En önde duran, kır papatyasıdır ellerini omuzuna koymuş arkasındaki seher yelidir, kalbinden öper her sabah güneşi Onun arkasındaki günortası lalesi ardındaki günbatımı meltemidir şafağın dehlizinde buluşurlar ikindileyin Bir sonraki sonbahar nilüferidir omuzunda ilkbahar kırlangıcının elleri göğün kapısını onlar kapatır akşamleyin En arkadaki genç kız bugün küs düşmüş bulutlarla bu yüzden saklıyor adını Sıraya girmeyen çocukları mı sordunuz: Rüzgârla ve çiçeklerle bir daha kan kardeşi olmak için girmişler fotoğrafa Refik Durbaş











