SoyutMekan

[soyutmekan]

"Eğer yeniden başlayabilseydim yaşama, İkincisinde, daha çok hata yapardım. Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım. Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar, Çok az şeyi ciddiyetle yapardım. Temizlik sorun bile olmazdı asla. daha çok riske girerdim. Seyahat ederdim, daha fazla. Daha çok güneş doğuşu izler, Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim. Görmediğim birçok yere giderdim. Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye. Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine. Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım ben. Elbette mutlu anlarım oldu ama, Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu. Farkında mısınız bilmem. Yaşam budur zaten: Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın. Hiç bir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt almadan gitmeyen insanlardandım ben. Yeniden başlayabilseydim eğer, hiç bir şey taşımazdım. Eğer yeniden başlayabilseydim, ilkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım. ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla. Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır, çocuklarla oynardım, bir şansım daha olsaydı, eğer. Ama işte 85’indeyim ve biliyorum... ölüyorum..." Jorge Luis BORGES

[soyutmekan]

Umutlu Kal...

Bu bir iç rahatlatma yazısıdır... Belki de yazdığım bir kelime dönüp dolaşıp da birilerine ulaşır, ruhunu okşar, umut olur diye... Bir yandan da birikmişleri ortaya döküp ferahlamak bencilliğiyle dokuyorum cümlelerimi. Ama inanıyorum; bütün bunlar sana yazılmalıydı, alacak bir şeylerin olmalı benden yana ya da benim sana bırakacaklarım diyelim. Bu kesişmenin "kesinlikle yazmalısın" iç sesinin başka bir açıklaması olamaz. Zira her şeyin bir sebebi olmalı...

Uzun zamandır denk geliyorum bam başka insanların paylaşımlarına ve yaşama, gülmeye, tüm o anlara, insanlara, sevdiklerine, hayvanlara, çiçeğinden böceğine, şiirlere, kitaplara, oruç aruobaya verilen değerler o kadar tanıdık ki o kadar benden ki... Bir bebeği öperken rahatsız olmasın diye minik ellerini tercih ederken sevdiklerini yüz yoğurmalı sevmelere ve tüm bu sevilmelerin sonunda bir şekilde kendini o hastane koridorlarında bulmaya kadar tanıdık bir yaşam hep etrafımda...

Ahh ne kadar pozitif ve sıcak kanlısın cümlelerine astım tüm yaşam enerjimi. Sen böyle olma diye yazıyorum bütün bunları. Şu an nasıl bir sorunla baş başasın inan bilmiyorum. Bildiğim tek bir şey var ki her şey geçiyor, geçmeli. :) Yeter ki bir kenara bırakma ümidini, o güzel neşeni. Çünkü zihin buna bir alıştı mı eskiye dönmek inan çok zor oluyor, kimi zaman da imkansız. Kollarında damar yolu açılması için artık yer kalmamış biri olarak yazıyorum; hemişireler defalarca bam başka yerlerden deneyip çaresizce özür diliyorlar biliyor musun? Gülümsüyorum yalnızca, suç onların değil; vücudumun bütün bunları artık reddettiğini tahmin edemiyorlar tabi. :)

Negatif düşüncelerin, olayların ve dolayısıyla birçok sonucun, durumun zihnime hücum ettiği bir anıma, işsizliğime, güçsüzlüğüme yani biraz ümitsizliğime rastladın aslında ne yazık... Bundan yüzyıllar öncesinde aynı topraklarda yaşadığımız, aynı gökyüzünden umut beklediğimiz belki de aynı yıldızlara heyecan dolu gözlerle baktığımız güçlü bir kadına ve onu bizlere kadar ulaştıran başka bir güzel insana borçluyum şu anki yazma cesaretimi. Tüm o zorluklar içerisinde başarı hikayeleri bu günlere kadar gelmiş belki de yarınımıza ışık tutacak bu hayranlık uyandıran duruş hiçbir şeyin bitmediğini hatırlattı bana ve onun ismiyle, hoş bir tasviriyle yazılarımı hislerimi buluşturmak istedim.

Umut ve heyecan dolu birkaç kelam etmek istemiştim oysaki. Ancak çok uzak olan bu duyguları aktarmaya çalışmak yalancılık olurdu sanırım. O halde içimden dökülenler beni nereye götürürse oranın sonunda buluşalım istedim. Birlikte yeniden güçlü birer insan olacağımıza dair söz verelim birbirimize... Çünkü ben her şeye rağmen inanıyorum ki başarabiliriz. Güzel bir gülümseyiş ve kırmızı balonlar bırakıyorum kalbine, umutlu kal...