Ik ging vandaag mijn semi-laatste post van dit jaar neerzetten. Met een mooi verhaal over tijd nemen voor reflectie, rust en naar binnen keren. Dat staat nog steeds op de planning. Maar wel met een andere lading. Althans zo voelt het. Waar ik de afgelopen tijd superchill was over het meer of minder in lockdown zijn... [behalve het sluiten van het lamleggen van de culturele sector, die het eigenlijk supergoed doet en veiligheid wel op orde heeft...anyways...] ... is dat nu anders. Ik snap het wel. Maar voelen doe ik hem niet. Maak me zorgen over alle ondernemers die beetje bij beetje hun zaak kapot zien gaan. Iedere keer met moed een tandje erbij. En nu toch weer die tegenslag. Maak me zorgen over alle kinderen die in hun ontwikkeling deuken oplopen. Families die naar elkaar verlangen. Mensen wiens partner door moet in een essentieel beroep. Of alleenstaande ouders. Die het thuis alleen moeten rooien met de kinderen. Werk en thuisonderwijs. Mensen die alleen thuis zitten. Huidhonger. Eenzaamheid. Mensen die de muren letterlijk op zich af zien komen. Nu support missen. Mentale en psychische klachten. Mensen en kinderen die het thuis nu extra zwaar te verduren hebben. Huiselijk geweld. Mensen die moeten wachten op een belangrijk onderzoek of operatie. Elke dag onzekerheid of pijn. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar dat wil ik niet. Want dan eindig ik op de bodem van een put van onzekerheid. En eerlijk is eerlijk. Controle is een illusie. We weten nooit wat er komen gaat. Maar deze gevoelens mag ik nu even gaan voelen. Ik vat het even voor jullie samen: KAK #fijnefeestdagen #happyholidays #introspectie #tijdvoorbezinning #mindmatters #lockdown #aankondiging #kak #corona #tijdvoorpauze #offline #mentalegezondheid #weerbaarheid #zelfontwikkeling https://www.instagram.com/p/CIyMtI5DVdR/?igshid=113pqwjfnnyo5