E el alí, ás dúas da mañán. Sentado fronte o seu escritorio na décimosexta planta de algún edificio de oficinas. Enriba da mesa había uns papeis, un vaso cos xeos xa derretidos e un péndulo de Newton. O péndulo oscilaba causando o único sonido do despacho; tac, tac, tac, tac... Abre o primeiro caixón e saca unha botella de whisky e enche o vaso. Bébeo dun trago.
Fóra comeza a chover. As gotas golpean o cristal con forza. Volve encher o vaso. Bebe.
Pensa, pensa que sucesión de erros o levaron a ese momento. Que fixo mal? Enche o vaso. Volve beber, esta vez tosendo.
Pola súa faciana escorrega unha bágoa.
Levántase. Co vaso na mán dirixese hacia a cristaleira e contempla toda a cidade. Unha cidade gris, sen cor, carente de todo brillo de felicidade, unha cidade donde a raiña é a señora Soberbia e o seu marido é o Mal.
Non queda esperanza no corazón dos nenos, nin amor no seu.
Peta co puño no cristal e sucumbindo a todas ás súas emocións bota a chorar. Non fixo todo o que estaba na súa man? Ou quizais sí? O mellor non quería facer máis. Agora atormentarase o resto da súa corta vida pensando en porqué non fixo máis.
Colle a botella e volve encher o vaso. Xa con certo asco volve beber o amargo licor. Dalle asco o whisky e segue bebendo, dase asco a sí mesmo por beber ese bebraxe noxento. Dase asco por non ser mellor persoa. Non pode máis. Busca unha chave e abre o segundo caixón. Alí hai un revólver. Dérallo seu pai, aquela era unha cidade peligrosa o fin e o cabo.
Mete unha bala no tambor e faino xirar. Pon o cano contra a cabeza. Temblalle a man, non sabe se a bala estará ahi. Vai apretando o gatillo escoitando como o percutor se alonxa. Click. Non había bala. Apreta outra vez. Nada. Dispara outra. Nada. Dispara, segue sen haber bala. Estaba enfadado. En parte quería morrer pero despois disto prefire seguir vivindo en pena, é a súa penitencia por non ser o suficientemente bo é o que el cree.
Non o pode aguantar. Cada momento da súa vida é insufrible. Acaba a súa última copa. Cando estaba baixando o vaso desmaiase. Cáe o chan golpeándose a cabeza contra a esquina do escritorio. Hai moito sange. Flúe polo chan tinguindo a moqueta dunha cor vermella oscura. A cidade apágase. Cubrindo todo de negro.
Tardarían seis horas ata que a súa secretaria atopase o corpo sen vida.
Á fin consegueu morrer, parece ser que alguén tivo piedade del ou, simplemente caprichos do destino, nunca saberemos como acaban os nosos camiños.
kianamaiart
dailybridgerton
ellievsbear
prguitarman
blakekathryn
stormborns
gummygunk
origamiaround
