bana bir iyilik yap, beni idare etmeyi bırak. @suzmeasure-blog - Tumblr Blog

Sizin hiç arkadaşınız öldü mü?

Ölmüştür mutlaka. Hayat..

Dün, Pazar olmasına yorduğum iç sıkıntım; sabah gözümü açar açmaz köprüden atlayıp kendini öldüren 35 yaşında gencecik adamı ve durumuyla ilgili yazılanları okudukça katlanarak devam etti.

Benim arkadaşım da hayatına son vermek için aynı yolu seçmişti. Beşiktaş'ta bir çıkmaz sokağa sıkıştırdığımız, istediği hayatı yaşamasına hiç müsaade etmediğimiz Sevgi. Gazetelerde gözünüze çarpmıştır da hatırlamazsınız. Ece Yılmaz diye okudunuz..

Akşam dışarı çıkarken "üstündeki ne güzelmiş Sevgi" deyip, orasını burasını sıkıştırıp, saçlarını sevdikten sonra yanından ayrıldığım Sevgi; gece eve döndüğümde köprüden atlamıştı. Üstünde beğendiğim montuyla..

Ne oldu diye koşturuyorduk çıkmaz sokağımızda.. Ev arkadaşı Cansel kendini yerlere atıp ağlıyordu. Yoldaştı onlar. 15 senedir beraberlerdi. Sigara almaya gidiyorum dedi, sigara almaya gidiyorum dedi diyen haykırışları Beşiktaş'ın bütün duvarlarına çarpmıştı.. Bütün parasını çekmiş, annesine yollamıştı. Muhtemelen cenaze masrafları Cansel'in üstüne kalmasın, yıllarca onu reddeden ama sürekli parasını yiyen abileri ölüsünü ortada bırakmasın diye...

Sokağımız cenaze sokağı olmuştu. Cansel kendini aldatılmış hissediyordu. Onu bırakmıştı, terk etmişti.. Evinde oturuyorduk. Arkadaşları geliyor gidiyordu.. Bir tanesi dedi ki; madem öldürecektin kendini, bak Beyoğlu emniyeti orda duruyor. Ne olurdu yaşadığımız bok gibi hayatı siken iki alçak da öldürüp gitsen, ölümün anlamlı olsa! Diğeri kızdı, "sus kız biz öyle insanlar mıyız?" diye. Arkadaşı iyice sinirlendi "ulan sen hayatında insan muamelesi mi gördün de iyi insan olmaya çalışıyorsun dangalak, insan nasıl yaşar onu bile bilmiyoruz biz!

Hatırladıkça delik deşik kalbimin yarasını kanatıp, sızlatan o laf..

Sonra bugün köprüden atlayan 35 yaşındaki o adamı düşündüm.

Atlamadan önce, alçaklık çukurunun en dibinde gezinen bir sürü dangalağın tweetlerini okumuştum. İşe geç kalmışlardı, trafik, sadece işe gidenler mi var orada diye kızanlar, atlayamaz pezevenk ilgi çekmeye çalışıyor, öldürecekse kendini evde öldürseydi! diyenler ve niceleri.

Sonra atladı adam, öldü.

İlgi çektiğinin tespitini yapıp bunun için söylenmek, ölmesinden daha önemliydi. Onlar yaşıyorlardı ve günlük rutinlerinin önüne bir ölünün geçmesine elbette ki izin vermezlerdi. 35 senelik varlığından haberleri yoktu diye nasıl öleceğinde de söz sahibi olamayacaklar mıydı? Kimse dediğinden pişman olmadı. Çünkü "atlamaz bence, ilgi çekmeye çalışıyor şerefsiz" lafı ağızdan çıkmıştı bir kere. Onun kalbini muhtemelen Allah bilirdi. Belki de başka şey demek istemişti ama ifade edememişti. Niye dönsün lafından? Sabahın köründe işe yetişemediği için ağzından kaçmıştır. Dedim ya, Allah biliyordur. Evden işe diye çıktığı bir güne, şahit olduğu ölümün vicdani yüküyle mi devam edecek? Hayır!..

Neyse işte.

Sizin yaşamak dediğiniz, günlük rutininizi aksatıyor diye bir insanın ölümüne şahit olmanın ağırlığını vicdanınıza koymayıp, sizi ucuz bir öfkeyle kaplatıyorsa; sizin yaşamak dediğiniz, sadece sizi yaşatmayı amaçlıyorsa; Sevgi'nin arkadaşının sorusunu tekrarlayayım; insan nasıl yaşar, biliyor musunuz?

Belki de bilmeden yaşamaktan böyle oldunuz..

Babam çok genç bir Alzheimer hastası.

Henüz 60 yaşında bile değil ve biz beş senedir bu hastalıkla yaşıyoruz. İlk zamanlarda konuşma bozukluğu ile başlayan, gittikçe takıntılı ve asabileşerek devam eden lanet bir hastalık. Adımı unutuyor, çok üzülüyor, ağlıyor. Ertesi sabah adım aklına geliyor ve bütün gün adımı sayıklıyor.

Şöyle şeyler oluyor; evde birisi bağırıyorsa babam da sinirleniyor. Güler yüzünüzle istediğiniz kadar sövebiliyorsunuz ama. Tayyip Erdoğan'a sadece konuşma tarzından ötürü sinirleniyor. "Ne bağırıyorsun be, çocuk mu var karşında!" diye karşılık veriyor. "Sen kimsin ulan?" diyor ve başka ayıp sözler.. (Bu arada babam bir tek küfür etmeyi unutmadı)

Bu aralar yeni takıntısı su şişesi. Her gün başucunda duran onlarca su şişesini sayıyor ve eksik olunca yine çok sinirleniyor. Tüm bağırış çağırışlarına gülümseyerek cevap verip üç saniye içinde eskisi gibi devam ediyoruz. Güler yüz ve sessiz konuşma şart.( Ailecek bu da yeni öğrendiğimiz bir şey, biz de biraz zorlanıyoruz.)

Doktor'u şöyle dedi: artık her şey kalbine göre.

Annem mısır patlatırken mısırlarla konuşur. "Hani benim güzellerim, nasıl da patlıyorlarmış" diye. Babam, anneme bakıp kahkahalar atar. Ben birden kalkıp şarkı söylemeye ve dans etmeye başlarım, bana eşlik eder. Abim, güreşe tutuşmaya kalkar yine kahkahalar atar. Durur, elmadaki ağaçları seyredip onları sever. Yağmurdan sonra, gök kuşağını bize mutluluk içinde göstermeye çalışır ne olduğunu anlayıp gidip bakamadığımız için üzülüp küser. Yağmura yakalandığımızda yine kahkahalarla koşmaya başlar, biz de bir şey olmasın diye arkasından... Sokakta köpeklerle oynamaktan eve geç gelir, endişeden hepimiz ölürüz vs vs.. Ajitasyon yapmıyorum, babam artık beyni olmayan, vicdanlı bir insan. İyi kalpli küçük bir çocuk diyeyim.

Neyse.

Babam, geçen gün elinden asla bırakmadığı su şişesini televizyona fırlattı. Çünkü bir adam külhanbeyi gibi bağırırken; altta genç kızları döven polisleri, üzerine su sıkılıp yerlerde yuvarlanan gencecik çocukları gösteriyorlardı. Derin bir "ooff" çekip ağlamaya başladı. Çaresizlik ağlayışı. Beyin görevini yapsaydı, muhtemelen o şişeyi televizyona atıp hüngür hüngür ağlamak yerine sinirini belli eden bir şeyler söylerdi. En azından bela okurdu. Bizim gibi işte.. Hepimiz gibi. "Sana yapıyorlar mı böyle?" dedi. Henüz babasını bu halde görmüş bir kız olarak içime içime ağlarken gülümseyerek "hayır be baba, filmden onlar, sakin olsana sen" dedim. Koşarak başka odaya gittim ki, sinir krizi geçirerek ağlamamı görmesin. Üzülmesin, sinirlenmesin vs vs.

Benim için babamın tepkisi, saf, iyi insan turnusolüdür. (turnusol demekten de çok sıkıldım ha!) İşte tam bu yüzden, Gezi direnişi de, vicdanlı ve vicdansızlar arasındadır. İnsanlık onuruna değer verilmeyen toplumlarda baskı ve korku kültürü gelişir. Gezi, belki de sadece bu başkaldırı yüzünden bile onurlu bir direniştir.

Tüm iyi insanlar, insanlık onuruna inananlar, ortak vicdanda birleşenler Gezi için beraber direndiğimiz tüm arkadaşlarımız onurumuzdur. Marjinaller, çapulcular, sokak çocukları, anneler hepsi bizdendir. Bu kitlesel direnişte örgütlü olmayı kötü bir şeymiş gibi empoze eden devlet zihniyetine inat, evet hepsi bizdendir! Muhbirlik alçaklıktır. Tek provokatör de devlettir.

Bu yazıyı baba travması ile yazdığım için, Gezi ile ilgili söyleyeceğim her şeyi unuttum neredeyse. Yoksa apolitikliğin politik olduğunu, kimliksizliğin karaktersizlik olduğunu, siyasi örgütlerin sivil direniş baltalayıcısı olmadığını, barikatlardaki Kürtlerin bitmeyen halayını:) ve Çarşı'yı anlatmak istiyordum.

Başka zaman.

"Susma haykır, direnmek haktır

Korkma katıl, direnmek yaşamaktır!"

Güzel yaşayalım.

16 yaşında girdiği Diyarbakır Ceza evinden, 22 yaşında çıkmış. Tam olduğum zamanları hatırlıyorum diyor, 16 yaşındaki halinden bahsederken. Artık yarım bir adamım.

Açlık grevindeyken felç geçiren arkadaşını, bir de Allah yok peygamber tatile çıktı, yerlerine ben bakıyorum diyen askeri unutamıyor. Hiç Türkçe bilmeyen annesinin, görüş zamanı yaşadıkları yüzünden istiklal marşını ezberleyip gelmesi kabuklu yarasıymış kalbinin. Onu hatırlamamaya çalışıyorum diyor. Yarım adamlığıyla yaşamaya çalışırken -kendi tabiri ile- en çok beynine şaşırmış. Hayata uyumlanıyorsun diyor. Bunun için beyin, sen zaten hiç tam olmamışsın gibi davranıyor. Gözün şahitlik etmeyi istemeyeceği işkenceler silinmiş aklından. Hafıza kayıpları yaşamış senelerce. Geçmiş artık.

Geçen gün camı açmış. Bir araba dolusu genç geçmiş kapının önünden. Şivan Perwer dinliyorlarmış. Allah'ın olmayıp, peygamberin tatilde olduğu yerde bıraktığım yarım, hepsine helal i hoş olsun diyor. Ödediğim bedel, cam çivisi kadar olsa da helal i hoş olsun. Buna değer.

Gülümsemiş arkalarından.

Biliyorum diyor, herkes benim gibidir ve herkes gülümsüyordur.

Sessizleşiyor sonra. Kendi kendine mırıldanıyor:

"Burası artık ceza evi değil, askeri okul. We strane beje Diyarbekir.."

nevver

siminya-blog

akşam eve gelip soyununca

Sürekli kadınlar tarafından reddedilip, terk edilmelerine methiyeler düzen adamlar. Sarkazm tamam, imgelemler kuvvetli, yalnızlıkları kahredici, bencillikleri ölümcül.

Neyse işte.

Bir kadın varmış. Olmaya da bilir; orası muamma, ama yine de varsayalım. Kadın umursamazlık hastalığına yakalanmış. Kavga edilemez bir insan olup çıkınca, terk edilmiş. Bu terk ediliş konuşmasında adam sormuş: Niye susuyorsun, bir şeyler söylesene! Kadın cevap vermiş: Acaba makinenin kapağını açtım mı diye düşünüyordum ya, çamaşırlar kokmasın.

Adam, kalkmış gitmiş. İsterse cinayet bile işlermiş ve kadının "o" kadın olması başlı başına hafifletici bir sebepmiş.

Kadın düşünmüş. Ben ne olduysam demiş, bu adamın gözünün önünde oldum. Niye şaşırıyor?

Sonra, yıllar sonra ama; o ana kadar sürekli sağda solda karşılaşıp selamlaştıktan "iyi gördüm seni iyi" yalanıyla dağılmalarından bile çok sonra, kadın parka kafa dinlemeye gitmiş. Yıllardır bütün söylediği yalanları toparlamaya, karar vermeye hep o parka gidermiş. Elinde çekirdek. Düşündükçe hızlanan çekirdek yemesi. Kalp mi kırdım diye düşünüyormuş, ne yapmalı, ne etmeli, kaçmakla olmaz, öyle şeyler... Hayat akmış işte çok. Şairler parkını izlemeye başlamış. Birden bir ses! Sarkzmı tamam, imgelemleri kuvvetli, yalnızlığı kahredici, bencilliği ölümcül "o" adam sesi.

Adam şiir gibi konuşmuş. Başucu kitabı olacak kadar güzel konuşmuş. Kavganı özledim demiş. Lütfen benimle kavga et. Kadın gülümseyip kalkmış. Makine durmuştur artık, gidip çamaşır asayım ben demiş, hadi iyi geceler. Adam önce oturduğu banka bir yumruk atmış, sonra da heykeli tekmelemiş.

Kadın giderken yine düşünmüş. Keşke demiş, bir çocuğum olsaydı da evde onu dövseydim.

Şaka şaka, bunu ben uydurdum.

Galiba kadın ölmüş, kimse de anlamamış. Öyle bir şey. Unuttum ben de şimdi.

Ece Yılmaz.

En yakın arkadaşlarımızın ölmesine 18 yaşında alıştık. Bizim arkadaşlarımız öldü. Liseden daha yeni mezun olmuştuk. Öldüler.

Birisi; hayatında hiç içki, sigara kullanmadan kanser oldu, öldü. Kullanırdı, kötü alışkanlıklarımız vardı ama onun zamanı olmadı. Eczacı olacaktı, ona da zamanı olmadı.

Birisi, kasabanın en özgür hissedilen yerinden arabayla dönerken kaza geçirdi öldü. Üniversiteyi kazandığını öğrenmişti ve bunu kutlamaktan dönüyordu.

Birisi, canımın içi; ilaç kullanmasına rağmen haddinden fazla içki içip uyudu, bir daha da uyanmadı.

Kısaca alıştık işte. Durun durun, ölüme alışılmaz ama sığ kelime hazinemde bu hissedişin tam karşılığını bulamıyorum. Çok üzüldük. İçki sofralarında andık,alkollü arabaya hiç binmedik, Cerrahpaşa'ya her gidişimizde burnumuzun direği sızladı, ciğerimiz yandı vs vs. Yaşarken nasıl yas tutulursa onu yaptık işte. Sigaramızdan derin bir nefes çekip, "Bu nası sik gibi hayat, sikerler" dedik. O tarz genç isyanları. Bir şekilde ikna olduk. Ölüm, sıralı değildi; hayat, zaten yaşamaya değmez.

Sonra ben, Sevgi ile tanıştım. Sevgi ve Cansel. Bir travesti, bir transseksüel 15 senelik ev arkadaşları. Ülker Sokak sürgünleri. Beşiktaş'ta bir çıkmaz sokakta beraber yaşıyorlardı. Ev arkadaşları, hayat arkadaşları, birbirlerinin en yakın arkadaşları. Sevgi, Fen Lisesi mezunu dünya güzeli bir kadındı. Zehirli cinsel kimlik algımızı kaldırıp çöpe atacak kadar güzel bir kadın. Güzellik uzmanı oldu. O gün, o kadar çok türk kahvesi içerek kutladık ki sertifikasını almasını, sabah dörde kadar dışarda kalp çarpıntısıyla oturduk. Dedim ya, burası çıkmaz bir sokak. Havaların ısınmasıyla, sokağa atılan sandalyelerde geçer zaman. Çay, kahve, çekirdek, kısır, kek, poğaça. İp atlarız, sokağın girişine arabasını bırakan insanlara "yangın çıksa itfaiye giremeyecek, göz göre göre yanıcaz Beşiktaş'ın ortasında" diye bağırarak söveriz, kocaman saksılarda çiçeklere bakarız, kedi köpek besleriz. Sevgi, bizim sokağın kızıdır. Güzelliğine kapılıp gerçeği öğrendiğinde onu terk eden adamlar yüzünden kalbi kırılır. Maç günleri dışarı çıkmaz-nedense!-, Cumartesi olsa da pazara gitsek diye bekler. Güzellik uzmanı olarak çalışacağı günün hayalini kurar.

Bu arada, sokağın nöbetçi bakıcılarıdır Cansel ve Sevgi. Kimin işi varsa yaşlı annesini, babasını, bebeğini Cansel ve Sevgi'ye bırakır. Saatlerce pijamalarla oturup, çekirdek çitledikten sonra gecenin bir vakti "vakit geldi" diye, içinden karşıki dağları yıkacak o sessiz "off" çekişiyle kalkarlardı.. Fahişelik yapıyorlardı. Evde süslenir püslenir, kendilerini bize gösterir "off yavrum, fıstık gibi olmuşsun"u duyduktan sonra,da işe çıkarlardı işte. Komşularının kocaları X abilerinin, "hadi kolay gelsin"leriyle. "Geç kalmayın, sabah kahvaltı hazırlama sırası sizde!" Ertesi gün mesela içlerinden biri sokağa inmezse, bilirdik ki başına bir şey geldi. Kimse sormazdı "nerde" diye. Şikayetçi olun tavsiyeleri eksik olmazdı ama.

Niye uzatıyosam. Lümpen proleterler, seks işçileri vs vs. Siz nasıl öteki olduklarının altını çizmeyi isterseniz,. Ne derseniz. Sevgi, iki akşam önce, evden sigara almaya diye çıkıp kendini Boğaz köprüsünden attı. Notlarıyla. Hazırlanmış belli. Bankadan parasını çekmiş, borçlarını ödemiş, annesinin hesabına para yatırmış. Bunların hepsi gözümüzün önünde oldu. Biz, Sevgi'nin yanındaydık yani o bunlarla uğraşırken. Onun, burada, böyle yaşadığı için şükretmesinin çirkinliğini zalimliğimizden, kibirimizden anlamadık. Kör gibi. "Tüm Türkiye bizim sokak olsa, ooo" laflarına gülüştük.

Neyse Sevgi intihar etti. Boğaz köprüsünden atladı. Yediği dayaklar, tacizler, dışlanmalar umrunda bile değildi çünkü fahişelik yapmak onun içinde hiç kapanmayan, onarılmayacak bir yara açmıştı. Elimiz kolumuz bağlı izledik.

Her pencerelerinin önünden geçerken, içeri kafamı sokup "laağğğnn" diye korkutup "Allah belamı versin, bir gün o kafanı delmeden bırakmayacağım seni" lafını duyacağım bir Sevgi yok.Cansel, sürekli ağlıyor. Bazen kızıyor, ama hep çok üzgün.

"İntihar etti" nin altını burada yine çizeyim. Sevgi, intihar etti. Sevgi'yi intihar ettirdik. Katili biziz. Etrafınıza şöyle bir bakın, aynaya bakın, hayatınıza bakın. Herkes katilliğinden nasiplensin. Kendi tercihiydi diye sorumluluk almamazlık etmeyin. Tercih, seçenekler olduğunda anlamlıdır. Sevgi'ye seçenek bırakmadık.

Katili biliyoruz.

Hiç aklımızda olmayanlar.

Ne fena.

Mesela siz öylece duruyorken; türlü denemelerle hayatınıza girip, siz tam olanı biteni anlamaya çalışırken hiç hayatınıza girmemiş gibi yapanlar.

Yabancılaşma gibi değil, uzaylaşma gibi. Bi uzaylıyla karşılaşmışız, aynı dili konuşmuyoruz, ne olur ne olmaz diye dürtüp sağına soluna da bakamıyoruz. Öyle bir his.

Uzaylı kardeşim,

Senin hakkında tek şey merak etmemişim. E.T yi sevmekten başka uzaylılarla ilgili hiç bilgim, fikrim, hissim yok. Düşün ki koyunlarını otlatan masum çobanım, her otlatmaya çıktığımda ufonu önüme indirmişsin. Böyle böyle, bir şekil hayatıma girmişsin; şimdi de ben zaten hep buraya indiriyorum ufomu, sana denk gelmiş, özel bir durum değil diyorsun. Demiyorsun da; konuşmak yok, çünkü aynı dili konuşmuyoruz. Davranıyorsun. Biz de buraların kırk yıllık çobanıyız. Her gün koyun otlattığımız yere ufo indirdiniz!

Kalbimizin rengini büyüttünüz.

Çiçek verdiniz.

Yolculuk ettiniz.

Gülümsediniz.

Elimizi tuttunuz

Saçımızı sevdiniz

Ve öptünüz bayım.

Bizi uzaylılara inandırdınız. Şimdi var mı yok mu diye düşünmeyeceğiz de ne yapacağız?

Saçlarımın güzel olduğu zamanlardı.

Tren hareket etmeye başladıktan sonra "nereye gidiyoruz?" diye sormak aklıma gelmişti. Romantik ya da marjinal bir macera da değildi. N'aptığımızı bilmiyorduk. Ben onu seviyordum, o beni sevmiyordu ama keşke yanında olsaydım.

Saçlarım ne güzeldi, bak sevdi.

Yolda saçlarım uzadı. Hiç konuşulmayan yol. Baktım Konya'dayız. Hiç konuşmadan Konya'ya kadar gelmek de başarılı bir acı. Hadi inelim dedi, tamam dedim. İnmeyeceğimi anladı.Çantamı aldı. Alsın. Ne lazım bana çanta, saçlarım güzel.

Aramızdaki her neyse ve nasıl romantizmden uzaksa, bizi Konya'ya getirmişti.

İndi. Ben inmedim. "Çantaaa" diye bağırdı. Ağlamaktan konuşamıyorum ki, beni sevmiyor.

Tren gitmeye başladıktan sonra yanımda para var mı diye bir an korktum, sonra o da geçti.

Beni sadece bir kere aradı. İyilikten. Kişisel mastürbasyon. Vicdanının bahanesi bendim.

Saçlarım çok güzeldi ve biz Mardin'e gelmiştik.

Her şey çok güzeldi.

Sonra ben her şeyin o kadar güzel olmasına üzüldüm. Hıncımı, hırsımı saçlarımdan çıkarmak istedim. Yolda uzar diye de güvendim gerçi. Kestirdim gitti.

Saçlarım çok güzeldi, sonra küstü.

Şimdi saçlarıma her baktığımda beni ne kadar sevmediğini hatırlıyorum.

Ne için bilmem.

Günah.

...belki bu yüzden ben sana yanlış bir yerden edilmiş bir büyük yemin gibiydim. beni hep aynı yerimden yaralayan o eve yine de döneyim döneyim istedim.

Birhan Keskin

siminya-blog

abi dur dur! bu da iyi alıştı depiklemeye ha

suzmeasure-blog

Beyin yok, emirler omirilikten.

misstanwyck

1940lı yıllarda, Trakya'nın bir köyünde sevgilisi askerdeyken zorla evlendirilen bir kadın, sevgilisi askerden döndükten sonra kucağında 3 aylık bebeğiyle sevgilisine kaçtı. 50 haneli -belki 60tır bilemedim- bir köyde, Türkiye'nin herhangi bir yerinde belki de namus cinayetine kurban gidecek kadın ve sevgilisinin kapısını kimse "ne oldu, ne yapıyorsunuz?" diye sormak için çalmadı. Acayip bir aşk hikayesi... Masallardaki gibi hiç olmadı çünkü herkesin laf söylemeye çekindiği, asabi kocasının derdi hiç bitmedi. Beraber şişelerce -gerçekten şişelerce- rakı içip sarhoş olmadan kocasını ve sofrasını toplamadan günleri geçmemeye başladı. Hamileyken bile karşılıklı içtiler. Aşkla beraber olduğu, zorla evlendirildiğinde at üstünde giderken bağıra bağıra "ters es yel, dön gel" diye ağladığı adamın romantikliği bitti. Artık bir köy gerçekliğine geri dönmüşlerdi. Üçü erkek dört çocukları oldu. Artık aşkları değil yaşam mücadeleleri vardı. Kızları kanser oldu. Tedavisi için şehir şehir gezdiler ama olmadı. 20li yaşlarının başında kızlarını kaybettiler. Suçu kendilerinde aradılar. Bir günah işlemişlerdi ve Allah, bunun acısını kızlarından çıkarmıştı. Karısının eski kocasından olan, canı gibi sevdiği büyük kızını karşısına alıp konuştu. "Biz aşk günahı işledik, canımız gitti. İnşallah sen aşık olmazsın. Şeytan işi bu, bizim canımızı çok yaktı" dedi. "Sana kıyamam. Başına gelirse, cezasını Allah bana kessin. Büyük kızının çoktan aşık olduğunu bilmiyordu. İki ay sonra öldü... Dört çocuğuyla köy yerinde yapayalnız korkuyla kalmıştı kadın. Kızı aşık olduğu adamla evlenmekten vazgeçmişti. Konuşma sırası bu sefer ona gelmişti. "Aşk olmazsa bu erkekler çekilecek şey değil. Bok olsa da, baktığında bir zamanlar ona aşık olduğunu hatırlayacağın adamla evlen." Evlendi kızı. Allah'a sığınıp dualarla yaşadı ve günahını evladından çıkarmasın diye hiç çocuk yapmadı. Aşk, bir günah olmuştu onlar için. Yıllar geçti. Bütün köyün teyzesi oldu. Torunlarının, gelinlerinin, damatlarının sayısı hep arttı. Namazını kıldıktan sonra önüne çay bardağıyla rakısını koyup ahlaka mugayir fıkralarıyla büyüttü torunlarını. Yoldan geçen 60 yaşındaki muhtara arkasından "muhtar köyün içine taşımışın yalakları, her yeri bok götürüyo. Al götüne sok" diyecek kadar özgürdü artık. En sevdiği şey bayramlar olmuştu. Çoluk çocuk 30 kişi avluya doluştu mu, gülmekten anlatmaktan ağzı hiç kapanmazdı. Sırayla sorardı. "N'aptın? Var mı manitan? Evlencen mi?" Bir gün bana da sordu. "Bilmiyom ki tete" dedim. "Aşık değilim, hiç de olmadım. Seviyorum ama evlenecek kadar değil heralde" Çok kızdı. "Gönlünün ılıklığında bir ömür geçiremeyeceksen niye kapatıyorsun çocuğun kısmetini! Hadi sen köpeksin, ona yazık!" Sonra ben sevgilimden ayrıldım. Hiç yanmayan bir kalp korunda bir ömür geçiremezdik çünkü. Bir gün köye gittim. Bahçede odun kırıyordu. "Ah be tete" dedim. 80 yaşındasın, sen bu halinle n'apıyorsun? Odun kırmak neymiş, çekil şurdan!" Güldü. "Bak korkağa" dedi. Benim 20 sene üstümde odun kırdılar, bu bana ne eder!".... Bu sabah her nedense ondan konuştuk. İyi gözüküyor, gözükmüyor derken haberi geldi. Beyin kanaması geçiriyor olabilir, hastaneye getirdik diye. Burnumun direği sızlıyor. Hangi eve girsem kokusundan tanıdığım, asla hastalıklarından şikayet etmeyen, hayatım boyunca başının ağrıdığını görmediğim cici babaannem, biricik tetem başının ağrısından bağıra bağıra ağlıyordu. Ellerine baktım ne güzeldi. Masmavi gözlerinin feri hala sönmemişti. Sonra hatırladım. "Yüreğinin ılıklaması için yangın lazım evladım. Korkma, ilk önce bir yan, sonra yüreğin ılısa da idare ediyorsun. O yangını hiç unutturmayacak adamla geçiyor ömür. Sıçayım günahına. Allah günahsız bırakmasın." Ne kadar isterdim senin kadar cesur olmayı tete, iyileşir misin?

Hadi itiraf edelim; "artık sevmediğini biliyorduk"...

"Daha dün benim aşkımdan ölüyordu, bugün nasıl terk eder, bugün nasıl sevmez!?" derken dünü sorgulayalım.

"Aşkından ölüyorum, seni çok seviyorum" dediğinin hemen ertesi günü yapayalnız kaldığımızda, problemin bugün değil de dün olduğunu biliyorduk...

Herhangi bir ilişkide; biricik sevdiceğimiz artık bütün gücünü toplayıp gittiğinde, dizlerimiz üstüne çöküp "Bu nasıl olabilir?" diye ağlarken, gözümüzün önünde yavaş yavaş bizden vazgeçip, sevmeyi bıraktıklarını biliyorduk... Görmezden geldik ama... Bizim sevgimiz düzeltebilirdi... Daha çok sevip, tutunursak, bizi sevdiği günleri hatırlatabilirdik... Belki de öyle bir şey yoktu, belki de bizim kuruntumuzdu... Her ihtimal olabilirdi ama bizi sevmekten vazgeçmesi bir ihtimal bile değildi. Bize bunları diyen neremiz varsa görmezden geldik. O bizim hastalıklı tarafımızdı. Hiçbir şeyi ağız tadıyla yaşatmayan karanlık taraf... Lanetler okuduk ona. İçimizde şüpheyi yok etmek için yaşadığımızdan çok güçlü, hayali, sonsuz bir aşk masalı yarattık. Aksayan tarafları vardı, tatmin de olmuyorduk üstelik ama olsun. Bu düşünceler hep karanlık tarafımız yüzündendi...

Şımararak sorular sorardık, "Sen beni artık sevmiyor musun?" İkna etmek için cümle bile kurmayan "saçmalama"larla karşılaşır, o düşündüğümüz sonuçla karşılaşmamak için üstelemezdik. Tamam ikna olduk!

Nasıl bir sevgisizliğin içindeydik, hangi çaresizlikle bilip bilip görmezden geldik sevilmediğimizi muamma... Kendimizi orada kalarak nasıl harcadık? Hangi beyin tutulması bize bir aşk masalında olduğumuza inandırdı? Sevilmedikçe nasıl sevdik onları? Ya beraber hayallerimiz, planlarımız?

Tam bir deli işi.

Kendimizi sevmeyi beceremedik... Karşımızdakine yüklendik. "Ben beceremedim, lütfen sen becer." Biz yapamadık ama o yapabilirdi. Üstelik kendimizi sevemezken onu ne kadar da seviyorduk! Artarak azalan bir sevgisizlik içinde azalarak artmaya çalıştık. Azalıyorduk işte, kabul etmedik.

Sevilmeye ihtiyacımız vardı. Bir kere sevmişti, şimdi bitemezdi. Öyle bir şey yoktu. Aşk vardı. Bizim başımıza gelmişti işte. Belki geçici bir dönemdi. Olabilirdi.

Onun için ısrarla yanında durduk. Günden güne sevilmediğimizi görerek, görmezden gelip yaşadık. Kaçınılmaz son geldiğinde de belki en çok "bile bile nasıl kaldım yanında, nasıl gidemedim?" dedik. Demedik mi? Diyeceğizdir o zaman.

Yenilmiş egolarımız kucağımızda, bir başka sonsuz aşk masalına kadar içimiz çıkana kadar ağlarız. Muhakkak geçer..

Ama ikimizden biri yalan söylüyor.

Biliyorum.

Ahlaklıymış ahlaksız!

Medyadaki tüm cinsiyetçi, homofobik, ayrımcı ve ırkçı yaklaşımların ortadan kalkması için bir hareket başladı biliyorsunuz. Defne Devrimi… Bazılarınca küçümsenen, gene bir avuç feminist kendi yağında kavruluyor diye alaya alınan ve gene seksist söylemlerle eleştirilen bu hareketin bir destekçisi olarak sevinç günü bugün.

Hıncal Uluç, alışık olduğu o bütün sweetheart çirkinliğiyle yazdığı “su testisi su yolunda kırıldı” yazısı nedeniyle Defne Joy Foster’ın ailesine 20.000 liralık tazminat ödemeye mahkum oldu. Burada böyle esprili, komikli tespitler yapabilirim ama artık hiçbir şeye gülemiyorum. Medyanın kirli, maço, debil dilini gördükçe dalga geçip, hayatıma devam edemiyorum. Görmezden geldiklerime baktığımda arkamda kocaman bir dağ görüyorum. Görmezden gelmek her zamanki gibi orada oldukları gerçeğini değiştirmiyor ve egemen dilin, davranış biçimlerinin görmezden gelinerek alt edilemeyeceğini her gün acı haberlerle öğreniyorum. Gerçi hiçbir haber, hiçbir yazı bu dili kanıksamış, bu dili kullanan kadınlar kadar beni üzmüyor. Evet. Can sıkması falan değil artık, üzülüyorum. Düzenli sinirli kalabilme yeteneğim olsa, sadece sinirli de olabilirim ama yok. Çaresizce, sinirlenerek etrafta olup biteni inceliyorum.

Öğretilmiş kadın ve erkek davranışları televizyonda, internette, gazetelerde iki yüzlü, ahlak kumkuması ve nefis bir halmiş gibi sürekli pazarlanıyor. Tüm dizilerde ısrarla komik karakter olarak pazarlanan doğulu insanlar, evinin kadını olmuş sürekli temizlik, mutfak ve yaşadığı erkekleri idare etmek görevinde kadınlar, aramızda ama dışlanan efemine gay karakterler vs...

İnternetin en popüler paylaşım sitesi Twitter'ın en çok takip edilenlerinin tek ortak noktası da bu debil dil. Kızlı erkekli düzenli olarak kullandıkları cinsiyetçi dil, bir insanın daha çok aşağılanamayacağı tecavüz, düpedüz ırkçılık kokan( şişmanların ne giyineceğinden, bir kadının epilasyonuna, savaş çığırtkanlıklarından, cinsel münasebetlerle nasıl cezalar verileceğine)tweetler... Komikliklerinden taviz vermemek için var olan durumlara asla dokunmayan ama mevzu bahis Hilal Cebeci'nin memeleri, kıçı; Demet Akalın'ın dil bilgisi özürlüsü halleri olduğu zaman bu adi, egemen dilin her türlü cinsiyetçi tweetleri havalarda uçuşuyor. Benim kadar küfür etmeyi seven hatta tapan birinin bu dile çanak tutan, şak şaklayan insanları görüp sinirlenmesi abes olabilir ama bunları eleştiren arkadaşlarımın nasıl adi tehditlerle sindirilmeye çalışıldığı, aşağılanmanın her türlüsüne maruz kalmalarını izlemek biraz akıl ve vicdan sahibi herkesi deli edebilecek seviyede.

Hıncal Uluç'a hak veren, bir kadının nasıl namuslu ve ahlaklı olacağını doğarken öğrenmiş ve öğretmeye çalışan zihniyet; geçen günler de tecavüze uğramış bir Amerikalı turiste karakolda yapılan muamelede vücut buldu. Gecenin bir vakti dışarda gezmek, kılık kıyafeti tecavüze müsait olmak, orospu payesi için yeterli bir sebep olmuş. Ne kadar acıdır ki tecavüz için gereken şartları gene kadınlar oluşturuyor. Bu kafa karışıklığını gidermek için artık yazılı bir yasa çıkarılması taraftarıyım. Misal ayak bileğinden tahrik olanlar çoğunlukla nerelerde yaşar? Ayak bileğimiz kapalı gezeceğimiz yerleri bilelim. Sonra diz kapağı nerelerde tecavüze davet olur? Saçlarımızı nerede açabiliriz? Sokaklarda dolaşma saatleri kadınlar için kaçla kaç arasındadır? Meme çatalı, göbek, mini etekten falan bahsetmiyorum farkındaysanız.

Bir kadının travması, aşağılanması, psikolojisi hiç önemli değil. Su testisi su yolunda kırılmıyor mu sonuçta? Diz kapağı gösterilmemesi gereken yerde diz kapağı gösterdiysen, sokağa çıkma saatlerini kaçırdıysan bunlar başına gelecek. Kadınsan sana çizilmiş sınırlara, nasıl oluştuğunu bilmediğim ama var olan öğretilmiş davranış biçimlerine uygun davranacaksın. Buradan eşşekler önderliğinde diğer hayvanları tenzih ediyorum. Henüz hayvan tecavüzcülerinin bilincine vakıf olamadığım, ve olmam için ancak Marduk'un yardımına ihtiyacım olduğunu düşündüğüm zihniyetle empati kuramıyorum ama vakti zamanında tecavüz ettiği eşşeğe "bana seni istiyorum gibi baktı " diyen birini görmüşlüğüm de var...

Lanetlemek istediğim, her yerde şahit olduğum, beni ve benim gibi düşünenleri aforoz etmeye çalışıp tehditler savuran zihniyetin maddi cezası olsun bu Hıncal Uluç'un tazminat cezası.

Biz, bu her şeyden tiksinmiş, bıkmış, usanmış; kadının kadın gibi, erkeğin erkek gibi davranması gerektiğini düşünen zihniyetin azalarak bitmesini isteyen insanlar olabiliriz. Bir insanın, insana yaptığı en büyük kötülüğe ortaklık çıkarmak, başka birinin özgürleşmesinin kendi özgürlüğünü kısıtlamasından korkan insanları; öyle olmadığına ikna etmek için türlü maymunluklar yapan insanlar da olabiliriz ama elimizden gelen bu. Belki sizi çok seviyoruz, belki de hiç sevmiyoruz bilmem ama;

Yaşasın Defne Devrimi!

Bu arada ıssız bir adaya düşsem sizi yanıma alırım.

@ozlemhepsen

@mesutbahtiyar

@elifkey

O pırıl pırıl sevgili...

Bir yerlerde, herhangi bir şekilde tanışıyoruz. Elektriğimizi de aldık ya da yolda, bir şekilde alacağız. Cinsel etkileşimimiz de tamam olduğuna göre arkamıza yaslanıp kemerlerimizi takabiliriz: Sevgili oluyoruz. Her ilişki başlangıcı gibi bunda da o bizi insan yapan kurnazlığımızı, olmak istediğimiz insan-mış gibi davranmamızı engelleyemiyoruz. Bilmediğimiz denize gece girmeyelim telkinlerimiz, gözümüz aşktan kararmaya başlar başlamaz sona eriyor. Bir süre birbirini görmeden yapamayan, gelecekle ilgili tüm planlara birbirini dahil eden insanlar yavaş yavaş olmak istediği insanı bırakıp hali hazırda oldukları insan olunca da işlerde engellenemez bir değişim oluveriyor. Çapkın olan, ilk firesinde; zaten böyle biri olduğunu -ne kadar ise- şu kadar zamandır böyle bir şey olmadığını, bir hata yaptığını söylüyor. İşte burdan sonra karşı tarafın ego, kalp kırıklığı ve aşkla imtihanı başlıyor. Aşk her şeyi affeder mi bilemiyoruz ama teselli ettiği kesin. Varoluşumuza aykırı yaptığımız her yanlışın tesellisi 'aşıktım ya, n'apayım?' oluyor. Gururu incinmiş, egosu zedelenmiş ve aşık karşı taraf hayatına nasıl devam eder bilmiyoruz ama neyi seçerse seçsin pişman olacağını biliyoruz. Aptal ve önemsiz biri yerine konma kotası -bir kap oldugundan fazla su almaz- böyle durumlarda belirleyici bir özellik olmayı sürdürüyor. -Yediğin, içtiğin senin olsun; artık ayrılalım. Pek tabi yüce Rabbim, herkese karşılıklı ayrılmayı nasip etsin ama zalim kader olmayınca olmuyor. Efendi gibi iki tarafında aşkının bitip "hadi canım ayrılıyoruz, öptüm" dedikten sonra hayatlarına güzel güzel devam ettiği bir ayrılık düşlüyorum. Evet, bir ayrılık ütopyası. Az önce kurduğum cümleden de sefilliğim, andavallılığım kolayca anlaşılabilir ama mevzubahis bu değil. Neyse. Bu cins ayrılığı hiç yaşamadığım gibi, görmüşlüğüm de yok. Zaman zaman duyduklarımı da şehir efsanesi olarak adlediyorum ve yalnız olmadığımı biliyorum. Alışık olduğumuz ayrılık biçimleri genelde "dün seviyordun bugün ne oldu ve yürümüyor ne demek, başkası mı var?" diyologlarıyla yaşanıyor. Bir taraf hep topal devam ediyor. Kimseyi üstümüze almıyoruz, benimle sevgili ol ölene kadar seni seveyim garantisi vermiyoruz ve istemiyoruz da ama dürüst ayrılıklar şart. Hatta ayrılıkların tek ihtiyacı gerçek. Hiçbir gerçek, ayrılıkta hafifletici sebep maksadıyla söylenmiş yalanlar kadar hasar bırakmaz. Sebebi ne olursa olsun, gerçek hep iyi gelir. Terk edenin söylediklerinin yönlendirmesiyle çift taraflı bir kendini kandırma, gerçeği mumla aratır. Bütün genellemeler gibi şimdi söyleyeceğim de yanlış olabilir ama kadınlar, erkeklerden hep daha cesurdur bu durumda. Erkekler, kurnaz, sinsi, içten pazarlıklılarımız dahil hiçbir kadın kadar dürüst ve cesur olamıyor malesef. Kadının belki de ilk kez gerçeğe ihtiyacı varken, ne düşündüğünü tam bilemediğim erkek kişiler ısrarla bu gerçeklikten kaçıyorlar. Sonra o beyaz atlı prens olma ihtimali olduğu için hayatımıza giren, ilgili, şefkatli, pırıl pırıl sevgililer hafızalarda ibne gibin, puşt gibin bir şey olarak kalıyorlar.

mesutbahtiyar

suzmeasure-blog

mesutbahtiyar:

herkesin inandığı bir şey vardır bu amına kodumun hayatında, benimki de sensin, ne yapayım?

Sevan Nişanyan’dan Şirince’ye davet

9 Mart’tan önce Şirince’ye gelin. Varlığınızla bize güç verin. Bu zor ve güzel günlerde yanımızda olun.

BANALLİĞİN ZAFERİ

Son anda beklenmedik bir gelişme olmazsa Nişanyan Evleri önümüzdeki on-onbeş gün içinde yıkılacak. Selçuk Kaymakamlığı 18 Ocakta yıkım işini ihale etmiş. İşi alan müteahhidi gidip bulduk. Eski bir gardiyanmış; konuşulabilecek biri izlenimini vermedi.

İlk partide ana binamız olan Köşk’ü, ilk göz ağrımız Kerevetli Ev’i, bir de Nesin Vakfı’nın malı olan Hamamlı Ev’i yıkacaklarmış. İl Özel İdaresi ihale şartnamesine bilhassa not düşmüş, bunlar tamamen yıkılacak, yarım iş yapılmayacak, molozu da kaldırılacak diye. Yanısıra köyde başkalarına ait birkaç çardak, müştemilat vs. yıkılacakmış. Bunlar ilk raunt. Daha sırada İlyastepe’deki bağevleri, mermer havuz, kule, kümesler, personel evi ve kendi evim var. Yaza kalmaz onlara da sıra gelir.

“Yok canım daha neler” diyor insan tabii. Biz de hep öyle dedik. Bu kadar manasız vahşet olmaz, bunlar BİLE bu kadar mantıksız iş yapamaz diye kendimizi inandırdık. Ortada başkasının hakkına tecavüz yok. Bu evler bana zarar verdi diyen kimse yok. Yıkacakları apartman filan değil; yüzlerce yıllık usullerle yapılmış mütevazı, sevimli köy evleri. Bugüne dek yerli yabancı binlerce kişiye mutluluk vermişler. Sit alanını bozdu deseniz, zaten Şirince’nin tarihi dokusu denen şey bunun gibi birkaç evden ibaret; “tarihi Şirince” diye zaten gelip bizim evlerin fotoğrafını çekiyorlar. İmar planına aykırı deseniz, imar planı her tarafından dökülen bir fiyasko; bugün yarın iptal edileceği kesin.

Görebildiğim kadarıyla işin içinde bir ekonomik çıkar, bir rant beklentisi de yok.

Peki ne var? Söyleyeyim ne olduğunu: Bu evler Devletten izin alınmadan yapıldı! Suç budur. Yıllar önce ilk evleri yaparken izin istedim, yalvardım, kapılarında bekledim, pis pis hakaretlerini sineye çektim, dünyanın parasını ve zamanını harcadım. Sonra yetti gayrı deyip yoluma gittim. Bir daha da kapılarını çalmadım.

Makamı dışında bir var oluş nedeni olmayan kapı kulları için bundan daha büyük suç yoktur. Mevcudiyetlerinin yegâne temeli olan “mevzuatın” namusunu korumak için gözlerini kırpmadan cinayet işlerler. İşliyorlar.

BİR RÜYANIN SONU

Yıkarlarsa oniki yıllık bir rüyanın sonu gelmiş olacak. Bu devirde, bu memlekette, modern şehir hayatının dışında DA uygar, güzel ve üretken bir yaşam kurulabilir mi? Kurmaya çalıştım. Kurulabileceğini insanlara göstermeye çalıştım. Görüldü ki kolay değilmiş.

Haset, ırkçılık, cehalet ve zorbalık, cehennemin dört atlısı gibi insanın üstüne çullanırmış.

“Yıksınlar daha güzelini yaparsın” diyenler oluyor, moral vermek için. Yok, kazın ayağı öyle değil. 12 yılda kazandığım her kuruşu bu evlere yatırdım. Birikmiş param yok, altından kalkamam. Şevkim de kalmadı. Yaşım da artık müsait değil.

Olsa da zaten mesele o değil. İşin özü, böyle bir hezimetin utancını kaldıramam. “Bu memlekette sana Hodri Meydan Kulesi diktirmezler” deyip beni akıl yoluna çağıran insanlara hep kulak tıkadım; onların yüzüne bir daha bakamam. Devlet yönetmekle alçaklığın eş anlamlı sayıldığı bir ülkeye yatırım yapılmaz, çocuklarının rızkını burada çarçur etme diye yirmi seneden beri başımın etini yiyenlere karşı boynum bükük kalırım. Daha geçen ay Paris’te “Türkiye’de güzel şeyler oluyor, iyimser olmak lazım” diye nutuk attığımda hayretle yüzüme bakanların gülmesine tahammül edemem.

Böyle bir şeyin ardından nasıl ve hangi hakla yaşamaya devam ederim, bilmiyorum.

Üzgün müyüm, depresyonlara mı düştüm? Hiç değil. Uzun zamandır kendimi bu kadar zinde ve neşeli hissetmemiştim desem belki şaşarsınız ama durum bu. Doğru olanı yaptım. Bir daha baştan başlasam gene aynısını değil, fazlasını yapardım. Sonuna kadar mücadele edeceğim. Kaybedersem de gereğini yapacağım. O kadar. Netlik güzel şey. İnsana şevk geliyor.

“Güvercin tedirginliği” filan beklemeyin benden. Bendeki, olsa olsa, devekuşu inadı.

ŞİRİNCE’YE DAVET

Desteğinize ihtiyacım var. Hem de çok.

Ama ona buna mail atmakla, protesto yazıları yazmakla, bakanlara telefon etmekle bir yere varılacağını sanmıyorum. Onu geçin. Daha etkili bir şey yapalım. Buyurun Şirince’ye gelin. Varlığınızla bize güç verin. Bu zor ve güzel günlerde yanımızda olun.

Bugünden 9 Mart’a kadar Nişanyan Evleri’nin ve Nesin Matematik Köyü’nün kapılarını herkese açıyoruz. Buyurun misafirimiz olun. Yüz kişiye kadar yerimiz var, yetmezse elbet bir çare buluruz. Müzik ya da tiyatroyla uğraşan eşiniz dostunuz varsa onları da çağırın, bir şeyler organize edip eğleniriz. Hep beraber bu alçaklara meydan okuruz.

Kimbilir, belki Şirince’de el birliğiyle bir ufak Tahrir Meydanı da inşa ederiz.

Tanıdığınız HERKESİ davet edin lütfen. Bu mektubu tanıdıklarınıza iletebilirsiniz; dilediğiniz yerde yayımlayabilirsiniz.

Burada badem ağaçları çiçek açtı bile. Gelin, baharı beraber karşılayalım.

Sevan Nişanyan

NOT 1: Neden 9 Mart? Yıkım şartnamesine göre 9 Mart’a kadar evleri yıkmaları gerekiyormuş. O günden önce gelecekler tahminen. Son duyuma göre 21-22 Şubat’ta gelebilirlermiş.

NOT 2: Facebook’ta “Şirince Yıkılmasın” başlıklı bir grup sayfası açtım. Günlük gelişmeleri oradan izleyebilirsiniz. http://www.facebook.com/group.php?gid=119562836232

NOT 3: Gelmeden (232) 898 3208’i arayabilirsiniz. Aramadan da gelebilirsiniz.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

bana bir iyilik yap, beni idare etmeyi bırak.