Een streep tussen de sterren
Dit schreef ik voor de vorige Write Now finale. Ik ben nog altijd trots op deze tekst
* ‘Het gaat om het verleggen van grenzen,’ zei Amy. Ze trok een streep tussen de sterren noemde het een horizon en vertrok.
Ik heb altijd geweten dat er mensen zijn die je geen toerist mag noemen omdat ze begrijpen wat afstand betekent, wat thuiszijn. Dat zij zo iemand is.
We groeiden op in rijtjeshuizen met betegelde postzegeltuinen waar zij droomde van ruimtevoedsel en ik mijn moeder om een konijn vroeg.
‘Toerisme is niet weten waar je zelf woont,’ zei ze. Ik leer hoe groot kamers kunnen zijn als je er alleen in bestaat,
trek een lijn om haar afwezigheid, leg mezelf daarin neer.
* Ik schrijf haar eerste e-mails over op mijn huid zodat de woorden me vast kunnen houden, laat de wind alle sterren door elkaar blazen terwijl de platenspeler können Sie hören Major Tom tegen de muren krast.
In Japan vervangt een vrouw de mensen die uit haar dorp vertrokken met zelfgemaakte poppen.
Ze groet ze als ze langsloopt, een overleden buurvrouw de katoenen familie die voor altijd in een bushalte wacht.
Ik vouw hoedjes voor de cactussen op mijn vensterbank geef de stekjes van mijn pannenkoekplant namen die ik van sites voor nieuwe ouders haal.
Maar als ik mijn haren met de laatste resten van Amy’s shampoo was het douchewater haar zinnen wegspoelt
voel ik me een Marswagentje waarmee NASA het contact al is verloren nog voor ze kon landen
völlig fucking losgelöst von der Erde.
Voyager 1
‘Greetings to you, whoever you are. We come in friendship to those who are friends.’
Voor de intelligente samenlevingen die we niet kunnen vinden die ons niet kunnen vinden
een groet van de mensheid in 55 talen het geluid van natuurrampen, ritselende bladeren, wilde honden en luid geplaatste voetstappen.
We stellen onszelf voor met foto’s waarop we sporten, ijs eten, in de file staan, aan de navelstreng van een ruimteschip door het heelal wandelen
terwijl wereldleiders beloven geen stukken hemel toe te eigenen toch een vlag meestuurden de eerste voorbereidingen op interstellaire oorlogen vast begonnen.
Wat zij bij het woord koloniseren vergeten is dat 57% van de cellen in hun eigen lichamen nooit menselijk is geweest.
* De eerste ontdekkingsreizigers tekenden verzonnen eilanden op hun lege wereldkaarten, bouwden zeemeerminskeletten met botten van mensen en dolfijnen om de kosten van hun schepen te rechtvaardigen.
De mannen die van Mars dromen sommen de spullen op die we niet hadden gehad zonder mannen die wilden golfen op de maan:
communicatiesatellieten techniek om tatoeages weg te laseren accuboormachines reddingdekens geheugenschuim voor in matrassen brandvertragende verf de antiaanbaklaag in Tefalpannen
Alles wat ik van reddingdekens weet is dat je mensen bij wie een voor een de vitale organen uitvallen niet mag opwarmen, niet mag vertellen dat het wel goedkomt.
De communicatiesatellieten doen er dertig minuten over om haar e-mails te bezorgen
wat ik wil is kunnen tatoeëren hoe vingertoppen voelden op huid geheugenschuim dat een omhelzing kan onthouden.
Voyager 2
‘Friends of space, how are you all? Have you eaten yet? Come visit us if you have time.’
Amy vroeg me wanneer ik voor het laatste een bij gezien had of ik weet hoeveel stukjes plastic meeuwen kunnen eten voor ze doodvallen ze zei: ‘Hier leven heeft een houdbaarheidsdatum.’
De mannen die waarschuwen voor ruimtevaartmythes noemen terraforming sciencefiction,
Jeff Bezos vertelt een interviewer niemand wil op Mars wonen daar is geen zwembad, geen bacon, geen whisky.
Als ze bestaan samenlevingen slim genoeg om gebruiksaanwijzingen van afspeeldisks te lezen
maakt dat de kans volgens Elon Musk 1.000.000.000 op 1 dat wij door hen ontworpen zijn dit hele universum een gamesimulatie is.
Ik vraag me af bij hoeveel geld leven gaat voelen als videospel denk soms dat het onbekende ook banger zou zijn voor ons als het wist welke mannen reizen betalen en wat we ermee naartoe nemen.
* Voor het eerst noemt Amy haar Marsbasis thuis. Die nacht doe ik alle lampen aan verf de lucht een apocalyptisch geel om de sterren weg te branden tot ik mezelf terugvind wankelend op de dunne plaatsen waar deze wereld aan anderen raakt, taal over kleurnamen struikelt.
Er is een filosoof die denkt dat wit niet bestaat, die zich afvroeg of je opgesloten bent als je niet weet dat de deur open kan ik denk dat hij begreep hoe het is om de hand van een geest vast te houden.
De volgende ochtend word ik wakker met muren om me heen gevouwen, wil ik iemand vragen welke kleur mijn ogen hebben
hoelang het duurt voor planten kamers overnemen in welke huiden je kan wonen.
* Ik trek een streep door de huizen noem het een horizon en stel me voor dat ik haar kan bereiken.
Ik geef de planten water leg het konijn in mijn bed mezelf in het gat in de achtertuin.
’s Nachts krioelen regenwormen tussen mijn haren zoek ik met handen op mijn borst gevouwen
een weg terug naar Mars.