“Milyon yıldız içinde soluk mavi bir nokta"

“Artık buluşmalı tüm âşıklar henüz sağken”

[suylagecen]

Bensiz Mutluysan hep öyle kal balım

[suylagecen]

İçimde kopan fırtınanın adı yok Doktorlar bir isim veriyor Ama hiçbir kelime Tam olarak anlatmıyor içimde olanı Bir an sakinim Sonra bir kırılma sesi Sanki içimde bir şey Kendi kendine parçalanıyor Ellerim bana ait ama Bazen bana karşı Duvarlara değil Kendime çarpıyorum Çünkü acı Yer arıyor çıkmak için Ve en kolay yolu buluyor: Beni Annemin sesi yine orada Zihnimin en gürültülü köşesinde “Sen böylesin işte” diyor “Sen sorunlusun” O an Kendi sesimi duyamıyorum bile Sanki ben Kendi hayatımda misafirim Ama kriz geçiyor Her seferinde Fırtına nasıl kopuyorsa Bir şekilde dinmeyi de biliyor Ve o sessizlikte Titreyen bir nefes kalıyor geriye Benim nefesim Belki kırığım Belki fazla hassas Belki dünyaya karşı savunmasız Ama hâlâ buradayım Ellerim zarar vermeyi bırakmayı öğrenebilir Zihnim biraz daha yavaş konuşabilir Ve bir gün O içimdeki ses Anneminkinden daha güçlü olabilir Ben sadece Bir tanı değilim Ben Yaşayan bir kalbim Ve her şeye rağmen Kendime geri dönmenin yolunu Arıyorum Kafamın içinde bir oda var Kapısı kilitli değil Ama giren herkes Eşyaların yerini değiştiriyor Annemin sesi duvarlarda yankı “Sen suçlusun” diyor Sanki doğduğum gün Bir günah bırakılmış avuçlarıma Ben susuyorum Çünkü bazen kelimeler İnsanın kendi yarasını kanatır Ama içimde başka bir ses var Sessiz, yorgun, ama benim Diyor ki: “Bu hikâyenin tamamı sen değilsin” Bir çocuk var hâlâ içimde Suçsuz, sadece anlaşılmak isteyen Gözleri dolu ama dimdik Kendi adını savunmayı öğreniyor

[suylagecen]

bazen düşünüyorum da bu kadar çabalamanın gerçekten bir anlamı var mı insan bir noktadan sonra sadece yoruluyor kalp kırıklığı değil sadece mesele bıkkınlık aynı döngü aynı cümleler aynı belirsizlikler ve sonunda yine yalnızlık herkesin anlayış beklediği ama kimsenin anlamaya niyetli olmadığı bir düzende yaşıyoruz

birilerine ulaşmaya çalışıyorsun kendini anlatmaya kırılmadan kırmadan ama en sonunda sen susmak zorunda kalıyorsun çünkü anlatmak artık yorucu çünkü ne söylesen abartıyorsun oluyor duyguların bile sanki fazla sanki varlığın bir yükmüş gibi davranılıyor

ve tuhaf olan ne biliyor musun bu kadar şey hissedip de kimseye tam olarak anlatamamak herkes yüzeyde herkes hızlı kimse durup gerçekten nasılsın demiyor dendiğinde bile cevabın gerçekten dinlenmeyeceğini biliyorsun o yüzden içinden bir ses boşver diyor zaten ne olacak

belki de en büyük yorgunluk anlaşılmamak değil hep anlayan taraf olmak hep tolere eden idare eden görmezden gelen ama kendini göremeyen ve işte bu yüzden bazen insan sadece durmak istiyor kimseyi düzeltmeye çalışmadan kimseyi ikna etmeden sadece susmak belki de en sessiz çığlık bu

[suylagecen]

Belki de geçmiş,

Sadece hatırlanmak için vardır;

Ve biz, hatırladıkça biraz daha büyürüz,

Ve biraz daha kayboluruz…

[suylagecen]

Hayallerle yaşayanları gerçekler siker

[suylagecen]

Şuan hayatımda olmayan kız kardeşim seni çok özlediğimi bilmelisin:)

[suylagecen]

o gün gittiğinden beri

içimde bir şey sürekli geri sayıyor

keşke daha çok yanında olsaydım diyorum

keşke dediğim her şey ağır bir suç gibi duruyor içimde

kendimi suçluyorum fark etmeden

sanki zaman benim elimdeymiş gibi

sanki kal deseydim kalacakmış gibi

bu düşüncelerle her gün biraz daha eksiliyorum

günden güne kötüye gittiğimi görüyorum

ama kimseye göstermiyorum

güçlü durmak dedikleri şeyi ezberledim

ağlamadan konuşmayı

dağılmadan ayakta kalmayı

dedem yok artık demek çok zor

kelimeler ağzımda dağılıyor

evdeki sessizlik bile değişti

sanki herkes daha yavaş nefes alıyor

ölüm bazen adını anınca geliyor aklıma

korkutucu değil sadece çok gerçek

onun gidişiyle hayatın ne kadar ince olduğunu öğrendim

bir anda kopan bir ip gibi

özlem çok acı

gece çöktüğünde daha da ağır

sesini duyamamak

bir daha elini tutamayacak olmak

bunlar alışılan şeyler değil

bir yandan da sevdiğim biri var

ona güçlü görünmeye çalışıyorum

çünkü acımı görürse yük olurum sanıyorum

o yüzden gülümsüyorum içim kanarken

aşıkken güçlü durmak

yas tutarken dik durmak

ikisi birlikte çok yoruyor

ama yine de yapıyorum

çünkü herkes benden bunu bekliyor

dedem için güçlü duruyorum

beni böyle görmek istemezdi diye

ama bazı geceler

kimseye göstermeden

onun adını fısıldayıp ağlıyorum

belki bu da bir tür güçtür

kırıldığını bilerek ayakta kalmak

acıya rağmen sevmeye devam etmek

ve her şeye rağmen

bir gün daha yaşamayı seçmek

[suylagecen]

Günler birbirine karışıyor.

Takvim ilerliyor ama ben olduğum yerde tükeniyorum.

Gelecek sürekli kafamın içinde bağırıyor;

yapmam gerekenler, kaçırdıklarım,

yetişemediğim her şey üst üste yığılıyor.

Yapmak zorundayım.

Çünkü durursam her şey çökecekmiş gibi.

Ama koştukça da hiçbir şeye yetişemiyorum.

Ne zamana, ne hayallere, ne kendime.

Yoruldum.

Öyle böyle değil.

Dinlenince geçmeyen,

uyusan da hafiflemeyen bir yorgunluk bu.

İçimde bir şey her gün biraz daha kapanıyor.

Sevdiğim kişi yanımda.

En karanlık tarafı da bu zaten.

Yanımdayken bile özlüyorum.

Sanki aramızda görünmez bir mesafe var

ve ben ne kadar yaklaşsam da

ona ulaşamıyorum.

Anlatamıyorum.

Çünkü anlatsam da anlaşılmayacak gibi.

Herkes güçlü olduğumu sanıyor.

Güçlü olmanın beni nasıl parçaladığını kimse görmüyor.

“Herkes zorlanıyor” diyorlar.

Ama bu zorlanmak değil,

bu yavaş yavaş yok olmak.

Günler geçtikçe eksiliyorum.

İsteklerim azalıyor,

sesim kısılıyor,

umut dediğim şey sessizce sönüyor.

Bazen düşünüyorum da

ben ne zaman bu kadar yoruldum?

Ne zaman her şey bu kadar ağırlaştı?

Sadece şunu biliyorum:

Her gün biraz daha tükeniyorum

ve bunu fark eden kimse yok.

[suylagecen]

Bu gece tanrı bir kez daha benimle alay etti; güvendiğim insanın sözleri yalan çıktı.

[suylagecen]

"Biliyorum bayım yine o güne dönsek siz yine beni yarı yolda bırakır gidersiniz fakat ben aptal olduğum için yine aynı yerde sizi bekliyor olurum"

[suylagecen]

Geceler artık uyumuyor benimle,

Uykum beni terk etti senin gibi.

Duvarlara çarpa çarpa yürüyorum içimde,

Her köşede sen varsın,

Kaçacak yerim yok.

Özlemek artık bir duygu değil,

Bir hastalık gibi kemiriyor beni.

Nefes alıyorum ama yaşamıyorum,

Kalbim atıyor ama ait olduğu yerde değil.

Seni düşünmemek için kendimle kavga ediyorum,

Aklımı yumruklamak istiyorum bazen.

Çünkü sen orada,

Ben burada,

Ve aramızda kapanmayan bir uçurum var.

Biliyor musun,

İnsan en çok olmayacağını bildiği şeyi isterken deliriyor.

Umudu boğazlamak istiyorum ama

O hâlâ senin adını fısıldıyor.

İsyan ediyorum artık.

Kaderine, zamana, sana…

Ama en çok da kendime.

Çünkü hâlâ seni seviyorum

Ve bu sevgi beni yavaş yavaş yok ediyor.

[suylagecen]

Onu çok seviyorum…

Bunu söylemek bile artık canımı yakıyor.

Adını içimden geçirdiğimde

Kalbim sıkışıyor, nefesim daralıyor.

Sanki içimde bir şeyler sessizce eksiliyor

Ve kimse fark etmiyor.

Özlüyorum…

Sesini, gülüşünü,

Yanımda olmasa bile varlığını bilmenin verdiği o huzuru.

Ama biliyorum;

Bazen sevmek yetmez.

Bazen iki kalp birbirini ister

Ama yollar yine de birleşmez.

Özlemek bu kadar ağır olmamalıydı.

İnsan sevdiğini özler elbet

Ama ben özledikçe biraz daha kayboluyorum.

Sesini duymak istiyorum,

Ama duysam dayanamayacağımı da biliyorum.

Kavuşamayacağız…

Bunu bilerek sevmek,

Her gün kendimden bir parça daha koparmak gibi.

Ne tamamen vazgeçebiliyorum

Ne de tutabiliyorum.

İçimde ona ait bir yer var

Ve orası artık sadece acıyor.

Ne zaman mutlu olmaya çalışsam

Onun yokluğu çarpıyor yüzüme.

Belki zaman geçer,

Belki acı azalır…

Ama bazı sevgiler geçmez.

Sadece insanın içine yerleşir

Ve orada, sessizce kanar.

Ne kızgınım, ne kırgın…

Sadece biraz yarımım.

Ve galiba en çok da

“Keşke”lerin ağırlığı yakıyor içimi.

[suylagecen]

Kendimi kaybettim ve çok farkındayım

[suylagecen]

Bazen gitmek gerekir herkesden ve herşeyden

[suylagecen]

Sevmek güzeldi bir zamanlar,

Adını içimden geçirince hafifleyen bir ağrıydı.

Şimdi adın,

Gece yarısı uykumdan uyandıran

Israrcı bir sızı.

Çok acı çekmedim sanma,

Sadece sessiz çektim.

Bağırmadım, kırmadım,

Kalbimi avuçlarımın içinde

Yavaş yavaş kanattım.

Bir yanım hâlâ “olur” diyor,

“Belki bu sefer…”

Diğer yanım yorgun,

Ayağa kalkacak gücü kalmamış

Bir çocuk gibi.

Ama bilmediğin bir şey var,

Bu kalp sessizken

En çok o zaman parçalandı.

Geceleri saymadım sandın,

Oysa her saniyeyi

İçimde bir çentik gibi biriktirdim.

Gülüşlerim yalandı,

İnsanlara iyi olduğumu söyledim.

Oysa içimde bir yer

Hiç durmadan kanıyordu,

Ve ben kanı

Gözyaşı sanıp silmeye çalıştım.

Uyuyamadım,

Uykularım bile seni sayıklıyordu.

Sabaha karşı uyanıp

Yatağın kenarında

Boşluğa baktım.

Orada olmalıydın,

Ama yoktun.

Seni sevmediğimi sandın ya,

İşte orası yıktı beni.

Bir insan,

Bu kadar severken

Nasıl görünmez olur?

Çok acı çektim,

Ama acım bile yoruldu.

Ağlayamadım bir süre,

Gözlerim bile vazgeçti benden.

İçimde bir çığlık vardı,

Ama sesi yoktu.

Tekrar olmak istedim,

Ama parçalarım eksikti.

Ayağa kalkmak istedim,

Ama dizlerim kırgındı.

İnsan kendini

Bu kadar severken

Nasıl bu kadar tükenir?

[suylagecen]

Birisi benim için çok çabalıyor ama bu sefer yanlış kişi benim

[suylagecen]

Gölgen gibi adım adım

Her solukta benim adım

Ben nasıl ki unutmadım

Sen de unutma beni, unutama beni