15 maj 2026 (dzień w psychiatryku 5)
TLDR: długi post, dużo o moich schizach i przemyśleniach
Myślałam, ze przejebany dzień był wczoraj. Dziś o 6 wbiła mi ta niepełnosprawna intelektualnie dziewczynka i zaczęła cos ode mnie chcieć. Obudziła mnie jak i cały pokój. Powiedziałam ochroniarzom, kazałam jej wypierdalać. Po godzinie znów przyszła. Dajcie mi siłę, bo wyląduje w pasach. To jakiś koszmar. Jak ona tu jest to ja nie wyzdrowieje. Chciwe i samolubne.
Do obiadu (godzina 14) było bardzo ciężko. Porozmawiałam z psycholog (mgr terapii uzależnień), która bardzo mnie polubiała. Szukamy rozwiązań między thc a opio. Zaproponowała wstrząsy TEN - czyli powrót do korzeni, nauczenie się drgania napiętymi mięśniami. To jest dobre rozwiązanie, podoba mi się to jak myśli, a jej podoba się jak rozsądnie podchodzę do leczenia używkami (ze względu na chory kręgosłup). Nie chcę się uzależnić, a jestem na dobrej drodze. Ja osobiście nie widzę innego rozwiązania - ból będzie kazał mi się uzależnić prędzej czy później.
Nienawidzę tego jak piguły reagują na to, że próbowałam. Trzeba zmieniać mi opatrunek, niektórzy nic nie mówią i robią swoje, a inni wzdychają i machają głową gadając pod nosem, jaka ja głupia i młoda. Całe życie przede mną. To nie życie, to ciągły tryb walki i ucieczki. Nieprzespane noce, chroniczny ból i zmęczenie.
Trzeba się przyzwyczaić, że z piguł jest tu odpad - nikt nie chce pracować w szpitalu psychiatrycznym, bo państwo nie płaci wcale lepiej, a trzeba mieć wykształcenie.
Poprosiłam pysia o wykreślankę i książkę do czytania. Od teściowej dostałam Zaleca się kota, a pysiu kupił mi takie cudo
W sumie dobrze zabawia mnie ta książka, daje mi się chwile zamulić na czymś innym. Ludzie tutaj są różni, już widzę nowe twarze, inne odpady społeczeństwa. Każdy ma swoje problemy, swoją historię. Dziewczynę z pokoju wczoraj zerwał chłopak przez telefon. Zerwać z dziewczyną, która siedzi w psychiatryku to inny level skurwysyństwa. Chociaż czasami czuję się niesprawiedliwie, bo mogę mieć wszystko co sobie zamarze, a jednak takie to dla mnie jest bolesne. Straszne, niewygodne. Ciężko jest być tu i teraz kiedy wszystko przypomina mi o krzywdzie, o straconym dzieciństwie i niewinności. Czasami nadrabiam to małymi rzeczami - spanie z pluszakami, oglądanie bajek, zbieranie małych przedmiotów i zabawek. Cieszę się niezmiernie, że chłopak to akceptuje. Akceptuje mnie całą, z tym bagażem i wszystkim co mnie reprezentuje, z moimi złymi nawykami i irytującymi nawykami.
Dzisiaj zrobiłam 10k kroków, trochę lepszy wynik. Nie mogę się doczekać aż wyjdę i się zważe, mam nadzieję, że wynik mnie uszczęśliwi i pojawi się -3kg. Chociaż tak raczej nie będzie, bo jem dużo.
Ochota w głowie jest coraz silniejsza, nie wygram z tym bo to najlepszy najszybszy bodziec, złoty środek na rozpędzone myśli, ale mnie krzywdzi. Wiem o tym. "Zażywanie pomimo szkodliwości". Może jutrzejszy dzień będzie łatwiejszy. Może. Tęsknię za moimi kotkami, za moim chłopakiem. Za prawdziwą sobą, za szczęśliwością i zadowoleniem z siebie. Za ciszą w głowie.
izzy806
2087
germansingergirl
stormborns
prguitarman
romaincrisis
annaxmalina
titsay