Αποποιούμαστε τον τίτλο της νεράιδας (των λουλουδιών), Βασίλισσα νιώθουμε, Βασίλισσα δηλώνουμε...
NASA
I'd rather be in outer space 🛸
todays bird
Three Goblin Art
will byers stan first human second
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
🪼

Love Begins

#extradirty

ellievsbear
noise dept.
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
macklin celebrini has autism

roma★

oozey mess

No title available
Peter Solarz
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
taylor price

No title available

seen from Japan

seen from Luxembourg
seen from United States

seen from France

seen from United States
seen from Japan
seen from Malaysia
seen from Brazil

seen from Netherlands
seen from Singapore
seen from United States

seen from Malaysia

seen from United States
seen from Canada
seen from United States

seen from South Africa

seen from Malaysia
seen from Venezuela

seen from France

seen from Georgia
@stise-lektras
Αποποιούμαστε τον τίτλο της νεράιδας (των λουλουδιών), Βασίλισσα νιώθουμε, Βασίλισσα δηλώνουμε...
Ο Κόμης Δράκουλας δεν είναι μύθος, υπάρχει! Σε μίνι εκδοχή...
Μετά την παράσταση, παιδιά και ηθοποιοί επικοινωνούν...
Κάτι τελείωσε, κάτι καινούργιο αρχίζει…
Έτσι γίνεται πάντα στη ζωή πατέρα, δεν μπορείς να σταματήσεις το χρόνο, απλά γραπώνεις τις ευτυχισμένες στιγμές, τις σφίγγεις μέσα στη χούφτα σου, τόσο πολύ ώσπου να πονέσει το χέρι σου.
Έτσι κι εγώ, κλείνω μέσα μου όλες τις στιγμές που περάσαμε μαζί, όπως τότε σ᾽ εκείνη την παιδική χαρά, θυμάσαι; Στεκόσουν συνεχώς δίπλα μου και με πρόσεχες, μην πέσω και χτυπήσω. Tότε δεν καταλάβαινα, μικρή ήμουνα βλέπεις, μ'ενοχλούσε. Σήμερα το αποζητώ αυτό το πέπλο προστασίας κι ας είμαι πια αυτή που το προσφέρει στα δικά της τα παιδιά.
Πάντα ήσουν εκεί για μένα πατέρα, ακόμη κι όταν έλειπες και γι´αυτό σ᾽ευχαριστώ και σ᾽ευγνωμονώ. Μπορεί να έφυγες από κοντά μου, ξέρω όμως πως θα με προσέχεις από εκεί που βρίσκεσαι, όπως τότε στην παιδική χαρά…
Καλό σου ταξίδι ΠΑΤΕΡΑ!
Σ᾽αγαπὠ.
Τι όμορφα που ακούγεται ένα παραμύθι από το στόμα ενός μικρού παιδιού… “Το Ραπανάκι” (η ηχογράφηση είναι πιο παλιά).
I am dancing with myself...
17/05 in black and white. hb!
ένα μεγάλο ευχαριστώ κι ένα ακόμη μεγαλύτερο αγαπώ σε σένα... Μαμά
Το να τακτοποιείς λουλούδια σε ένα βάζο το πρωί, μπορεί να σου χαρίσει μια αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης όλη την ημέρα, όπως όταν γράφεις ένα ποίημα ή όταν κάνεις μια προσευχή.
Anne Morrow Lindbergh, Aμερικανίδα συγγραφέας & πιλότος
Κάποιοι γκρινιάζουν επειδή τα τριαντάφυλλα έχουν αγκάθια. Εγώ είμαι ευγνώμων που τα αγκάθια έχουν τριαντάφυλλα.
Alphonse Karr, Γάλλος συγγραφέας
Υπάρχουν πάντοτε λουλούδια γι’ αυτούς που θέλουν να τα βλέπουν.
Henri Matisse, Γάλλος ζωγράφος (Ιμπρεσιονιστής)
Να στοχεύεις ψηλά, το φεγγάρι. Ακόμα κι αν αποτύχεις, θα βρεθείς ανάμεσα στ’ αστέρια.
Ώρα για δουλειά!
Μετά μουσικής είναι καλύτερα, έτσι για να ευθυμήσουμε λιγάκι...
The Typewriter - Leroy Anderson (1950).
Η αρχική έκδοση εδώ
Ο Πάκης, ο Κώστας και ο Άγνωστος
Σαν χθες ήταν (κυριολεκτικά όμως) όταν βρήκα, επιτέλους, την ευκαιρία να κάνω εκείνο το ξεκαθάρισμα συρταριών στο σπίτι, που τόσο καιρό ήθελα και συνεχώς ανέβαλα. Αυτή μου η ενέργεια είχε ενδιαφέρουσες συνέπειες τελικά. Ανάμεσα σε μικροαντικείμενα και άπειρα χαρτιά με διάφορες σημειώσεις, χωρίς πλέον κανένα λόγο φύλαξης, ανακάλυψα και κάτι ραβασάκια που είχα λάβει κατά την εφηβική περίοδο της ζωής μου. Ερωτικής εξομολόγησης το ανάγνωσμα! Τότε δεν θυμάμαι πως είχα αντιδράσει, τώρα όμως γέλασα πολύ.
Όλη η ιστορία έχει να κάνει με τρία πρόσωπα
τον Πάκη
τον Κώστα
και έναν άγνωστο
Μεταξύ μας, ούτε τον Πάκη θυμάμαι, ούτε τον Κώστα, άρα λοιπόν τρεις οι άγνωστοι. Ο τρίτος μάλιστα, ο επίσημα αυτοαποκαλούμενος "Αγνωστος" εκτός από ερωτοχτυπημένος, ήταν και λιγάκι ανορθόγραφος, πλην όμως φιλόδοξος πως θα τα φτιάχναμε (so cute).
Αμ δε!
Το μυστήριο δεν λύθηκε ποτέ, ο Άγνωστος Χ δεν εμφανίστηκε, δεν μου ξανάγραψε, κι έτσι ποτέ δεν μου δόθηκε η ευκαιρία ν' αντικρύσω τα πράσινά του μάτια και να χαϊδέψω τα ξανθά του τα μαλλιά. Ήταν πράγματι ένας έρωτας κρυφός ή μήπως πολύ καλός για να' ναι αληθινός; Δεν θα μάθουμε ποτέ!
Χωρίς πλάκα τώρα, κάτι τέτοια χαρτάκια καλό είναι να τα φυλάμε στα συρτάρια μας, γιατί είναι κι αυτά μέρος της μαγείας της ανάμνησης ενός αθώου παρελθόντος, των παιδικών, εφηβικών, νεανικών μας χρόνων. Τότε που δεν μας νοιάζανε και πολλά, δεν είχαμε σκοτούρες και προβλήματα, τα βλέπαμε όλα ρόδινα.
Για το σήμερα ας μη μιλήσω καλύτερα... σήμερα τα ραβασάκια είναι ηλεκτρονικά
και τα στέλνει η Εφορία...
Τα σέβη μου!
Τα φιλαράκια Mits & Pal (Μήτσος και Πάλιος) σε παλαιότερο φωτογραφικό ενσταντανέ.
Looking for something?
Στη σκηνή ενός θεάτρου μετά από μια παιδική παράσταση πολλά όμορφα μπορούν να συμβούν. Κι εδώ που ήμασταν, λοιπόν, τα φώτα δεν έσβησαν νωρίς, η μουσική συνέχισε να παίζει, ο χορός έδινε κι έπαιρνε ανάμεσα σε σκόρπια αντικείμενα: κορδέλες, υφάσματα, μαξιλάρια, μπάλες, ομπρέλες, κατσαρολικά... ότι μπορείς να φανταστείς. Κι αν κάπου χάθηκαν τα χρώματα, δεν ήταν για πολύ, γιατί εμείς τα βρήκαμε και δώσαμε ξανά ζωή στον πρωταγωνιστή της παράστασης, ένα μεγάλο κατακόκκινο μπαλόνι. Καλά που ήτανε!
"Τα’ χει παίξει" ο τσολιάς, αλλά… στέκεται στο ύψος του!