Yalanlar = Daima Belki de Daimi
Her zaman, daima, daimi, daim, hep, belki sonsuza dek, surekli, suresiz, tekrar tekrar, ....boyunca, vb. aklima gelenler simdilik bu kadar. Farkettim ki bu kelimeleri o kadar cok kullaniyoruz ki bazen gercek anlamindan saptirip kendimizi/karisimizdakini umitsizlikler bulutuna ceviriyoruz. Sahiden `her zaman` boyle miyiz? Surekli `her zaman` ve ona es anlamli kelimeleri dogru mu kullaniyoruz? Sanirim ve -yine buna ben de dahilim- dogru kullanmiyoruz hatta samimi degiliz. Kendime soyle bir baktigimda, ben de cok kullanir olmusum. Ve bunun bende bir yuk oldugunu hissetmeye basladim. Cunku artik, `her zaman` soz vermenin bir cesidi gibi gelmeye basladi. Dolayli olmasa bile genis cercevede soz vermek anlamina geliyor artik. Mesela `ben her zaman senin yanindayim!` Soz vermenin bir cesidi gibi durmuyor mu? `Senin yaninda olmaya soz veriyorum` demek degil mi simdi? O yuzden artik bu kelimeyi kullanirken dikkat etmem gerekiyor. Cunku verdigim sozleri tutacagim diye kendim olmaktan uzaklastigimi ve yorulmaya basladigimi goruyorum. Ozellikle sonra birkac aydir ruh halim diplerde. Hicbir sey istedigim gibi gitmiyor, en onemlisi ne istedigimi bir turlu bulamiyorum.
Sahiden, bir insan `her zaman` sevebilir mi? Sanmiyorum! `her zaman` sahip cikabilir mi? `her zaman` destek olabilir ya da yaninda olabilir mi birisinin? Mantikli ve olabilitesine baktigimizda imkansiz geliyor. Cunku belirtilen zaman araliklarinda o insanin da bu tur ihtiyaclari olacagini varsayiyorum. En azindan benim de su aralar birisinin `her zaman` demesine ihtiyacim var galiba. `her zaman....` sonu nasil biterse bitsin ama dense bile o ictenligi goremiyorum! Gercekten hissetmiyorum. Genelde cok saglam arkadas veya dostlarimi kaybetmis biri olarak beynimin bir noktasi korelmis olabilir. Bilemiyorum cidden. Her cumleye inanirim ben, insanlarin bana yalan soyleyeceklerine inanmiyorum cunku bana yalan soylemelerini gerektiren bir durumlari olmuyor. O yuzden bahanelere veya soylediklerine inaniyor ve inanmis gibi yapiyorum. Ama bu durumun da beni yordugunun farkina vardim. Bir insan neden yalan soyler ki? Ay srdrngn kirilmasin? Amk kirilsam nolcak, sanki hic kirilmadim :) ay srdrngn uzulmesin? yine amk omrum uzulmek ile gecti :) sokakta dilenen bir cocuga da uzuluyorum, kocasindan siddet goren bir kadina da, aldatilan bir adama da, sehit dusen bir kardesime de, parasizliktan her isi yapmak zorunda olana da,... o kadar cok uzulmek icin nedenlerim var ki, sizin soyleyemediginiz dogrular -soylediginiz yalanlar- siradan bir uzuntu olarak gelir bana. Yeter ki yalan soylemeyin, ben bunu atlatmanin bir yolunu bulurum. atasozlerinden nefret ederim. Cidden. Ama bazen hakkini verenlervar. Kisi karsisindakini kendi gibi sanarmis derler. Simdi bu yazimi okursaniz, `bu adam kime kizmis boyle` derseniz, su an yazdigim yazinin yillar oncesine ait bir taslak oldugunu simdi soyleyeyim. Sadece bu ve bundan onceki cumleyi simdi ekledim ama bundan sonraki cumleler yine yillar oncesine aittir.
Yazdigim yazilarda hicbir butunluk saglayamadigimin farkindayim. Basladigim konu ile biten konular arasinda daglar var :) Simdi edebiyat yapanlar olursa onlara kocaman bir `nanik` cekiyorum. Edebiyat icin gidin `cemal sureyya` okuyun amk! Ben edebiyat parcalamiyorum. Konusamadigim icin yaziyorum o yuzden daldan dala zipliyorum. Ornek 1: konu: `her zaman`, sitem: `edebiyat`. cok garibim evet. Ruh halim de boyle. Dusuncelerim de. Aklimdan dakikada ne projeler, ne senaryolar, ne kizlar, ne diyaloglar geciyor ben bile sasiriyorum. Birisini dinlerken hayal kuruyorum. Onu yasiyorum resmen. 20'li yaslarimdan sonra kazandigim bir ozellik oldu. Ama `her zaman` karsimdakine deger verdim ben. Yari yolda birakmadim. Hep unutuldum. Simdi birisi cikmis bana diyor ki, `beni hani birakmayacak, her zaman yanimda olacaktin!` diyor. Yahu evlenmis gitmissin, daha nasil yaninda olayim! Bana ne artik senin mutsuzlugundan, sana ne artik benim seninle yillar once paylastiklarimdan! neymis `her zaman`, `daima` bla bla... demisim. Benim yanimda oldugunuz icin gecerli o cumleler, benden uzakta oldugunuz icin degil! O yuzden taa en basta soylediklerim simdi aptalca gelmeye basladi ama silmeyecegim yazdiklarimi! Neden yorulur oldum, bunu bir an once cozume kavusturup bir ayar vermem gerek kendime.
O yuzden, ilk cumlem varya eger bunu benden duyuyorsaniz ya da duyduysaniz; siz yanimda oldugunuz ya da olacaginiz icin gecerli. Cunku benim bugune kadar `yaparim deyipte yapamadigim bir sey olmadi hic!`. Aksi halde umrumda degilsiniz! Hade eyvallah!
Sevgiler ve saygilar...
Gunun sarkisi (bunu bugun ekliyorum)
