Od dłuższego czasu czuje się źle. Wszystko staje sie szare, większość rzeczy sie sypie wraz z moją psychiką. Wiele znajomosci sie zakonczylo, powstalo wiele cięć na moim ciele oraz pogłębiłam sie w nałogu nikotynowym i kofeinowym ale z tym drugim mam troche gorzej bo rodzinę zaczęły nagle niepokoic ilosci wypitych kaw przeze mnie i jeszcze przypieczętował to mój pobyt w szpitalu na chorobe podobna do sepsy ktora nawet nie byla spowodowana kawą. Ja już nie chce tego wszystkiego, czuje sie niewolnikiem moich myśli ktore zżerają mnie od środka i utrudniają życie ktore i tak jest dla mnie ciężkie. Dochodze do przemyśleń, nie mam sily już na życie, wyniszczam sie by miec ulge od cierpienia psychicznego choć na chwile ale to juz przestalo na mnie działać a zaczelo mi przysparzać problemów. Nie radze sobie z życiem, z relacjami, nauką i z samą sobą. Nawet takie błache rzeczy zaczęly mnie bardziej denerwowac lub doprowadzac mnie do skrajnego smutku z ktorego ciezko przez dlugi czas mi jest wyjść. Wiem że może sie komus wydawac błache i pewnie ktos teraz powie że jakie taka młoda osoba jak ja może mieć problemy, ale ja mam to szczerze w dupie, czasem tacy ludzie nie wiedzą co dana osoba czuje i co sie dzieje w jej glowie. W mojej glowie w ostatnim czasie bardzo źle sie dzieje i nie potrafie tego ogarnąć a nie mam do kogo sie zwrocic bo kazdy ma mnie w dupie tak jak zazwyczaj. Z reguly ja bylam ta osoba co pocieszala i najtrafniej potrafila doradzić w trudnych sytuacjach ale jak ja jestem w kropce to kazdy nagle nie ma czasu i ma wyjebane. Przez to zaczęłam sie zamykac bo ludzie gdy im mowilam swoje problemy to albo wykorzystywali to przeciwko mnie albo mowili ze bedzie dobrze i na tym kończyła się ich pomoc. W skrócie ten ostatani czas i rok byl i jest chujowy.
snowghoul
turnnoffyourmind
romaincrisis
izzy806
kianamaiart
dailybridgerton
tangentwithtanner
