I have something sucky to confess

[sthrug]

Taaakie fajne były kreskówki bez telewizora!

[sthrug]

Dużo ślimaczków w nowym roku!

[sthrug]

[sthrug]

Gwiazdka pełna miłości, przylecia z dalekich odległości.

[sthrug]

Na taką wycieczkę Cię zabieram moim lądolotem, którego nie mam, bo nic nie widzę dzisiaj i wczoraj.

[sthrug]

Dobrze że, ostatniej jesieni tyle padało. Przypadkiem znalazłaś się specjalnie, choć już zamokły mi te zęby.

Musisz być czasami nie na prawdę, bo śni mi się, że gadam straszne głupoty. A później widzę Cię i wiem, że wszystko mi się znów pomyliło.

Nie mówię jak kiedyś, nie umiem głośno, nie umiem dużo. A to wszystko jest przecież bardziej.

Wiesz przecież, wiesz to na pewno, że Ty, że najbardziej, że wszystko i że nic.

I chodzi o to, że gdyby kiedyś dawno temu przyszedł jakiś on i powiedział: 

- Czekaj tu. Czekaj, bo wszystkie tęcze spadną ci na głowę i połamią tak strasznie, że trzeba będzie cię składać na nowo. Poleżysz trochę w szpitalu, słabo cię nakarmią ale znajomi przyniosą pomarańcze i później zostawią i ciebie i te pomarańcze, samych, nieobranych. Ale to zupełnie nieważne, bo później zjawi się taka ona, która wszystkie te poskładane kawałki dogłaszcze i doskłada. Wyciągnie cie z łóżka, przeprowadzi przez korytarz gdzie wszyscy pacjenci ukłonią się sypiąc w geście szczęścia skórki ze swoich podarowanych pomarańczy. A ty w tym pochodzie przejdziesz i zdziwisz się, że nawet w pidżamie można wyglądać fajnie.

Więc gdyby jednak ktoś, to ja zaczekałabym jeszcze raz tyle i na zapas trochę więcej, żeby się Ciebie doczekać.

[sthrug]

Dzikie zmysły nad rzeką Odrą.

[sthrug]

- Co byś zrobiła widząc białego królika? - To oczywiste, pobiegłabym za nim. - A gdyby był błękitny? - Biegłabym jeszcze szybciej! Zapewne przez nieuwagę wleciałabym do jego głębokiej na tysiące stóp nory. - Ja kiedyś spadłam w podobne miejsce. Tyle, że w górę. - A był tam królik? - Nie sądzę. Były karły. Mój świat jest troszkę brzydszy. - Ależ skądże! Ja również widywałam śmieszne istoty. - Ryczące, blaszane, wypchane sianem od stóp po kapelusz? - Tak, jeden miał kapelusz! Pił też herbatę, zupełnie jak ja. Ale tylko zieloną. Strasznie się później śmiał. Szalony! - Ciekawe czy podróżował bańką mydlaną. Widziałam takich co w nich latali. Jedna była chyba jakąś wróżką. Przypomniała mi się, bo też ciągle się śmiała. Nie wiem czy piła herbatę ale jej oczy były jak ocean. Też bym się uśmiechała widząc ciągle ocean. Niestety ja mam przed sobą tylko zieleń. - To świetnie się składa! Ja chciałabym zamieszkać w lesie. Takim magicznym, jak z mojego snu. Zaprowadzisz mnie tam? - Nic trudnego. Widzisz ten srebrzysty szlak, na którym odbija się światło księżyca? To droga przebyta przez ślimaki wędrujące do południowego lasu. Zbierają się tam co noc pośrodku wielkiej łąki i śpiewają pieśń miłości. - Brzmi fantastycznie, ruszajmy natychmiast. - Schowaj swoje rzeczy do mojego koszyczka, będzie nam łatwiej podróżować.

[sthrug]

Niedawno była pełnia.

[sthrug]

Oto nam

Khonak an dam ke neshinim dar eyvan, man o to Be do naghsho be do soorat, be yeki jan, man o to Khosh o faregh ze khorafat-e-parishan, man o to Man o to, bi man o to, jam' shavim az sar-e-zogh

[sthrug]

Ślimaki na zieloną trawę przyszły. Przyniosły wiosnę i miłość.

[sthrug]

Może kiedyś dokończę. Jak wszystko. Jak cokolwiek.

[sthrug]

Najwyraźniej całkiem fajnie.

[sthrug]

Jedyna droga.

[sthrug]

Porozmawiajmy o wszystkim.

[sthrug]

Psychomachia mnie.  Po milionach małych kawałków łatwiej stworzyć coś nowego, niż poskładać taki badziew.

[sthrug]

Strzała.