Eylülün Hüznü

İçimde biriken hüzün...

[sonbaharim-blog1]

Ne kadarsın

Ne kadarsın bu dünyada ?

[sonbaharim-blog1]

Bir gülümseme bu kadar mı acı kokar...

[sonbaharim-blog1]

Yoksun...

Yoksun artık... Tahmin bile edemezdim bu denli büyük bir boşluk bırakacağını giderken. Sen varken ettiğimiz kavgalar bu boşluğun olmayacağını düşündürürdü hep derdim ki tabii üzülür ve özlerim ama bu bambaşka imiş... Gerçekten de kolu kanadı kırılıyormuş insanın... Yürek çok başka yanıyormuş... Bu sana hediye almadan geçireceğim ilk anneler günü olacak ve bundan sonrakilerin başlangıcı... Çok zor... NURLAR İÇİNDE UYU...

[sonbaharim-blog1]

Hani derler ya " her karanlığın sonu aydınlıktır" diye benim aydınlığım sen oldun...

[sonbaharim-blog1]

Seni senden vaz geçmeyi göze alabilecek kadar çok seviyorum...

[sonbaharim-blog1]

SEN

Konuşamıyorum yanındayken ... hani dedin ya neden cümle kurmuyorsun diye Kuramıyorum sen olunca karşımda Gerçek misin yoksa uyanacağım bir rüya mı bilmiyorum Korkuyorum belki konuşmaktan... rüya ise uyanmaktan Sen Gerçek olamayacak kadar temiz Sen Gerçek olamayacak kadar yürekli Ve sen ömür boyu doyamayacağım sevdamsın... Ve sen Benim hiç hayalini kurmadığım ve var olduğuna inanmadığım kadar ideal Hani konuşulur ya nasıl biri olmalı diye birçok kadının ilk sıralarda yer verdiği ama benim " yok ya abartmayın böyle bi ideal yaratılmadı henüz hem ben istemem de " dediğimsin Gözlerine baktığım an yüreğini gördüğüm ve ömür boyu hissetmediğim huzuru bulduğumsun Yanındayken farkındasın sende sadece seni seyrediyorum herşey önemini yitiriyor sözcükler eşyalar saatler dakikalar kayboluyor doğru yanlış birbirine karışıyor Şoktayım Evet bu Harika bir şok Alışmaya çalışıyorum ama Sana değil kendime alışmaya çalışıyorum çünkü ben kendimi yadırgıyorum Sana şiirler söylüyorum her an seni düşünüyorum senin olmadığın anlarda nefes alamıyorum yanımdan gittiğin saniye özlemin sarıyor heryerimi nefesim düğümleniyor Seni değil kendimi yadırgıyorum sanki sen hep vardın da ben yoktum Sanki sen var olan nefesimdin de ben nefes almayı bilmiyordum Sanki seni değil de kendimi tanımaya çalışıyorum Bırak da alışayım kendime izin ver seni doya doya seyretmeme dinlememe ... Bunları yazıyorum çünkü biliyorum yine kelimeler uçup gidicek senden başka herşey anlamını yitirecek yanında olduğumda İnan bana seni çok seviyorum

[sonbaharim-blog1]

Kendi ışığını kaybeden biri tüm renklere nasıl ışık verebilir ki...

[sonbaharim-blog1]

Yüreği yırtan, kanatan bir yalnızlık...

[sonbaharim-blog1]

Ölüm karanlık yüzün korkutmuyor artık...

[sonbaharim-blog1]

[sonbaharim-blog1]

Kabul et gönlüm ...

[sonbaharim-blog1]

İnsanlar bencil ve acımasız evet ama asıl can yakan bencil olanların her daim haklı görülüp arkasında durulması ...

[sonbaharim-blog1]

Hoşgeldin, bi çay doldur kendine ve izle sadece Belki neye mahkum ettiğini anlar yüreğin...

[kitaptutkunubirisi-deactivated2]

Yorgunsun,uzaklardan gelmişsin; Yitirmişsin neyin varsa birer birer. Bir sağlık,bir sevinç,bir umut… Onlar da neredeyse gitti gider. Dost bildiğin insanların yüzleri Aynalar gibi kapkara. Suyu mu çekilmiş bulutların? Dönmüşsün kuruyan ırmaklara. Taşlara düşen saat gibi, Ne artı, ne eksi. Bir sağlık,bir sevinç,bir umut Hikaye hepsi.

Cahit Sıtkı Tarancı (via kitaptutkunubayan)

[sonbaharim-blog1]

Şöyle bir düşünüyorum da, yalnızlık benimle beraber doğmuş gibi… kalabalıkların içinde aslında hep yapayalnız yaşadım. Kim olduğunu bilmeden bekledim belki ...

[bekleyiskahvesigara]

Zamanı tüm gün manzaraya karşı seni izleyerek heder edebilirim

[sonbaharim-blog1]