Pobudka o 8:00. Dwadzieścia minut na poranną toaletę, śniadanie i przegląd prasy. Kolejne dwadzieścia minut na jazdę samochodem z domu do studia. Po przyjeździe niezwłoczna wizyta w gabinecie dyrekcji – mały pokoik 3x3 metry, przestrzeń ograniczona przegródkami ze sklejki, jedno okienko. Przylegają do niego cztery identycznie urządzone pomieszczenia. Na drzwiach każdego z nich przymocowana jest drewniana tabliczka, na której widnieje nazwisko producenta; poniżej zapisano nazwy działów. Punktualnie o 9:00 z głośników płynie sygnał inaugurujący dzień pracy. Udaję się na plan. Wita mnie ciemność, kurz i podmuch wilgotnego powietrza. Ostrożnie stawiam kroki, zmierzając ku części atelier, w której zgromadziła się pewna grupka ludzi. To aktorzy i moja ekipa. Aktorzy grają, reflektory rzucają snopy światła, kamery rolują taśmę; w okamgnieniu niepozorny wycinek przestrzeni rozbłyskuje pięknem iluzji. Opuszczam stanowisko za kamerą, podchodzę do aktorów, potem zawracam – i tak raz za razem, bez końca. Wykrzykuję komendy, spalam nieprzyzwoitą ilość papierosów. Rezultat: materiał na niecałe dwie minuty czasu ekranowego. Obiad. Nie mam apetytu. Popołudniu sytuacja się powtarza. Koniec pracy. Wracam do domu. Przygotowuję grafik na następny dzień zdjęć. Trochę telewizji; czytam kryminał. Gaszę światło. Nadchodzący rok nie przyniesie wielkich zmian. (Przynajmniej nic na to nie wskazuje.)
jacobvanloon
gummygunk
blakekathryn
prguitarman
tangentwithtanner
