Και χθες που συζητάγαμε στην θέα ορκίζομαι ότι ήσουν πιο όμορφος από το φεγγάρι στα ματια μου.

pixel skylines
dirt enthusiast
he wasn't even looking at me and he found me
No title available

★
Stranger Things

Kaledo Art
Mike Driver
trying on a metaphor
tumblr dot com
Today's Document

oozey mess
we're not kids anymore.

#extradirty

Love Begins
Cosimo Galluzzi

JVL

if i look back, i am lost
No title available
h
seen from United States

seen from Malaysia
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Brazil

seen from Malaysia

seen from Malaysia

seen from Singapore

seen from Italy

seen from Malaysia

seen from Malaysia
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United Kingdom

seen from United States

seen from Netherlands

seen from Malaysia

seen from United States
seen from Germany
@stigmh
Και χθες που συζητάγαμε στην θέα ορκίζομαι ότι ήσουν πιο όμορφος από το φεγγάρι στα ματια μου.
Νομίζω πως έφτασα κάπου στο τέρμα μου σήμερα
Δεν έχω κουράγιο να πω όλα θα πάνε καλύτερα
“So much of what we learn about love is taught to us by people who never really loved us.”
— r.h. Sin
“my lungs are filled with poems and your name”
—
Αραγε ο ουρανος θα χε τα ιδια χρωματα εκεινο το βραδυ αν τελικα εμενες..
“There will always be a person who looks like a poem the earth wrote to keep you alive.”
— Juansen Dizon
Walking away from a relationship you truly wanted to work really screws you up.
“you’re so pretty,” okay write poetry about me then.
Γράφω για εκείνον σαν να καπνίσαμε από το ίδιο τσιγάρο κάθε φοβία, κάθε τραύμα, όλες τις εμμονές σε κάθε σκοτεινή εκδοχή του.
Ρενέ
fez looking at lexi like she’s the best thing he’s ever seen, a series:
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που διαβάζει, γυναίκα που αισθάνεται υπερβολικά ή γράφει.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα πνευματώδη, πλανεύτρα, τρελή και παλαβή.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που γελά ή κλαίει στον έρωτα, που ξέρει να μετουσιώνει το κορμί σε πνεύμα, πόσο μάλλον μία που αγαπά την ποίηση ή που στέκεται να θαυμάσει για ώρες κάποιο πίνακα, που δεν ξέρει πώς να ζει δίχως τη μουσική.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που ενδιαφέρεται για την πολιτική, που είναι επαναστάτρια και νιώθει φρίκη απέραντη μπροστά στην αδικία.
Γυναίκα που σιχαίνεται την τηλεόραση και που είναι όμορφη δίχως να στέκεσαι στο πρόσωπο ή το κορμί της.
Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα παθιασμένη, παιχνιδιάρικη, διαυγή και βλάσφημη.
Μην το ευχηθείς ποτέ να ερωτευτείς μία γυναίκα τέτοια.
Γιατί όταν ερωτεύεσαι γυναίκα όπως αυτή, ασχέτως αν μείνει μαζί σου ή αν σε αγαπήσει κι εκείνη, από μια τέτοια γυναίκα, ποτέ δεν επιστρέφεις..#(!)
-Unknown
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ *8 ΜΑΡΤΙΟΥ*
ΕΙΝΑΙ ΕΥΛΟΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ
Γυναίκα. Μία λέξη που κλείνει μέσα της όλη τη δημιουργία. Για κάποιο λόγο δε μου αρέσουν τα αφιερώματα, ούτε οι ημέρες που καθιερώνουν επετείους για να μας θυμίζουν τη σημαντικότητα κάποιων συμβάντων, προσώπων ή εννοιών. Κάποιες στιγμές όμως νιώθεις την ανάγκη να γράψεις λίγες αράδες σκέψεων, έτσι για να βάλεις κι εσύ ένα λιθαράκι στον επαναπροσδιορισμό της σημασίας εορτών, όπως η σημερινή.
Το πλάσμα που απ’ την αρχή της ύπαρξης υπήρξε η αμαρτία, ο παράδεισος κι η κόλαση μαζί, η έμπνευση, η πονηριά κι η σοφία, η πλάση ολόκληρη, η επιλογή κι η μοίρα. Το πλάσμα που αποτέλεσε την αφορμή για την έναρξη φιλοσοφικών συζητήσεων, εξυμνήθηκε μέσω της ποίησης όσο κανένα άλλο, κατηγορήθηκε, χλευάστηκε, αδικήθηκε απ’ την κοινωνία, ποδοπατήθηκε, αιχμαλωτίστηκε, χειραφετήθηκε και σήμερα είναι το πιο αξιοζήλευτο ον για τη δύναμη, την αντοχή και τους πολλαπλούς ρόλους που συνδυάζει. Ίσως και το πλάσμα με τον πιο περίπλοκο ψυχισμό.
«Ένα είδος ειδώλου είναι η γυναίκα, ανόητου ίσως, αλλά εκθαμβωτικού, μαγευτικού που απ’ το βλέμμα του κρέμονται οι μοίρες κι οι προθέσεις» γράφει στα Αισθητικά Δοκίμια ο Charles Baudelaire. Το θηλυκό φύλο του ανθρώπινου είδους λοιπόν χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως αδύναμο, υποδεέστερο, αδαές και δεν είχε για πολλά χρόνια τα ίδια δικαιώματα που απολάμβανε ο ανδρικός πληθυσμός.
Μέσα από σκληρούς αγώνες, όπως η απεργία που οργάνωσαν οι εργαζόμενες στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης την 8η Μαρτίου του 1857, οι γυναίκες διεκδίκησαν βιώσιμα ωράρια εργασίας κι εξίσωση του μισθού τους με εκείνου των ανδρών. Οι εργαζόμενες προχώρησαν σε κινητοποιήσεις που βάφτηκαν με αίμα, καθώς η αστυνομία κατέστειλε την απεργία με τα όπλα.
Στη μνήμη των γυναικών εκείνων που έχασαν τη ζωή τους αγωνιζόμενες για τα εργατικά τους δικαιώματα καθιερώθηκε το 1910 στη Β’ Διεθνή Συνδιάσκεψη των εργαζόμενων γυναικών των σοσιαλιστικών κομμάτων, να γιορτάζεται η 8η Μαρτίου ως η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Από τότε έχουμε κάνει πολλά βήματα και στο νομικό κομμάτι, αλλά και στον αγώνα για την κοινωνική μας καταξίωση.
Παρ’ όλα αυτά η σημερινή ημέρα ανήκει σε όλες τις γυναίκες που δίνουν νόημα σ’ αυτή τη λέξη. Ακράδαντα πιστεύω ότι γυναίκα δε γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι.
Η σημερινή ημέρα λοιπόν είναι αφιερωμένη στις γυναίκες που έφεραν έστω και μία ζωή στον κόσμο, αλλά και σε εκείνες που μπορεί να μη στάθηκαν τυχερές για να βιώσουν το θαύμα της γέννησης ενός παιδιού, είναι όμως η αγάπη προσωποποιημένη για τους γύρω τους.
Χρόνια πολλά στις γυναίκες που τρέχουν καθημερινά στο στίβο της επιβίωσης, χωρίς να δίνουν βάση στις τυχόν υπάρχουσες διακρίσεις. Σε εκείνες που νιώθουν έντονα την ανάγκη της προσφοράς, σε εκείνες που θέλουν να είναι ανεξάρτητες, να συνεισφέρουν στα οικογενειακά βάρη, να αισθάνονται χρήσιμα μέλη της κοινωνίας μας. Σε εκείνες που ακόμη κι αν δεν περισσεύει κάτι απ’ το φαγητό που μαγείρεψαν, θα βρουν κάτι να σε φιλέψουν.
Στις ηρωίδες της διπλανής πόρτας, στις γυναίκες με αναπηρία, που μπορεί να βίωσαν το σκληρό πρόσωπο της ζωής, αλλά δεν έπαψαν να χαμογελούν. Χρόνια πολλά στις γυναικάρες που αντιμετώπισαν τον καρκίνο κατά πρόσωπο και δε σταμάτησαν ούτε μία μέρα να αισθάνονται γυναίκες βάζοντας έστω και μία γραμμή αϊλάινερ. Σε εκείνες που δουλεύουν αξημέρωτα με βαριά πόδια και πόνους στη μέση για να μη λείψει τίποτα απ’ τα παιδιά τους. Σε εκείνες που αφιέρωσαν τη ζωή τους στη διαπαιδαγώγηση των τέκνων τους κι εγκατέλειψαν τις φιλοδοξίες τους.
Σε εκείνες που διέπονται από αξιοπρέπεια και ήθος, που η γοητεία είναι συνώνυμο της προσωπικότητάς τους κι η ομορφιά δείγμα καλοσύνης της ψυχής τους. Σε εκείνες που δε βγαίνουν απ’ το σπίτι χωρίς κραγιόν, που το άρωμά τους το θυμάσαι πάντα, σε εκείνες που σου φτιάχνουν τη μέρα, σε φροντίζουν, αλλά και σε προκαλούν. Σε εκείνες που δε διστάζουν να κάνουν το πρώτο βήμα, γιατί ξέρουν τι θέλουν. Αλλά και σε εκείνες που αποχωρούν όταν δεν υπάρχει χώρος στη ζωή του άλλου.
Χρόνια πολλά στις γυναίκες που ερωτεύονται με πάθος, που δίνουν και δίνονται χωρίς όρια, που σέβονται την ψυχή του άλλου. Σε εκείνες που πιστεύουν στον εαυτό τους και δεν έχουν ανάγκη από κόλακες, αλλά από συνοδοιπόρους. Σε εκείνες που πάντα είναι πρόθυμες να σ’ αγκαλιάσουν όταν τις έχεις ανάγκη και νιώθεις ειλικρινά ευλογημένος που τις έχεις δίπλα σου.
Η ημέρα ανήκει σ’ όσες δε σταμάτησαν να κυνηγούν τα όνειρά τους, σε όσες συμβιβάστηκαν με τη μοναξιά τους γιατί επέλεξαν να κυκλοφορούν με το μέτωπο καθαρό, σε όσες τόλμησαν να υιοθετήσουν ένα παιδάκι για να του χαρίσουν απλόχερα αγάπη. Γιατί αυτό είναι η γυναίκα, αγάπη. Όσο περίπλοκο πλάσμα κι αν φαίνεται, αγάπησέ τη κι ας μην καταλαβαίνεις τι σκέφτεται. Θα σε κάνει τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου.
Χρόνια πολλά σε κάθε γυναίκα. Στη μητέρα που ο πόνος της προσφέρει ζωή, στη γιαγιά που σου μαθαίνει την ανιδιοτελή αγάπη απ’ την πρώτη μέρα της ζωής σου, στην κολλητή που σου διδάσκει αενάως την έννοια της εμπιστοσύνης. Χρόνια πολλά σε κάθε αληθινή μαχήτρια της ζωής που αποδεικνύει καθημερινά πως τα δύσκολα φτιάχτηκαν για τις γυναίκες. Σε εκείνες που μάχονται για την υγεία, τη ζωή, την εργασία, τα κεκτημένα τους, την οικογένεια. Σε εκείνες που μάχονται για τον έρωτα.
Η γυναίκα είναι το μοναδικό πλάσμα που όσα κι αν ξέρεις για εκείνη, πάντα κάτι θα σου διαφεύγει. Κι όπως έγραψε κι ο Τίτος Πατρίκιος: «Γυναίκες, σας περιγράφουμε όπως μας αρέσει κι εξοργιζόμαστε που δε χωράτε στις περιγραφές μας».
“stop crying they’re just fictional characters!”
the characters in question:
Και προσπαθώντας να εκφράσω τα συναισθήματά μου για σένα
αντιλήφθηκα πως δεν υπάρχουν λέξεις που να τα χωρούν.
Γι’ αυτό και , αγάπη μου , το πιο όμορφο ποίημα δε γράφτηκε ακόμα.
i still ask “you promise?” like a little kid.
Σε παρακαλώ.