this is real life babe. @storyabouttheendoftriptan - Tumblr Blog

Posts

bilmem ki neydi beni böyle bağlayan geniş kocaman halatlarla sana

bilemedim olduğum insanın bu derece içten sevileceğini

her akşamımın mutlu bitmesi için çaba harcayacak birini ancak hayal ederdim değil, bilirdim de

bir şekilde işte hep biliyordum hep biliyordum sen olacağını

daha seni tanımadan önce biliyordum

yumuşak kalbinin bana sıcacık yorgan olacağını

kucağında tanıdık bir sevgiye yelken açacağımı

ve hayallerimin erkeğiyle bir ömür yaşlancağımı

4 kedimiz bir de sıcak yuvamız, kahvemiz yarısında uyuya kaldığımız filmlerimiz

mutluluk bi formül olsa bu olurdu.

gözlerinin içi gülen bir erkeğin kalbi olmak dünyada başıma gelen en iyi şey

seni seviyorum

bu sevgiyi tüm içtenliğimle yaşadığım için de kendime bayılıyorum

ne gelecek başımıza daha neler yaşayacağız bilinmez ama

ben bizi biliyorum

heyecandan ölüyorum

sevgilim.

yuvam.

her gece yatağımızın solunda, ellerim avucunda, yüzünde ya da boynunda.

dünyanın en şanslı kızıyım.

korkuyorum gitmekten

korkuyorum kalmaktan

bir yolun kenarında yaşlanmaktan

ve ya her gün yürümekten, yorulmaktan.

bazen yalnızlıktan korkuyorum bazen insanlardan

sorumluluklardan

kızmalardan, küsmelerden, üzmelerden

hayal kırıklığı olmaktan.

ve korkuyorum

geç kalmaktan

yaşama, hissetmeye yola koyulmaya

aşık olmaya.

gün geçiyor; ufak gülüşler küçük şakalar

akşam sessizliğinde ortaya çıkıyor kaldırıyorlar başını

hepsi bir yandan bir yerimden çekiyor

ne yöne baksam bir karar verme çabası beliriyor

korkuyorum bir yolu seçmekten

üzmekten, üzülmekten

babam korku iyidir diyor, korkmazsan başarılı olamazsın diyor

bense ağırlığı altında eziliyorum.

ne zaman karar verdim ben böyle bir insan olmaya;

bilmiyorum

ne zaman bu insanın tohumları ekildi, bilinmez.

kendi cenettimi yaratırken bir yandan da arka bahçem kilitler altında

zihnimin karanlık köşesi hep bir yerde yanımda

büyüttüğün mutlulukların karşı kefesinde filizleniyor korkular.

ve gün geliyor ele geçiriyor seni.

zihnimin polisleri; yakalıyor korkuları, acıları

yargılıyor yargılıyor yargılıyor

burada, bu karanlık zindanlarda çürüyen onca acı onca telaş onca korku

gün geliyor çiziyor, kazıyor duvarlarını

nitekim...

korkuyorum iliklerime dek, üzgünüm sana daha fazlasını veremedim

üzgünüm seni düşlediğin kadar mutlu edemedim

üzgünüm, evet bazen hayal kırıklığısın, sandığından daha az şeye gücün yetiyor

ve evet bir şeyler de elinde değil.

üzgünüm seni korkulardan koruyamadım ve kim bilir kaç gece gözyaşına teslim ettim.

yaralarını bu kadar sarabildim, bu kadar cesaret verebildim bu kadar elinden tutabildim.

üzgünüm, hayalin olamadım.

Neredeyse 1 yıldır bloğa yazmamana rağmen 2 günde bir kontrol etme motivasyonumu kaybetmek üzereydim. Nedense sen buraya huzurlu bir şeyler yazdığında odam çilek kokuyor. Oda spreyim lavanta halbuki. Bu arada neden evdesin çalışmıyor musun? Riskli bir durum yoktur umarım.

hayır çalışıyorum, bir süre esnek saatlerdeydik, şu ara hızlandı durum, ve iyiyim bir problem yok teşekkürler. en az hasarla atlatmaya çalışıyoruz hepimiz. o çilek kokusuna selamlar o zaman, ama evet ben de lavantayı tercih ederdim:)

Selam

Bugün günlerden 11 nisan 2020, güzel bir bahar havası var, camın kenarına yerleştim; ve sokağa çıkma yasağını dinliyorum. müthiş bir sessizlik, bir seçim sabahı gibi. kimsenin erken kalkma motivasyonu kalmamış sanırım. Birkaç polis memuru görüyorum, evimin yanındaki parkta oturmuş muhabbet ediyorlar. Dün yaşanan 2 saatlik izdihamı geçiyorum, dünyanın içinde bulunduğu bu karanlık günleri geçiyorum hatta tüm bunlar olurken 20 günü aşkın süredir evde yalnız olduğumu, bir insana ellerimle bile olsun temas etmediğimi ve mesleğim doğrultusunda tüm bu kaosun içine atlayacak olmamı geçiyorum bugün sadece sessizliğe olan sevgimle dolup taşıyorum, ve bahsetmezsek ölecek gibiyim.

Biraz önce tüm bunlar kafamda dönerken; içine süt koymayı bir keyif olarak gördüğüm kahvemi yanıma almış tünemiştim iç pervaza. Sonra bi’ anda gözüme pervazdaki ufak tefek tozlar çarptı. sanki her şeyin pürüzsüz olmasına o kadar ihtiyaç duyuyorum ki hemen iki dakika bir camsil alıp, of bu da şimdi biraz kokuyor, bu kimyasal kokusu rahatsız ediyor diye hayıflanarak silme işlemine koyuldum. Bardağımı da hemen yandaki çalışmam masama koydum ve ben daha ne olduğunu anlayamadan o taptaze mis kokulu kahvem döküldü, masam yerler hep kahve oluverdi. bir yandan ‘ay hayır hayır’ derken ya da ‘shit shit shit’ diye söylenirken (kararı hayal gücünüze bırakıyorum) bir yandan tüm odaya yayılan güzel kokuyu fark edip gülmeye başladım. Doğrusu demin kimyasal kokudan şikayet ederken onu bu denli bastırabilecek bir kokuyu hayal dahi edemezdim. hemen temizledim her yeri ve yeniledim kahvemi. Şimdi düşündüğüm ve istediğim şeyin ne kadar önemli olduğunu fark ediyorum, teslim olmanın ne demek olduğunu düşünüyorum. Bugünlerde sessizlik içimden bazen tanıdık bazen hiç bilmediğim duyguları çıkartıyor. onlarla selamlaşıp bir süre sarılıyoruz.

Müziğe bile tercih etmediğim, duyabildiğim kadar doğanın sesiyle mest olduğum, kendimi bir pinterest fotografı karesinde hissettiğim günden bildiriyorum; her şey bilmiyorum güzel mi olacak, ama aslında her şey çok güzel. Biliyorum kolay değil ama mutlu ve huzurlu hissetmek çoğu zaman bir seçim.

baharın tazeleğine, kahvenin kokusuna, anın güzelliğine

teslim olman dileğiyle.

irem

Düşen yıldızlara, çeşitli yastıklara sordum. Kimi koltuklarda ve anlamsız şarkılarda ağladım, sanırım tüm toplu taşıma araçlarında da ağlamışımdır. Az konuştum az yazdım az yaşadım hissettim. Aslında çok yaşamışım, bedenim benden önde gitmiş. Ben bir hissettim gibi sandım o on hissetmiş. Bedelleri ödetti belki, kızdı. Ne oldu bize böyle? Enerjimi çok farklı yönlere kanalize edebilecekken bu yaşananlar neydi? Hayatım hep bir film olsundu da böyle mi olsundu... Biliyorum yine de biliyorum her şey yine rayına girecek sonra yine çıkacak ama işte yine girecek, toparlanıcaz. Aynada gördüğüm hüzünlü gözler silinecek, o kendimi hatırlatan sahneler gördüğümde ağlamalarım bitecek, telefona bakmalar zor gelmeyecek, bağlar güçlenecek yeniden güçleneceğim ben daha önemlisi. Düşen yıldızlar ve dualar ve yine bazı koltuklarda içten dilenmiş dilekler, gerçekleriyle çarpışacak. Bunlar hep eşzamanlı olacak. Biliyorsun. İnsanların dertlerini küçümsemem bitecek, gündelik problemleri özlemem de bitecek. Olumlulara açacağız kalbimizi ve var olanın güzelliğini kucaklayacağız. Teslim olacağız. Biliyorsun. O gülümseme geri gelecek.

kendini uçuyor zannetmek ama aslında yere çakılacağını bilmek. böyle yazmışsın. bir zamanlar ben de uçuyordum. artık emin değilim. yoksa yere mi yapıştım? bilmek istiyorum artık.

Öyle mi yazmışım, bilmiyorum. Bu sorunun cevabı bende mi onu da bilmiyorum. Bence değil.

Üzdün reis. Mevsim sonbahar. Kış geldiğinde yeniden doğman dileğiyle. 🙋‍♂️

Teşekkürler, doğum sancısı gibi bi sancı zaten beyindeki

Hastayım yorgunum mutsuzum Bok gibi gecen günleri geride bıraktık bir takım bok gibi günler beni bekliyor, psikolojim darmadağın, zihnim çöplük, hayallerim hep ortasından çatlak kimisi kırık. Hafif hafif soluklasarak kaybolcak gibiyim cunku gücüm de hiç kalmadı. Ne mental ne fiziksel. Nereye kacacağımı, kime ne anlatacağımı bilemiyorum, herhangi bir sorumluluğun altına giremiyorum, kendime hiç bu kadar acımamış ve üzülmemiştim. Resmen dert yarışı yapılıyor hayatımda ve hep bir tik kotusu var gibi. bu yorgunluğun biteceği günü iple çekiyorum, bu sadece nefes almak olan yasama sekli kalbimi sıkıştırıyor. İyi değilim. İyi değilim, birçok şeye yalnız göğüs germeye çalışmaktan da bıktım usandım. Çözüm üretecek enerjim kalmadı. Sadece uyumak istiyorum zaten bedenim de başka bir şeye izin vermiyor.

Bize ne iyi gelir? Bizi ne iyi eder? Ortalama iq nun üstündeki kimse mutlu değil bugünlerde. Virus gibi. Kemiren beynini günden güne, yıldan yıla. Birçok şey daha iyiye gider gibi rol yaparken o doldurulmaz, kocaman, içinde gök cisimlerinin turladığı boşluğu kim? Nasıl? Ney? Cevapsız, sadece sorulardan toz bulutu beyinler, üşüyen ruhlar. Kendinden daha büyük bir amaca hizmet etmeli insan; o amaç o boşluğu doldurmak olduysa bu kısır döngüyü kim? Ney?

Uzun zamandır hiçbir şey yolunda değil gibi, 3 yıl falan. Tam bir şeyler güzel diyorsun hemen beklemediğin yerden goller yağıyor. Hava hep açacakmış gibi de açmıyor sanki, arada gün güzele döndü gibi davranıyoruz sadece . Askılarından tutuyoruz dudak kenarlarımızın, renk ayarını yapıyoruz gözlüklerimizin. Ama yorulduğunda dönüyor her şey orjinal haline. Ne zaman fabrika ayarlarım böyle oldu bilemiyorum, kim kattı beynime bu zehri ya da hangi buluttan böyle büyük nem kaptım kapadı ciğerlerimi bilinmez. Sadece şimdi bu yorgun iklimimde, tüm kontrolü elimde tutmaya çalışırken, bunun gereksizliğiyle yüzyüzeyim. Ne olduğum gibiyim Ne görünmek istediğimi istiyorum. Bir bilinmezlik hattında, dengesi kayıp bir kaç gülücükten ibaret hale geldim. Boşluk. Büyük sarhoşluk bu.

tut elimi burdan gidelim olmaz demedim dinle beni bi

Olmaz

Nasılsın, her şey yolunda mı?

Harikayım, harika.

belki beni en iyi sen

kalbimi en iyi sen

onarırdın yaralarımı ve yaralı yaratıldıklarımı.

ruhumun ışıksız taraflarını.

düştüm yine düşlerden

nasılsa bu döngü değişmiyorsa

nasılsa hapsolduysam buna

belki sen tutardın ellerimden.

olamadan ben asıl ben

gelemeden varışa

tutunmadan yarışa

tek aradığım sıcaklıkken

burda açık pencerelerde, esen rüzgarla

bir koltuğun serin minderinde yatarken

belki sen

ihtiyacım olan bir fincan çay işte bir de sen

düşüyorum düşlerden

bilmem kaçıncı kez düşüyorum

ölüyorum diriliyorum yok okuluyorum yeniden

ve bulut doluyor doluyor yine boşalıyor

sınırsız konuda sınırsız hayal kırıklıklarına uyanırken ben

belki sen

onarırdın beni,

ama bu da bir başka düşküye uyanış değil mi.

başka sona uyanış anı

bu gece gücüm yok

inan bi’ sigaraya bile gücüm yok.

yarın yine giyinip en güçlü zırhımı

kalbimi gücüm yaparım

ama bu akşam öyle güçsüzüm ki

belki sen, bi’ tek sen

onarırsın düşümüzü.

İstanbul mu Ankara mı bi de sence ?

Yani hayattan ne beklediğine göre çok değişiyor, o şehirdeki insanlara göre de. Ben istanbul’u seviyorum, çünkü daha canlı ve hareketli hissettiriyor, birçok etkinliğe daha yakınsın, farklı eğitimlere, kurslara, tarzlara. çok daha fazla çeşit insanla tanışıyorsun, kafanı daha çok açıyor ve geliştiriyor; üretken olmak isteyen biri için hibeni(kafa olarak) doldurmak adına daha fırsatlı bir şehir burası. Ayrıca burda birçok yakınım olduğu için de İstanbul’a yaklaştım ben; çünkü yalnızsan bu anlattıklarımın hiçbir anlamı yok zaten<3 belli bir yaştan sonra daha anlamlı ve yakın arkadaşlıklar kurmak zorlaşıyor biliyorsun:)

Ankara’ya gelirsek, asla sevmiyorum diyemem. yaşaması gayet kolay bir şehir, her şey var, daha güvenli, havası kuru saç bozulmuyor falan sfbskjf eğer orada olmam gereken geçerli bir nedenim olsaydı yazardım muhtemelen. Ama tercih yaparken düşündüm; Ankara çıkarsa aklım İstanbul’da kalır mı? diye. cevap evet olunca; 2. kez düşünmeden ankara’yı eledim. yani geçerli nedenin varsa Ankara da gayet okey:)

Ama zaten bunlar 4 yıllık asistanlık eğitimi adına düşüncelerim; işin sonunda Samsun’a döneceğim, sahil şeridinde ev tutacağım, sabah koşup, akşam gün batımında köpek gezdireceğim hayallerimi gerçekleştireyim diye de tutturabilirim asbkja çok uzattım lafı.

yani ora mı bura mı yok SEN NE İSTİYORSAN ORASI:)

Tus konusunda tavsiye ??

tavsiyler bitmeez. ama temel olarak önce sınavı sahiplen, kendi sorumluluğun olduğunu kabullen ve çok mızmızlanma; ama en önemlisi hedeflerini küçük tutma SAKIIN

Tusa çalışıyorum hangi bölümü yazacağım konusunda çooook kararsızım 🤔

bu kararsızlık çok normal, açıkçası tercih yapacağım son saate kadar hala tereddütlerim vardı. şu anda bunu istiyorum desen de zaten puanı aldıktan sonra işlerin değişme durumu var. benim tavsiyem şimdilik akışına bırak, biraz önümü göreyim dersen, belirli puan aralıklarını belirli bölümlere göre kafanda ayırabilirsin. kolay gelsin:)

Hangi bölümü kazandın ?

patoloji kazandım

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

this is real life babe.