Merhaba.
Uzun zaman oldu içimdeki karanlığı boşaltmayalı bu beyazlığa. Akışına bırakmışlığımla başbaşaydım epeydir. Öğrendiklerim beni şaşırtmamaya devam ediyor, sanırım değişmeyen tek şey de bu oldu hayatımda.
Kış gelsin hiçstemedim bu yıl. Kışa aşık olmama rağmen, onu özlemedim bu yıl, soğuk gelsin istemedim. Yaz günlerindeki gibi sevdiklerimle birlikte sıcak kumlarda güneşe doymak serin sularda balık olmak.. ama geldi... istesem de istemesem de geldi bu yıl kış, gelir gelmez benden aldığı bir duygu oldu. Hayata karşı az da olsa içimde olan umut yerini korkuya bıraktı. Zamanın bana yetmeyeceği korkusu. Geleceğin anlamsızlaşması. Belirsizliğin büyümesi. Neden? Koptu bir parçam işte öyle ya da böyle. E tabi hiç kimse ezeli değil bu hayatta. Hiç kimsenin super kahraman olduğu da yok. Uyanmak çok acı. Daha çok uyanacağını düşünmek ve o anı beklemek daha da acı.
Hayat!
Lütfen canımı alırmış gibi yapma. Ya al. Ya bana uğrama...