι υπό του μηδενός.

Όμως κρίνω βάσει λογικής το θέμα, και η λογική μού λέει ότι είναι ηλίθιο τα Σκόπια να ονομαστούν Μακεδονία. Σκέψου: Έχεις δύο χώρες που η μία είναι πλάι στην άλλη, και η πρώτη χώρα θέλει να πάρει ένα όνομα που είναι ίδιο με μια γειτονική περιοχή της δεύτερης χώρας. Τι νόημα έχει αυτό; Τι εξυπηρετεί πέρα απ’το να προκαλεί σύγχυση;

Το ένα χωριό στους πρόποδες του βουνού λέγεται Άνω Ράχη, και το άλλο χωριό, που είναι λιγάκι πιο ψηλά, επιμένει να το πούνε Άνω Άνω Ράχη. Ε αυτό απλά θα χαλάσει τον τουρισμό τους όταν ο άλλος δεν ξέρει αν έχεις κάνει σαρδάμ όταν λες “Θέλω να πάω στην Άνω Άνω Ράχη”...

Είναι απλά γελοίο.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι γίνεται για πολιτικούς, ή ακόμα και στρατιωτικούς, λόγους· λένε πως θέλουν να ονομάσουν τα Σκόπια Μακεδονία προκειμένου μετά να έρθουν να μας κλέψουν τη Μακεδονία μας, είτε με πόλεμο είτε με διπλωματία. Αυτό είναι ακόμα πιο γελοίο. Οι πόλεμοι γίνονται για άλλους λόγους, όχι επειδή μπλέχτηκε ένα όνομα. Αν ήθελαν να κάνουν πόλεμο, και είχαν τα μέσα να τον κάνουν, θα τον είχαν κάνει· δεν θα περίμεναν ν’αλλάξουν το όνομα πρώτα.

Η τρομολαγνία δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν.

Το θέμα είναι πως δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος για τα Σκόπια να ονομαστούν Μακεδονία. Το μόνο που θα γίνει είναι να προκληθεί σύγχυση στις ονομασίες. Είναι τόσο ανόητο που δεν μπορείς να το πιστέψεις, κατά τη γνώμη μου.

Επειδή κάποιος θυμήθηκε ότι, πριν από 1.000 χρόνια, η περιοχή του ονομαζόταν κάπως, αυτό δεν πάει να πει ότι πρέπει και σήμερα, αυτομάτως, ν’αλλάξει το όνομα της χώρας του ώστε να ταιριάζει μ’αυτό που ίσχυε πριν από δέκα αιώνες.

Εκτός απ’το να δημιουργείται πολιτικοκοινωνικός αναβρασμός και άσκοπες αντιπαλότητες, αδυνατώ να καταλάβω τι άλλο μπορεί να εξυπηρετεί αυτή η υπόθεση με την αλλαγή του ονόματος των Σκοπίων. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, μόνο τρομολάγνους, μυστικούς πράκτορες, και δημαγωγούς μπορώ να φανταστώ ότι μπορεί να είχαν σκαρφιστεί τέτοια ιστορία ώστε να δημιουργήσουν πολιτική αποσταθεροποίηση στην περιοχή.

[skiodi-paralipomena]

Επανάληψη: Λαβυρινθώδη περάσματα

(Επανάληψη από παλιότερο post.)

Έχοντας τελευταία δει τις ταινίες The Tiger of Eschnapur και The Indian Tomb, του Fritz Lang (που η μία είναι συνέχεια της άλλης), πρέπει να παρατηρήσω ότι – πέρα από το γεγονός πως η Debra Paget είναι, καταφανώς, θεά – στις ταινίες αυτές παρουσιάζονται τα πιο άψογα μυστικά περάσματα που έχω δει ποτέ στον κινηματογράφο.

Πρόκειται για το πελώριο παλάτι ενός μαχαραγιά που ένα μεγάλο μέρος του είναι σήραγγες και μυστικές δίοδοι. Συνήθως στις ταινίες τέτοια περάσματα είναι χρηστικής σημασίας στην πλοκή. Βλέπεις τους ήρωες ν'ανοίγουν μια κρυφή πόρτα, να διασχίσουν μια, δυο σήραγγες, και να βγαίνουν από την άλλη μεριά για να κάνουν μια ξαφνική επίθεση.

Εδώ τα πράγματα δεν είναι έτσι. Τα περάσματα είναι αληθινά πολύπλοκα, και οι χαρακτήρες μπλέκονται μέσα τους με διάφορους ευφάνταστους τρόπους, είτε εξερευνώντας είτε χαμένοι. Ανακαλύπτουν κρυφούς θαλάμους, διασχίζουν παράξενες αυλές, προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους μέσα σε λαβυρινθώδεις σήραγγες. Και τα σκηνικά είναι πάντα εξαιρετικά. Είναι όντως ένα πολύπλοκο οικοδόμημα. Για λίγο είχα την αίσθηση ότι θα μπορούσε να είχε βγει από βιβλίο μου: κάτι όπως τα περάσματα στο Παλάτι των Δεκαεννέα Πύργων (Το Παιχνίδι των Ράζλερ) ή αυτά στο Παντοτινό Ανάκτορο (Ο Θάνατος του Ξενιστή).

Ανέκαθεν λάτρευα τέτοιου είδους σκηνικά, κι αυτές νομίζω πως είναι οι μόνες ταινίες που έχω δει να τα παρουσιάζουν με τέτοιο τρόπο, ως βασικό μέρος της ιστορίας, όχι ως κάτι παράπλευρο για διευκόλυνση της πλοκής.

[skiodi-paralipomena]

Αυτό είναι το πιο πολιτικό βιβλίο που έχω γράψει

Πολλά από τα βιβλία μου περιλαμβάνουν πολιτική θεματολογία, αλλά απλά καταλήγουν εκεί. Δεν ξεκινάω έχοντας κατά νου να γράψω ένα πολιτικό βιβλίο, όμως τα γεγονότα με οδηγούν συχνά σε μεγάλα πράγματα μέσα στο φανταστικό σκηνικό. Στο Αίμα των Κατοίκων της, όμως, ξεκίνησα έχοντας κατά νου ότι θα γράψω ένα πολιτικό βιβλίο, και είναι γεμάτο πολιτικές καταστάσεις. Δεν είναι πολιτικοποιημένο βιβλίο, απλώς πολιτικό. Δεν αποτελεί προπαγάνδα κάποιας πολιτικής ιδεολογίας, δεν προσπαθεί να περάσει κάποιο «μήνυμα», δεν είναι εθνικιστικό σε καμία περίπτωση. Απεχθάνομαι τα βιβλία αυτού του είδους. Αλλά σε ένα τέτοιο σκηνικό η Ιερουσαλήμ θα σου φανεί σαν ήρεμη πόλη.

Σύντομα οι λύκοι έρχονται στη Φάνρηβ...

[skiodi-paralipomena]

Το Αίμα των Κατοίκων της...

...είναι κάπου κοντά.

[skiodi-paralipomena]

Επανάληψη: Ρίξε μια ματιά στον γύρω χώρο…

(Επανάληψη από παλιότερο post.)

“Προτού βγάλεις το συμπέρασμα ότι πάσχεις από κατάθλιψη ή χαμηλή αυτοεκτίμηση, τσέκαρε πρώτα να δεις μήπως απλά περιστοιχίζεσαι από μαλάκες.” –William Gibson

[skiodi-paralipomena]

Ανατομία: Δες το από έξω και δες το κι από μέσα. Τι παρατηρείς;

Τελευταία έχω αρχίσει να διαβάζω το The Relic Guild του Edward Cox. Είναι ένα σύγχρονο μυθιστόρημα φαντασίας, και ίσως να βιάζομαι λιγάκι να το κρίνω. Έχω διαβάσει λίγο λιγότερο από το 1/3 του βιβλίου. Αλλά νομίζω ότι έχω καταλάβει κάποια πράγματα πώς θα πάνε, και μ’έβαλε σε σκέψεις για το είδος της φανταστικής λογοτεχνίας, όπως συχνά με βάζουν σε σκέψεις διάφορα βιβλία που διαβάζω.

Αρχικά, βλέπεις το σκηνικό του The Relic Guild και λες “Γαμάτο! Ωραία ιδέα. Φαίνεται δημιουργικό, ευφάνταστο”. Είναι μια πόλη στο κέντρο ενός μυστηριώδους λαβυρίνθου μέσα στον οποίο παράξενα πράγματα συμβαίνουν. Κι αυτό είναι όλο το σύμπαν, αν εξαιρέσεις κάποιες “πύλες” που οδηγούν αλλού. Προφανώς, η ιδέα είναι αρκετά αντισυμβατική και υποσχόμενη.

Αλλά μετά διαβάζεις και τα υπόλοιπα, την ιστορία καθώς εξελίσσεται, και βλέπεις ότι τελικά δεν είναι και τόσο ευφάνταστα τα πράγματα. Είναι παλιά, χιλιοχρησιμοποιημένα κλισέ ντυμένα με λίγο διαφορετικά ρούχα. Λυκάνθρωποι, μάγοι που κάνουν παραισθήσεις, μάγοι που διαισθάνονται τα συναισθήματα, μάγοι που θεραπεύουν με το άγγιγμά τους. Μια οργάνωση που κυνηγά δαίμονες και τέρατα μες στην πόλη ‒ κάτι σαν κυνηγοί φαντασμάτων ή βρικολάκων... Και υπάρχει και μια ψιλοεξαφανισμένη φυλή με το όνομα Aelfir. Όχι Elf, όχι... Απλώς είναι κι αυτοί ανθρωποειδείς και έχουν μακρουλά πρόσωπα...

Εντάξει, ίσως να βιάζομαι να το κρίνω, όπως είπα. Έχω διαβάσει μέχρι στιγμής λιγότερο από το 1/3. Ίσως μετά να συμβαίνει κάτι μέσα στο βιβλίο μου να με “στείλει”. Τίποτα δεν αποκλείεται.

Όμως σκέψου το εξής: Βλέπεις ένα φανταστικό σκηνικό που εξωτερικά φαίνεται αντισυμβατικό, πρωτότυπο, δημιουργικό, αλλά μετά διαβάζεις τις λεπτομέρειες, πας στο εσωτερικό του σκηνικού, και βλέπεις ότι είναι, κατά βάση, μία από τα ίδια κλισέ της φανταστικής λογοτεχνίας. ‒Αυτό είναι κακό.

Και σκέψου, τώρα, το αντίθετο: Βλέπεις ένα φανταστικό σκηνικό που εξωτερικά δεν μοιάζει με τίποτα το σπουδαίο, μοιάζει συνηθισμένο, αλλά μετά διαβάζεις τις λεπτομέρειες, πας στο εσωτερικό, και εκεί τα πάντα είναι ενδιαφέροντα και πολύ δημιουργικά. ‒Αυτό είναι καλό.

Και επίσης καλό θα ήταν, βέβαια, το σκηνικό να είναι ευφάνταστο και δημιουργικό και εξωτερικά και εσωτερικά.

Αλλά το θέμα είναι ότι βασική σημασία δεν έχει το εξωτερικό “ντύσιμο” αλλά η εσωτερική ουσία.

Διαβάζω τώρα, συγχρόνως, και το Fire & Blood του Martin, και εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι το καλύτερο βιβλίο που έχει γράψει εδώ και πολύ καιρό (θα κάνω περισσότερα σχόλια γι’αυτό ‒ πιθανώς και κανονική βιβλιοκριτική ‒ στο σύντομο μέλλον). Και τι είναι το σκηνικό; Τίποτα, βασικά. Εξωτερικά, μοιάζει της πλάκας αν το περιγράψεις. Ένα βασίλειο περίπου σαν μεσαιωνική Αγγλία, με κάτι βασιλιάδες που καβαλάνε δράκους. Κλισέ, βαρεμάρα... σωστά; Λάθος. Γιατί, μόλις αρχίσεις να διαβάζεις, βλέπεις ότι δεν υπάρχει τίποτα κλισέ εκεί μέσα, και συνεχώς συμβαίνουν ενδιαφέρουσες καταστάσεις που σε “στέλνουν”, παρότι ούτε καν μαγεία δεν έχω δει ως τώρα (πέρα από τους ίδιους τους δράκους). Εξωτερικά, το σκηνικό δεν φαίνεται και τόσο ενδιαφέρον, αλλά εσωτερικά... είναι άλλο πράγμα.

Γι’αυτό οι λεπτομέρειες είναι πάντα το πιο σημαντικό.

[skiodi-paralipomena]

Παλιά ελληνικά εξώφυλλα (27)

Εκδόσεις Ωρόρα.

Το βιβλίο περιλάμβανε διηγήματα με τον Solomon Kane, έναν από τους ήρωες του R.E. Howard. Το εξώφυλλο δεν έχει πραγματικά καμία σχέση με το θέμα. Αυτές οι ιστορίες δεν είναι καν μεσαιωνικές.

[skiodi-paralipomena]

Επιτέλους, χιόνισε!

[skiodi-paralipomena]

Επανάληψη: Γλώσσες

(Επανάληψη από παλιότερο post.)

Ο Lovecraft επινόησε ένα φανταστικό βιβλίο, το πασίγνωστο πλέον Necronomicon. Είναι ένα όνομα ξεκάθαρα βασισμένο στην ελληνική γλώσσα. Νεκρονομικόν. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι αποτελείται από δύο λέξεις: νεκρός και νόμος.

Ο ίδιος ο Lovecraft είχε γράψει (σύμφωνα με τη Wikipedia)…

…that the title, as translated from the Greek language, meant “an image of the law of the dead”, compounded respectively from νεκρός nekros “dead”, νόμος nomos “law”, and εἰκών eikon “image”.

Το εικών πού βρίσκεται μέσα στο Νεκρονομικόν; Μάλλον στην κατάληξη -ικόν. Αλλά φαίνεται λάθος στα ελληνικά, αφού ο συνδυασμός νεκρός + νόμος πάλι το αποτέλεσμα νεκρονομικόν μάς δίνει.

Τέλος πάντων.

Εκείνο που με παραξενεύει δεν είναι αυτό, αλλά το γιατί ένα τέτοιο βιβλίο να λέγεται Νεκρονομικόν, που σημαίνει “ο νόμος των νεκρών”. Θα υπέθετε κανείς ότι είναι ένα βιβλίο που περιγράφει πώς να θάβεις τους νεκρούς, ή τα έθιμα μιας χώρας σχετικά με τους νεκρούς, ή μύθους σχετικά με κάποιο βασίλειο των νεκρών, εκεί όπου πηγαίνουν οι νεκροί.

Αλλά δεν είναι τίποτα από αυτά! Είναι ένα βιβλίο που σου λέει πως να κάνεις σκοτεινά ξόρκια και πώς να καλείς, ή να έρχεσαι σε επαφή με, εξώκοσμες οντότητες (που είναι, φυσικά, αδύνατον να περιγραφούν ή και να ειπωθούν – εννοείται). Γιατί να λέγεται Νεκρονομικόν; Δε θα ήταν, πχ, πιο λογικό να λέγεται Δαιμονονομικόν, ή κάτι τέτοιο;

Υποθέτω πως απλά το Νεκρονομικόν ακούγεται πιο “κακό”, ίσως, σύμφωνα με μια αγγλόφωνη λογική.

Και δεν είναι η μόνη περίπτωση που έχω παρατηρήσει στην αγγλόφωνη φανταστική λογοτεχνία να βιάζουν την ελληνική γλώσσα για λόγους εντυπωσιασμού. Ακόμα και η λέξη νεκρομάντης έχει, από παλιά, αποκτήσει την έννοια του “κακός μάγος”, ενώ νεκρομάντης είναι απλά αυτός που κάνει μαντείες με τη βοήθεια των νεκρών και τίποτα περισσότερο. Αυτό υποδηλώνει η ίδια η λέξη, γαμώτο!

Ή πάρε για παράδειγμα ένα άλλο φανταστικό βιβλίο, δημιούργημα του R.E. Howard αυτό: το Book of Skelos. Αυτό το Skelos είναι καθαρά προερχόμενο από τα ελληνικά. Είναι, βασικά, η λέξη σκέλος, που σημαίνει πόδι (και ανέκαθεν αυτό σήμαινε) ή, κατ’επέκταση, κομμάτι ή τμήμα. Αλλά το Book of Skelos είναι ένα βιβλίο που γράφει πώς να κάνεις κακά ξόρκια, να καλείς κακούς δαίμονες, και διάφορα άλλα κακά και αποτρόπαια πράγματα. Θα έλεγες ένα τέτοιο βιβλίο Βιβλίο του Σκέλους στα ελληνικά; Θα το έλεγες Βιβλίο του Ποδαριού; Προφανώς όχι. Αλλά στα αγγλικά ακούγεται πολύ “κακό” ένα τέτοιο βιβλίο, σωστά; Η λέξη skelos φέρνει στο μυαλό τη λέξη skeleton που είναι μακάβρια για πολλούς – κακά πράγματα, δηλαδή. Αλλά στην πραγματικότητα η λέξη σκέλος ουδεμία σχέση έχει με τη λέξη σκελετός ή σκέλεθρο. Απλά τυχαίνει να μοιάζουν κάπως στην όψη.

Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα στην αγγλόφωνη φανταστική λογοτεχνία οι ελληνικές λέξεις χρησιμοποιούνται κυρίως για λόγους εντυπωσιασμού, αλλά σπάνια χρησιμοποιούνται σωστά.

Απλά μερικές σκέψεις. Δεν προσπαθώ να υποβιβάσω την αξία των ίδιων των ιστοριών του Lovecraft ή του Howard.

[skiodi-paralipomena]

Παλιά ελληνικά εξώφυλλα (26)

Προσέξτε τι γράφει ο τίτλος:

Η επιστροφή του βασιλιά.

Ακροδεξιά προπαγάνδα, ε! Μην το παίρνετε αψήφιστα.

Σοβαρά, γαμώτο! Σοβαρά.

*

Και ακόμα πιο σοβαρά:

Από τα τρία παλιά εξώφυλλα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών (εδώ είναι το πρώτο και εδώ είναι το δεύτερο), το πρώτο εξακολουθεί να μ’αρέσει περισσότερο απ’όλα. Αυτό το Μπάλρογκ είναι πολύ σεξουαλικό για να το ξεπεράσω.

[skiodi-paralipomena]

Παλιά ελληνικά εξώφυλλα (25)

Αυτό το βιβλίο το είχα βρει όταν ήμουν μικρός και πήγαινα στα βιβλιοπωλεία ζητώντας “κάτι σαν τον Τόλκιν”. Τρομερό εξώφυλλο, έτσι; Από σουρεαλιστικό πίνακα, δε.