abistensesleniyorum

gel kulak ver

[sosyologabiste]

rüyalarıma gel sevgilim

bizi ayıran ancak ölüm olabilirdi biliyorduk ama buna hiç ihtimal vermiyorduk, en büyük hatamızı orada yaptık sevgilim.  

yastığımdan kokunu hiçbir çamaşır deterjanı çıkaramadı sevgilim. hayatım boyunca yapmadığım bi şey yaptım, odamda bi kaç sigara içtim. sigaramı söndürdüm içime çektim seni. artık yastığım hem sen hem de içtiğin sigara kokuyor. kokunla seviştim o gece, yorgunum sevgilim.

direncim düşüyor, uyumak için girdiğim yataktan senin kokunu bir daha alamayacak olmanın özlemiyle sadece kokluyorum senin geçtiğin her yeri. döndüğüm her yerde sana çarpıyorum sevgilim.

saatlerdir uyuyamıyorum salona geçiyorum, birlikte film seyrettiğimiz koltuğa uzanıyorum, kokun her yanımda. yine de kapıyorum gözlerimi başım dönüyor sevgilim ve ben uyuşturucu almadım, alkol içmedim bu baş dönmesi sadece senin yan etkin. böyle olduğumu bilsen çok üzülürdün. senin için toparlayacağım kendimi sevgilim.

sen bu aciz dünyada beni yalnız bırakıp gittiğinden beri, huzur bulduğum sessizlikler, kavga ediyorlar zihnimde. ve sen hiç gelmeyeceksin bir daha sinmeyecek kokun öyle değil mi ? yoksa senin kokunu duymak istediğim için mi sen kokuyor her şey ? ya da  yanımda mısın şu an sevgilim ?

özür dilerim, bizi ayıran şeyin ölüm olacağını bilseydim, inan seninle geçirdiğimiz güzel günlerde seni izlerdim , ya unutursam kokunu?  beni kokundan, sesinden mahrum etme olur mu sevgilim ?

sevmekten ve emek vermekten vazgeçmeyenler kendi mutlu sonlarını yazardı hani ? ne sevmekten vazgeçtik ne emekten şimdi elimden gelen tek şey mezarına çiçek getirmek oluyor sevgilim.

nazım usta demişti; “kelebek misalidir aşk, anlamayana ömrü günlük, anlayana bir ömürlük.”

yanımda değilsin ama rüyama gel sevgilim, bir zamanlar sevdiğini söylediğin kelimen için gel...

[sosyologabiste]

İyi ki doğdun yarım kalan hikayem

Kelimeler ağzımdan süzülemezken, parmaklarımla ruhumun dilini çözdüğüm zamanlardayım yine. Lanet bir Ağustos ayına daha giriş yapmışken, tüm duygularıma anlam yüklemekten vazgeçmemin gururuyla yazıyorum bu gece sana.

Yanımda olmana en çok ihtiyacım olduğu zaman, beni yokluğunla yapayalnız bırakma gafletinin, kalleşçe olduğunu düşünüp içimdeki mızrağı öfkemle sivriltiyorum sana karşı ve sana rağmen.

Ölümü, en kolay kaçış yolunu, tercih etmenin korkaklık olduğu bilinci ile o yolu seçmiyorum, tüm cesaretimle sana karşı ve sana rağmen.

Hayallerimizi tek başına kahretmiş olmanla savaşamıyorum. Anılarımın her karesinde olmanla başa çıkamıyorum. Geleceğimi çaldığın gerçeği ile hayaller kuruyorum yeni baştan, sana karşı ve sana rağmen.

Bu sensiz bilmem kaçıncı yaş günü. Tüm kinim, öfkem, hırsım, hayal kırıklığım, yarım kalmışlığım tek bir duyguyla kalbimde oturuyor ve özlem olarak çıkıyor gözlerimden yanaklarıma. Haddin olmadan bıraktığın bu çaresizliği, kalp kırıklığını ve vicdan azabını bir kenara bırakıyorum. Aklımı yitirmediğim sürece unutamayacağım travmaları seninle gömmek istiyorum bu yaş gününde. Bu dünyada yokken bile bana çektirdiğin ızdıraba alışıyorum. Bu ızdırap beni ben yapıyor.

Üzgümün sevgilim yarım kalmış hikayemize ben yalnız başıma devam ediyorum. Tıpkı tek başına kahrettiğin hayallerimizde olduğu gibi. Üzgünüm sevgilim benim hikayem burada bitiyor. Seni ölene dek değil, öldükten sonrada seveceğim, seviyorum.

Teşekkür ederim sevgilim, her şey için.

Doğum günün kutlu olsun.

[sosyologabiste]

Eğer korkularınız ve zaaflarınız aynı noktada buluşuyorsa ve seçim yapmakta zorlanıyorsanız, seçmeyiniz, tercih ediniz. Seçmek ve tercih etmek birbirinden olağanüstü ayrılmaktadır. Arasındaki çizgiyi orantılı bir şekilde hayatınıza uygulayabilirseniz eğer daha farklı pencerelerden gözlem yapabiliriniz. A ya da B seçeneği olanlar için C bir tercihtir. Bir seçenek değil fakat imkansız, hiç değildir. Seçeneklerin sadece bir harita olduğunu varsayarsak, C tercihi sizin yarattığınız bir haritadır. Böylece haritanın sınırları, toprakların yüzölçümleri, hangi akarsuyun hangi denize döküleceği C’yi tercih edenlerin elindedir. Yeni bir dünya yaratmak. Elbette Tanrı’nın yarattığı gibi değil. Varolan ve size bahşedilen dünya içinde kendinize pay çıkarmak, bu paydan huzuru mutluluğu seçebilmek. Nasıl başlayacaksınız ?

Günümüzde yaşadığınız kırgınlıklar, pişmanlıklar, küslükler, kayıplar kısacası anlatsanız roman olacak hikayeleriniz var. Bir çoğunuz hayatını bir noktada romana benzetmiştir. Hatta çoğu zaman kendinizin ana karakter olduğunu savunmuşsunuzdur. Bir uyarı, sizler ana karakter değilsiniz, o romanın yazarlarısınız. Romanın gidişatını belirlemek, düzenini yazmak avucunuzun içinde. Düzenin kader olduğunu savunanlar ve kaderin fiyasko olduğunu düşünenler olarak ikiye ayrılmış bulunmaktayız. Bu iki seçeneğe üçüncü bir tercih olarak, kaderimize yön verebildiğimizi savunanlardanım. Kadere yön vermek ? Başlayalım.

Kendiniz için yazarı olduğunuz romanın, bir zincir olduğunu hayal edin. Ne kadar kuvvetli bağlanırsa o kadar sağlam bir düzeni olabileceğini unutmayın.

Zayıflıklarınızı düşünün; en kırıldığınız an gibi, hevesle bitmesini istediğiniz işinizin yarım kalması gibi, hiç bitmesin istediğiniz anların bitmesinin kaçınılmaz son olması gibi, çok sevdiğiniz birini kaybetmeniz gibi, kaybettiğiniz kişinin zamanla ses tonunu unuttuğunuzu fark ettiğiniz an gibi, milyonerde olsanız geçmişi satın almayacağınızın bilincine vardığınız gibi, hayalini kurduğunuz olay ya da olguların okyanusun derinliklerinde nefessiz kaldığını bilmek gibi, dünyanın en pahalı saatine sahip olsanız bile zamanı durdurduramadığınızı gördüğünüz an gibi.

Zincirinizin gücü, en zayıf halkanıza eşittir. Evreninizde varolan milyonlarca halkadan yalnızca birisiniz. Sizin gücünüz evreninizin gücünü belirler. Zayıflıklarınızdan vazgeçmediğiniz sürece, evreniniz akıl almaz bir çöküşe girer. Kendi türüne hizmet eden tek tür insanlardır. Bu çöküşe sizi bir insan sürüklediyse, elbette bu çöküşten kurtaracak olan bir başka insandır. Ayaz’ınıza Güneş tutabilecek insanlar biriktirin. Kanadınız kırıldıysa size kanat olabilecek insanlar, size kanatsız uçabilmeyi gösterecek, uçmanın imkansız olduğu zamanlarda yanınızda yürümeyi tercih edecek insanlar biriktirin. . Umudunuzu yeşertecek insanlar biriktirin. Unutmayın,

Uçurtmalar rüzgar olduğu için değil rüzgara karşı olduğu için uçarlar. Başınıza gelen bütün bu rüzgarlar, anlam ifade eder. Uçabilmeniz için. Tüm zorluklar güçlebilmeniz için.

[sosyologabiste]

benim için;

can dostum, seninle oturup sebepsiz yere gülmeyi özleyeceğim. benim için, kendine inanmalı ve ne diliyorsan, nasıl mutluysan öyle kalmak için kendi yüreğinin sesini dinlemelisin. yapılan sohbetlerde seni güldüremeyeceğim artık. ama elbet seveceğin ve güleceğin kişiler çıkacak karşına fakat ben tüm bunları beklemeyemeyeceğim.sana kırgınım dostum, üzülmen içinde söylemiyorum. beni bu çukurdan çekip alma görevini sana yüklediğim içinde kendime küskünüm. ama inan çevremde kimsem kalmadı ve ben, birilerini kazanmak için sabredemeyecek kadar yorgunum.

babam, hataların oldu kırıldın ve kırdın. benim için, politik olmaktan vazgeçmeli ve gerçekten hissettiğini dürüstçe söylemekten utanmamalısın. kendi içinde adil düşündüğün her şeyi uygularken tam tersi davranıyor,sana kırgınım baba bunu üzülmen içinde söylemiyorum. sen, evim olman gereken yerde benim evimi yıktın. hak etmediğimiz şeyler yaşatıyor olmana sabredemeyecek kadar yorgunum.

annem, ne kadar anlaşamasakta beni özleyeceğini biliyorum. benim için, lütfen beni özlediğinde kardeşime sarıl ve beni ne kadar tutamadıysan o iki kolunun arasında, onu tut. sana kırgın gidiyorum anne, bunu seni üzmek için de söylemiyorum üstelik. ne olursa olsun sen üzüldüğünde senden çok üzülürüm bilirsin. “keşke” diyeceksin, “keşke kızımın benim için çabaladığını görebilseydim.” göremedin anne. tek dayanağımın, beni elinin tersiyle itmesine sabredemeyecek kadar yorgunum.

kardeşim, eksikliğimi fark ettiğinde yanında oluşlarımın tekrarını dileyeceksin. gelemeyeceğim kusura bakma. ama senin, yanında olmama ihtiyacın yok, güçlüsün ve hep daha güzellerini başaracaksın. sana kırgınım kardeşim, bunu üzülmen içinde söylemiyorum. yanımda olmanı herkesten çok isterken sen seçimlerini farklı yönde kullandın. canın sağ olsun. başarılar elde ettiğinde seni yaralamalarında korkuyorum. sanırım görmeyi dilediğim tek şey senin başarılarına şahit olabilmekti fakat bunun için sabredemeyecek kadar yorgunum.

ey hayat, benim için bir şey yap ve kahrolduğum düzeni değiştir. sana da kırgınım ayrıca, bunu üzülmen için söylüyorum. ne kadar kırdıysan o kadar kırıl. seni affetmeyeceğim hayat. sana her şeyi düzeltmek için, beni kendinden ayırman için vereceğin süreye, sabredemeyecek kadar yorgunum.

tamda bu yüzden benim için, benim ardımdan yaşlar dökmeyin.

benim için, hayatınıza dökülecek yaşlara engel olun.

[sosyologabiste]

İçimde kendime verdiğim savaşlardan sağ çıktığım da gelmiştim sana. Kendimden en çok emin olduğum an belki. Kendime bile sığınamazken sana güvenebildiğim zamanda. Ama anlıyorum ki ben kendimi avutmayı öğrenmişim.

Kendimizi bazen bırakmak lazım. Düşünmemek, çaba harcamamak. Düpedüz yaşamak işte.

Bir şey uğruna ne kadar çaba harcarsan sonunda kaybedebiliyorsun. Ve bazen savaşmamak lazım hiçbir şey için. Gelişi güzel yaşamak lazım hayatı. Olmuyorsa olmasın. En azından yorulmayız, kaybetmeyiz.

Sevdiklerine bağlı ol, ama bağımlı olma.

Fedakar ol,ama kendini feda etme.

Dünü unutma, saplanıp kalma da sabret ama katlanma.

Eleştir ama suçlama.

İste ama ısrar etme.

Ve en önemlisi; hiç kimseye biat etme.

Birgün hepimizin öleceğini de asla unutma.

[sosyologabiste]

Yaptığım hiçbir şeyden pişmanlık duymuyorum. Yanlışım, doğrum, hatam, kasti zararım, yardımlarım... hepsi benim. Pişmanlık duymadığım şeyler onlardan ders çıkarmıyorum anlamına gelmesin. Elbette ders çıkardığım, bir daha asla yapmam dediğim şeyler oluyor ama ‘keşke’ demiyorum. Belki de pişman olmam gerekiyor fakat iş işten geçtikten sonra pişmanlık fayda etmiyor bu yüzden kendimi bir de bunun için üzmek ya da kırmak istemiyorum. Mühim olan ziyana uğramadan evvel yapılacak işlerin tedbirini almak değil mi? Demek ki zamanında kötü bir sonla karşılacağımın farkında değilmişim ve bu benim için bir kez daha tecrübe oluyordur.

Şöyle bir çevreme bakıyorum hayatımda olan ya da olmayan herkesin bu dünya için bir çabası, derdi ve dermanı var. Yalnızca kötü şeyler yaşayan ben değilim. Günün 24 saatinde kaç kez bunun farkına varıyorum bilinmez. Ama doyumsuzluğumu en aza indirdiğimi söyleyebilirim. Yalnızca çok yoruldum. Çabalamak,üzülmek, öfkelenmek, düşünmek, kendimden çok düşünmek beni oldukça yordu. Henüz 22 yaşındayım ve belki de şu an dert ettiğim çoğu şey 2 yıl sonra gülünç gelecek. Özellikle insanlara verdiğim çabanın karşılık bulmaması beni oldukça yıpratıyor. Normal mi, herkes aslında bunları yaşar mı bilmiyorum, öğrenmeye ve anlamaya çalışıyorum sadece hayata geçirmekte biraz zorlanıyorum ama onun sırası asla gelemeyecek sanırım.

Gözlemliyorum ve insanların eğitim durumları, maddi imkanları ve bunun gibi ayırt edici özellikleri insanları bir konuma getirmiyor. İnsanı insan olmak bir konuma getiriyor, yalnızca düşünen bir hayvan olarak hayvanlardan ayrılıyor olmamız nedeniyle. Bizim mesleğimiz, gelirimiz, çevremiz bizim kendimizle oynadığımız bir oyun ve aslında hararetli bir üstünlük savaşı. Ama sonuç olarak geldiğimiz konum yine aynı toprak. İnançları kuvvetli olan biri değilim. Bu yüzden öteki dünya için mi çaba, bu dünya için mi çaba ayırt edemiyorum. Aslında bir tercih yapmam gerektiğini de düşünmüyorum. Cahil ya da basit düşünce olduğunu varsaydım ama inandığım bir şey var; İnsan olmak, ahlaklı olmak ve bir başkasının hayatına müdahale etmeden özgür olmak gerektiği. Doğru ya da yanlış makale yazmıyorum sonuçta. Farkında olmadan yaptığım yanlışlardan suçlu olmadığıma eminim. Özgürlüğümü sonuna kadar yaşamanın hakkım olduğunu biliyorum. Ahlaklı olmanın vicdanımda sonsuz bir huzur yarattığını gördüm.

Peki çıkılmaz bir yola girdiğimi düşünmüyor muyum? Elbette ama çıkılmaz o yol da bir sonuca bağlanıyor ve çıkılmıyor. Yani batağa düşmüyorum yalnızca bu yol burada bitiyor. Ve en önemlisi duvarlar yıkıp arkası keşfedilmemiş bir yol daha var. Duvar yıkmak, her açıdan; çekiçle tuğla kırmak, bilmediğin bir şeyi öğrenip aydınlanmak, at gözlüğünü çıkarıp fırlatmak ya da bardağa dolu tarafından bakmak...

Yoğun duygular yaşıyorum bu yüzden konudan konuya atlıyorum ama makale yazmıyorum sonuçta. Ne de olsa bende herkes gibi yalanlarla kurulu bir dünyada yaşıyorum. Ve yapmak istediğim ayakları yere sağlam basan, ahlakı vicdanındaki huzurla birleştiği için elinden geleni yapan, çabaları sonuç vermese de inandığı için üzerine kafa yoran ve bir gün başaracak olan bir insan olmak. Bugün kendime söz veriyorum tüm benliğimle, kararlı duruşumdan vazgeçmeyeceğim.

Madem hararetli bir üstünlük savaşı veriyoruz o halde herkese bol şans çünkü ihtiyacınız olacak. ✌🏻

[sosyologabiste]

hayatta yapmak istediğim bazı şeyleri ertelediğimi fark ettim, asıl sebebi başarısızlık korkusu. ya başaramazsam diye yürümeyi unuttuğum hayaller, inanmayı unuttuğum günler hatta uyanmayı unuttuğum yarınlar olmuş. elimde ne mi var ? bolca hiç. peki ertelemeseydim ne olurdu ? bolca bir hiç mi ? o halde kaybedecek bir şeyim yokmuş. ya ertelemeyip başarsaydım o zaman elimde hiçten fazlası olurdu. şimdi bu pişmanlığım hayatımın hiç bi anını ertelemem gerektiğine beni inandıracak bir tecrübeye dönüştü. ne mi yapıyorum ? huzur bulduğum yerde hayallerime yürüyorum ve en kötü gecemi düşünüp, güneşin yeniden doğduğuna şahitlik ediyorum.

[sosyologabiste]

yeterince kaybettikten sonra daha cesur oluyorsun. dipte gibi hissettiğinde ayaklarını basacak bir yer olduğunu fark ediyorsun, ayakları yere sağlam basan biri oldukça daha doğru insanlarla yürüyorsun o yolda. yaptığın tüm yanlış seçimlerin ve hataların sonucu güçlenmek oluyor

[sosyologabiste]

her şey yolundaymış gibi saç boyatıp, oje sürüyoruz farkında mısınız?

netflix'te yeni diziye başlayıp kredi borcumu nasıl ödeyeceğimizi düşünüyoruz, halbuki gece kafamızı koyduğumuz yastıktan sabah uyanamama ihtimalini bilmemize rağmen. biliyoruz ama yaşatmıyoruz bu ölüm fikrini o yüzden boş beleş insanlara canımızı sıkıyoruz. her şeyin yolunda olduğu zaman sonsuz uyku olacak çünkü o zaman kimse seni yattığın yerden kaldırıp, hayatına karar vermeye cebelleştiğin bir sonraki planın için seni alaşağı edemeyecek. ölüm gerçeği çok arka sayfalarda kalıyor. ölmemize bir saniye kalmış olabilirken nefesimizin kıymetini bilmek, hayallerle ruhumuzu rahatlatmak yerine, bizi kıran, üzen vizyonsuz pezevenkler için iç çekiyoruz. neşe içerisinde geçireceğimiz gençlik günlerini, refah seviyesi için gelecek planlarımızla karalan coğrafya usanmışlığı erken yaşta tattırıp, elimizdeki hırsı, yüreğimizdeki sevinci kursağımızda bırakıyor ve en kötüsü biz buna karşı çıkmadan boyun eğiyoruz, alıştırılıyoruz. acı gerçekten çok acı..

o halde alıştıranlar kadar, alışan olan bizlerde suçluyuz. demem o ki; mutluluğun varış noktası(!) olduğunu düşündürdükleri bizlere ve mutluluğun bir yol olduğunu unutturan herkese inat, hayat yaşamaya değer. bir köşede hayatın bize açılan şans kapısını beklemek yerine o yola yürümeye başlarsak her şey daha güzel olacak, varsın bitmesin o yol, biz yürüyelim yeter.