Budka ze strachami Szpagina

Jestem studentem ze Śląska. Interesują mnie rozmaite straszne, dziwne i zwyczajnie zryte historie, jakie krążą po Sieci. Wynajduję je w Necie, a następnie tłumaczę na polski.

[szpagin]

Stacja Kisaragi

8 stycznia 2004 roku, godzina 23:14. Japońskie forum obrazkowe 2chan.net, dział o zjawiskach paranormalnych. Użytkownik, początkowo anonimowy (dla przejrzystości oznaczony przeze mnie literą H), następnie podpisujący się jako Hasumi, zaczyna publikować w temacie „Piszcie o dziwnych zjawiskach wokół was” opis zdarzenia, w centrum którego się znalazł. Poniżej tłumaczenie autentycznego tematu razem z odpowiedziami anonimowych użytkowników strony.

Anon [H]: Może tylko mi się wydaje, ale czy mogę o tym napisać?

Anon: Wal śmiało.

Anon: Co się stało?

Anon [H]: Jestem w pociągu, ale coś jest nie tak.

Anon: Hmm…

Anon [H]: Codzienni jeżdżę tym pociągiem do pracy, ale od 20 minut się nie zatrzymywał. Zwykle staje co 5, maksymalnie 7 lub 8 minut. W pociągu jest jeszcze pięć osób, ale wszyscy śpią.

Anon: Wciąż jesteś w pociągu?

Anon: Nie pomyliłaś przypadkiem pociągów i nie wsiadłaś do ekspresu?

Anon: To pociąg pospieszny?

Anon [H]: Możliwe, że po prostu pomyliłam pociągi. Poczekam jeszcze chwilę. Jakby co, będę pisać.

Anon: Może spytasz się konduktora?

Anon: Jeżeli coś stało się maszyniście, może być nieciekawie.

Anon [H]: Pociąg się nie zatrzymuje. Idę do konduktora.

Anon [H]: Okno w drzwiach do kabiny jest zasłonięte. Nie widzę maszynisty ani konduktora. Jadę pociągiem na trasie w prefekturze Shizuoka.

Anon: Próbowałaś zapukać w okno?

Hasumi: Próbowałam, ale nikt nie odpowiedział.

Anon: Patrzyłaś przez okno? Widziałaś nazwy mijanych stacji?

Hasumi: Wyjechaliśmy z tunelu. Pociąg zaczął zwalniać. Problem w tym, że na trasie nie ma żadnego tunelu. Wyjechałam ze stacji Shin-Hamamatsu.

Hasumi: Chyba pociąg wreszcie się zatrzyma.

Anon: Chyba nie masz zamiaru wysiadać?

Hasumi: Zatrzymaliśmy się na stacji Kisaragi. Powinnam wysiąść? Nigdy nie słyszałam o takiej stacji.

Anon: Wysiądź.

Anon: Zostań i poczekaj, aż pociąg dojedzie do końcowej stacji.

Anon: Pociąg już pewnie odjechał.

Anon: Hasumi, o której godzinie wyjechałaś?

Hasumi: Wysiadłam z pociągu. Na stacji nie ma nikogo. Pociąg wyjechał o 23:40.

Anon: Szukałem w necie stacji Kisaragi. Nic nie znalazłem. Pociąg jechał godzinę. Dziwne to wszystko.

Anon: Google niczego nie znajdują.

Hasumi: Chcę znaleźć pociąg powrotny, ale nie mogę znaleźć rozkładu. Pociąg wciąż stoi na stacji, więc lepiej chyba będzie, jak wrócę do niego. Och, odjechał, gdy to pisałam.

Anon: Nie ma tam gdzieś poczekalni? Na zewnątrz musi być zimno.

Hasumi: Zejdę ze stacji i poszukam taksówki. Bardzo wam dziękuję.

Anon: W porządku. Uważaj na siebie.

Anon: Opuszczona stacja, z której odjechał ostatni pociąg. Wątpię, byś w takim miejscu złapała taryfę.

Anon: Hasumi właśnie stała się obywatelką innego wymiaru.

Hasumi: Nie ma tu żadnych taksówek. Co powinnam zrobić?

Anon: Znajdź obsługę stacji albo posterunek policji!

Anon: Dzwoniłaś na numer alarmowy?

Anon: Próbowałaś dzwonić po taksówkę?

Anon: Poszukaj policji.

Anon: Jeżeli w okolicy jest budka telefoniczna, poszukaj w książce telefonicznej numer korporacji taksówkarskiej i zadzwoń po nich.

Hasumi: Zadzwoniłam do domu, żeby mnie odebrali, ale moi rodzice nie mają pojęcia, gdzie jest stacja Kisaragi. Powiedzieli, że poszukają na mapie i potem mnie odbiorą, ale wciąż się boję.

Anon: A co z resztą pasażerów? Tylko ty wyszłaś?

Anon: Hasumi, też poszukałem w necie, ale nie potrafię nic znaleźć. Czy to gdzieś niedaleko Shin-Hamamatsu? Sprawdzę to jeszcze.

Hasumi: Szukałam budki telefonicznej, ale nie potrafiłam jej znaleźć. Nikt nie wysiadł. Jestem tu sama. Jestem absolutnie pewna, że jestem na stacji Kisaragi.

Anon: Czasami budki są oddalone od stacji.

Anon: Nie myślałaś przypadkiem o opuszczeniu stacji?

Anon: Znalazłem coś dziwnego. Słowo „demon” zapisane w kanji można przeczytać jako „kisaragi”.

Anon: Stacja Demon?... Rany.

Anon: Nie grasz przypadkiem w gry komputerowe? Chyba obiła mi się o uszy gra o podobnym tytule.

Anon: Powiedz, jakie stacje znajdują się przed i za Kisaragi. Niemożliwe, żeby nigdzie nie było to umieszczone.

Hasumi: Jaka gra? Nigdzie nie podano nazw innych stacji.

Anon: Idź wzdłuż torów do domu.

Anon: Jeżeli się pospieszysz, może dogonisz pociąg.

Anon: Jeżeli jest stacja, to gdzieś w okolicy muszą mieszkać ludzie, racja?

Hasumi: Racja. Zaczęłam panikować i w ogóle o tym nie pomyślałam. Pójdę wzdłuż torów i poczekam, aż zadzwonią do mnie rodzice. Próbowałam skorzystać z usługi lokalizacyjnej na telefonie, ale wyświetla się komunikat o błędzie. Chcę wrócić do domu!

Anon: Trolluje nas, czy nie, trzeba podejść do tego poważnie.

Hasumi: Tu nic nie ma. Tylko pola i góry, to wszystko. Chyba pójdę wzdłuż torów, może jakoś uda mi się wrócić. Dziękuję wam! Może myślicie, że was okłamuję, ale będę jeszcze pisać, jeżeli będę potrzebowała pomocy.

Anon: W porządku. Uważaj na siebie.

Anon: W porządku. Uważaj, żeby nie rozładować baterii. Telefon jest teraz twoją linią życia.

Anon: Nie pomyl kierunków. I uważaj przy wejściu do tunelu.

Anon: Łapiesz sygnał na takim zadupiu? Chyba nie powinnaś oddalać się od stacji.

Anon: Jest noc, jest zimno, a ona jest sama na stacji. Mogą niedługo wyłączyć światła i zostanie w kompletnych ciemnościach.

Anon: Na torach jest jeszcze ciemniej. Tam jest tunel, tak?

Anon: Bezpieczniej będzie przeczekać na stacji do rana.

Anon: Straszne.

Hasumi: Dzwonił do mnie tata. Mówił, że nie potrafi znaleźć stacji. Powiedział, żebym zadzwoniła na policji. Możecie się z tym nie zgadzać, ale chyba tak właśnie zrobię.

Anon: Poczekaj lepiej do rana.

Anon: Czekać samotnie w nocy? W jakimś dziwnym miejscu, którego nie zna? Przerażające.

Anon: Iść samotnie tunelem w nocy? Wzdłuż jakichś dziwnych torów, których nie zna? Przerażające.

Anon: A sam szedłbyś w nocy na mrozie po drodze, której nie znasz?

Hasumi: Zadzwoniłam na policję i próbowałam wytłumaczyć, co się stało, ale uznali, że to kawał i zdenerwowali się na mnie. Przestraszyłam się i przeprosiłam.

Anon: Za co przepraszałaś? Powinnaś poczekać na stacji na pierwszy poranny pociąg.

Anon: Jak wygląda okolica wokół stacji? Coś tam w ogóle jest?

Hasumi: Słyszę uderzenia bębna. Czasami włączają się do tego dzwonki. Już zupełnie nie wiem, co robić.

Anon: Hasumi, wracaj na stację. Jeśli się zgubiłaś, najlepiej będzie zacząć od początku.

Anon: Zaczyna się…

Anon: Bębny i dzwonki?

Anon: Może mają jakieś uroczystości czy coś w ten deseń?

Hasumi: Pewnie myślicie, że was oszukuję, ale jestem przerażona i nie potrafię spojrzeć za siebie. Chcę wrócić na stację, ale nie mogę się obrócić.

Anon: Biegnij. Biegnij i nie patrz za siebie.

Anon: Nie wracaj na stację. Zabiorą cię. Biegnij do tunelu. Powinnaś być blisko.

Hasumi: Słyszałam, jak ktoś za mną krzyczał. „Hej, nie wchodź na tory, to niebezpieczne!”. Myślałam, że to ktoś z obsługi stacji, ale gdy się obróciłam, stał tam stary mężczyzna z jedną nogą, jakieś 10 metrów ode mnie. Nie mam pojęcia, jak, ale nagle zniknął. Już tego wszystkiego nie rozumiem.

Anon: Dlatego nie powinnaś się odwracać. Biegnij!

Anon: Hasumi, uspokój się i posłuchaj starszego brata, okay? Spróbuj iść w stronę, z której dochodzą dźwięki bębna. Pewnie ktoś po prostu na nim gra.

Anon: Gdzie ty do diabła chcesz zabrać Hasumi?

Anon: Nie to miałem na myśli. Chodziło mi o to, że Hasumi stanie się krzywda, gdy wróci na stację. Dlatego uważam, że jeśli może wrócić, powinna to zrobić.

Anon: Skąd wiesz, że był to stary człowiek, skoro widziałaś tylko jedną nogę?

Anon: Bo powiedziała, że to stary człowiek z jedną nogą.

Anon: Idę o zakład, że jest duchem i stracił nogę w wypadku na torach.

Hasumi: Już nie mogę iść dalej. Nie mogę biegać. Dźwięk bębna jest coraz bliżej.

Anon: Hasumi, poczekaj do rana. Za dnia nie będzie już tak strasznie.

Anon: Powinnaś była wrócić wtedy do pociągu.

Hasumi: Żyję, ale jestem ranna. Złamałam obcas i upadłam. Krwawię. Nie chcę tu umierać!

Anon: Bezpieczniej będzie, jak zejdziesz z torów.

Anon: Hasumi, myślę, że jak opuścisz tunel, to wszystko będzie w porządku. Napisz do nas, gdy już wyjdziesz i znajdziesz pomoc.

Hasumi: Zadzwoniłam do domu. Ojciec zadzwonił już na policję. Dźwięk jest coraz bliżej.

Anon: Módl się, żeby to nie był pociąg. Choć wtedy będzie już za późno.

Hasumi: Doszłam do tunelu. Nazywa się Isanuki. Dźwięk jest coraz głośniejszy. Muszę wziąć się w garść i przejść na drugą stronę tunelu. Napiszę, gdy tylko wyjdę.

Anon: Powodzenia!

Anon: To już koniec. Zapomnij o pociągu i powrocie na stację. Nie patrz się za siebie. Nikt nie będzie cię ścigał. Dźwięki są niczym innym, niż złudzeniem opartym o rzeczy, które słyszałaś w przeszłości. Biegnij na drugą stronę tunelu. Jeżeli się zatrzymasz, na zawsze zostaniesz w tym dziwnym miejscu i będziesz mogła tylko rozpaczać.

Hasumi: Wyszłam z tunelu. Ktoś stoi przede mną. Wyszłam, tak, jak mi kazaliście. Bardzo wam dziękuję. Płaczę tak bardzo, że rozmazał mi się makijaż i on może pomylić mnie z duchem.

Anon: Hasumi, czekaj! Nie opuszczaj nas!

Anon: Zatrzymaj się! To zbyt niebezpieczne.

Anon: Czemu ktoś miałby stać w takim miejscu o takiej porze? Podejrzane…

Hasumi: Przepraszam, że was zmartwiłam. To miły człowiek i chce mnie podrzucić na najbliższą stację. Chyba pracuje w pobliskim motelu. Dziękuję wam!

Anon: Hasumi, powiedz mi jedno. Gdzie jesteś? Możesz się go zapytać, gdzie jesteście?

Anon: Pewna jesteś, że ma dobre zamiary? To brzmi trochę przerażająco…

Anon: Też tak uważam. W każdym razie, gdzie jesteś?

Anon: On jest niebezpieczny! Co miałby robić na torach w środku nocy? Pewnie pozbywał się trupa, a ty przypadkiem go spotkałaś. Uciekaj!

Hasumi: Spytałam go, gdzie jesteśmy. Odpowiedział „Hina”… To niemożliwe.

Anon: Hasumi, uciekaj.

Anon: Przepraszam, Hasumi, ale gdzie jest to całe Hina?

Hasumi: Jedziemy w stronę gór. To nie wygląda mi na miejsce, w którym zatrzymywałyby się pociągi… Zupełnie przestał się do mnie odzywać.

Anon: Nawet zboczeńcy nie wychodzą o tej porze…

Anon: A może się nie odzywa, bo cały czas siedzisz na telefonie?

Anon: Hasumi, dzwoniłaś do rodziców po wyjściu z tunelu?

Anon: Hasumi, dzwoń na policję. To może być twoja ostatnia szansa.

Hasumi: Pada mi bateria. To wszystko jest takie dziwne, więc spróbuję uciec. On bełkocze coś pod nosem. Możliwe, że będę jeszcze potrzebować komórki, więc to mój ostatni post.

To ostatni wpis od Hasumi.

Źródło: http://www.creepypasta.com/kisaragi-station/

[szpagin]

Eyeless Jack

Cześć, nazywam się Mitch. Chcę opowiedzieć wam o tym, co mi się przytrafiło. Nie wiem, czy było to zjawisko paranormalne czy jakkolwiek nazywają teraz rozmaite nadprzyrodzone wydarzenia, ale po wizycie tego czegoś zacząłem wierzyć w ten cały paranormalny szajs.

Przeprowadziłem się do mojego brata, Edwina, gdy eksmitowano mnie z mojego mieszkania. Po tygodniu wreszcie skończyłem rozpakowywanie się. Edwin nie miał nic przeciwko przeprowadzce, gdyż nie widział mnie od dziesięciu lat. Ja również byłem podekscytowany. Po przybyciu zaraz położyłem się spać. Po jakimś tygodniu, koło pierwszej w nocy, usłyszałem dochodzący z podwórka szmer. Pomyślałem, że to szop, więc zignorowałem to i zasnąłem. Rano powiedziałem o wszystkim Edwinowi – zgodził się ze mną.

Jednakże, kolejnej nocy wydawało mi się, że słyszę otwieranie okna i głośny huk, jakby coś weszło do mojego pokoju. Zerwałem się i rozejrzałem wokół, ale nie zauważyłem niczego. Następnego ranka, Edwin upuścił kubek z kawą, gdy mnie zobaczył. Zaprowadził mnie do lustra i kazał się przejrzeć. Na lewym policzku miałem olbrzymie rozcięcie.

Pojechaliśmy do szpitala. Lekarz stwierdził, że musiałem lunatykować, ale potem pokazał mi coś, co zmroziło mi krew w żyłach. Podniósł moją koszulę i pokazał zaszytą ranę w miejscu, gdzie znajdowały się nerki. Wpatrywałem się w jego oczy z szeroko otwartymi oczami.

– W jakiś sposób straciłeś wczoraj w nocy lewą nerkę. Nie mamy pojęcia, jak. Przykro mi, Mitch – powiedział lekarz.

Następna noc była kluczowym momentem. Obudziłem się koło północy, widząc coś przerażającego. Patrzyłem twarzą w twarz na stwora w czarnej bluzie z kapturem i ciemnoniebieskiej masce bez nosa i ust. To, co przeraziło mnie najbardziej, to brak oczu. Tylko puste, czarne oczodoły. Ciekło z nich coś czarnego. Chwyciłem leżący na stoliku nocnym aparat i zrobiłem zdjęcie. Chwilę później potwór skoczył na mnie i próbował rozerwać mi klatkę piersiową, by dobrać się do płuc. Kopnąłem go w twarz. Złapałem za portfel, gdy wybiegałem z pokoju. Będę potrzebował pieniędzy. Wybiegłem z pokoju mojego brata w ciemną noc. W końcu, gdy trafiłem do lasu niedaleko domu Edwina, potknąłem się o kamień.

Straciłem przytomność i obudziłem się w szpitalu. Do pokoju wszedł lekarz. Ten sam, który leczył mnie wcześniej.

– Mam dobrą wiadomość i złą wiadomość, Mitch – powiedział lekarz. – Dobra wiadomość jest taka, że twoje obrażenia nie są poważne, a niedługo odbiorą cię twoi rodzice.

Odetchnąłem z ulgą.

– Zła wiadomość, twój brat został zabity przez jakąś… rzecz. Przykro mi.

Rodzice zabrali mnie do domu Edwina, abym mógł zabrać moje rzeczy. Gdy wszedłem do domu, byłem przerażony, ale starałem się tego nie okazywać. Podniosłem mój aparat i zamarłem w miejscu. Na korytarzu prowadzącym do mojego pokoju leżało ciało Edwina, a obok coś małego. Podniosłem ten mały obiekt i wszedłem do samochodu rodziców, nie mówiąc nic o ciele brata. Popatrzyłem na to, co podniosłem i o mało co nie zwymiotowałem. Trzymałem moją skradzioną, za wpół zjedzoną nerkę, pokrytą jakąś czarną substancją.

Oryginał: http://creepypasta.wikia.com/wiki/Eyeless_Jack

[szpagin]

Rytuał windy

Aby odprawić ten rytuał, musicie wpierw znaleźć budynek z co najmniej dziesięcioma piętrami i działającą windą. Na zewnątrz powinno być ciemno, choć nie ma dokładnych wymagań dotyczących konkretnej godziny.

Zacznijcie na pierwszym piętrze. Rytuał należy wykonać, gdy jest się samemu w windzie, gdyż zabieranie postronnych osób bez ich wiedzy do innego wymiaru jest niekulturalne. Mogą przecież spieszyć się na kolację.

Pojedźcie na czwartą kondygnację. Bez wychodzenie z windy udajcie się na następujące piętra: drugie, szóste, drugie, dziesiąte. Jeżeli ktoś wejdzie do windy lub opuścicie ją na jednym z tych pięter, rytuał nie zadziała i trzeba będzie powtarzać od nowa.

Pojedźcie z dziesiątego na piąte piętro. Kobieta, a czasami małe dziecko wejdzie do windy. Nie rozmawiajcie z nią, ani nie zwracajcie na nią uwagi, gdyż nie jest ona człowiekiem w żadnym znaczeniu tego słowa. Zamiast tego naciśnijcie przycisk pierwszego piętra. Winda zabierze was wtedy na piętro dziesiąte.

To wasza ostatnia szansa, by zmienić zdanie. Jeśli zechcecie przerwać rytuał, wciśnijcie przycisk innego piętra. Winda zatrzyma się, wyjdźcie wtedy z niej, nie oglądając się za siebie. W przyszłości, gdy będziecie wchodzić do windy, musicie wpierw sprawdzić, czy ta kobieta lub dziecko nie znajduje się wewnątrz. W przeciwnym razie rytuał może zostać ukończony wbrew waszej woli.

Jeśli zdecydujecie się kontynuować, weźcie pod uwagę, że gdy miniecie dziewiąte piętro, nie ma już odwrotu.

Rytuał nie działa zawsze. Uważa się, że istnieją pewne warunki, które muszą zostać spełnione, nikt jednak nie wie, czego dokładnie dotyczą. Niektórzy twierdzą, że najskuteczniej działa on w noc przesilenia letniego lub wigilię Dnia Wszystkich Świętych, gdy zasłona oddzielająca wymiary jest najcieńsza.

Jeśli wszystko zadziałało, zorientujecie się, że kobiety lub dziecka nie ma w windzie, a wy zostaliście sami w nowym świecie. Pomimo to, możecie słyszeć odgłosy, które zdawać się będą temu przeczyć. Im dłuższy czas spędzicie w tym wymiarze, tym źródło tych dźwięków będzie bliższe, a, według wielu wersji, od pewnego momentu powrót do naszego świata będzie niemożliwy.

Opisy innego wymiaru różnią się od siebie, choć większość mówi o budynku z naszego świata na środku pustyni, nad którym rozpościera się czerwone niebo. Według wielu elektronika przestaje działać, choć jeśli przystawicie do ucha telefon komórkowy, usłyszycie syk, podobny trochę do białego szumu. Niektórzy twierdzą, że im dłużej znajdować się będziecie w tym wymiarze, tym bardziej prawdopodobne, że przez szum przebijać się będą głosy. Kilka osób twierdziło wręcz, że słyszało pełne cierpienia jęki. W tym wymiarze czas płynie inaczej, więc po powrocie do naszego świata możecie odkryć, że minęło więcej czasu, niż wam się wydawało.

Niektórzy twierdzą, że nie widzi się tak naprawdę innego świata. Jeśli można posłużyć się taką analogią, czeka się jedynie, aż nowy świat się załaduje. Według innych, sam rytuał jest czasem oczekiwania, który ma zapewnić odprawiającemu go bezpieczeństwo. Jeśli podczas rytuału wciśnie się inne przyciski, trafić można do jeszcze innego wymiaru, nie można jednak zagwarantować, że rytuał będzie działał wstecz. Jeśli znajdziecie się w świecie z czarnym niebem, wracajcie natychmiast.

Aby powrócić do naszego świata, po prostu odprawcie rytuał wstecz. Napisałem „po prostu”. Ci, którym się to udało, twierdzą, iż zadanie to jest trudniejsze, niż na to wygląda. Winda może nie znajdować się w miejscu, w którym ją opuściliśmy, bądź też wydawać się może, że znajduje się tak daleko, iż dotarcie do niej jest niemożliwe. Inni twierdzą, że przyciski mogą początkowo nie działać. Wszyscy są jednak zgodni, że im dłużej przebywa się w tym świecie, tym mocniej czuć niepokój i chęć powrotu do naszego świata. Pewien mężczyzna twierdzi, że przebywała tam przez cztery godziny, jest to najdłuższa znana wizyta. Miał on widzieć w oddali migocące, zdeformowane sylwetki. Twierdzi też, że stojąc w windzie słyszał pękające szkło na piętrze pod nim i wiedział, że coś tam jest i szuka go. Twierdził też, że widział stertę zakurzonych urządzeń elektronicznych i portfeli oraz torebek w pokoju połączonym z tym, przez które wszedł, tak jakby zostały porzucone przez ludzi, którzy trafiali tu przez lata.

Tak jak zwykle, odprawiajcie rytuał na własną odpowiedzialność. Nie chcę, żebyście stali w innym wymiarze, ze zbliżającymi się do was potworami, i myśleli „szlag by cię trafił, facecie z Internetu, to twoja wina”.

http://whisperingdark.wordpress.com/2013/07/29/another-world-game/

[szpagin]

ANTRAN

Fotografia, którą oglądacie, została wykonana w latach siedemdziesiątych. To jedyne zdjęcie, jakie pozostało po moim synu oraz sztucznej istocie znanej jako „ANTRAN”, którą przyjęliśmy pod nasz dach.

Było ciepłe lato, połowa lat siedemdziesiątych. Jechałem do domu po długiej zmianie w tartaku, gdy zatrzymałem się przy pobliskim śmietnikiem, by wyrzucić jakieś stare meble, które dostałem od matki. Gdy się schylałem, coś zwróciło moją uwagę. Przyjrzałem się bliżej i, zaskoczony, ujrzałem coś, co wziąłem za lalkę. Plastikowy korpus z metalowymi kończynami. Co jednak było dziwniejsze, miało przypominającą ludzką twarz, z zimnymi, czarnymi oczyma. Powiem szczerze, byłem wtedy zaciekawiony i z podziwem patrzyłem na ogrom pracy, jaki w to coś włożono, więc, nie namyślając się dłużej, ostrożnie ułożyłem to na tylnym siedzeniu samochodu i zabrałem ze sobą do domu.

Mój syn był niemal tak samo zaciekawiony, jak ja i przywiązaliśmy się do niego w ciągu kilku dni, otwierając go, oglądając elektronikę i sprawdzając, czy nic nie jest uszkodzone lub przemieszczone. W końcu, ku naszemu zdumieniu, to coś, android, ożyło. W jego oczach widać było przebłyski świadomości, kończyny się poruszały, pięści zaciskały i po kilku chwilach samodzielnie wstał. Byliśmy przerażeni, ale jednocześnie zafascynowani. Zachodziłem w głowę, któż mógłby stworzyć tak wspaniałą i niezwykłą rzecz.

Dopiero po kilku tygodniach zrozumiałem, że to nie jest zabawka. Okazywał niezwykłe oznaki inteligencji i umiejętności myślenia. Uczył się, jak wykonywać codzienne czynności, takie jak wyrzucanie śmieci lub bawienie się zabawkami mojego syna. Miał nawet swoją ulubioną: mały czerwony samochodzik, którym jeździł po blacie w kuchni. Nauczył się naśladowania naszych zachowań: usiłował jeść przy użyciu widelca, choć nie miał układu pokarmowego, poruszał ustami, choć nie potrafił mówić. Wiedziałem, że jest czymś innym. Może to wojskowy sprzęt, albo jakiś prywatny projekt. Wiedziałem, że powinienem go oddać, ale gdy widziałem, jak bawi się z nim mój syn, na jego twarzy gościł wielki uśmiech. Nie mogłem tego uczynić. Zawsze był samotny, a to przecież jeden z jego niewielu przyjaciół. Jakim byłbym ojcem, gdybym odebrał mu prawo do szczęścia? Nic się nie stanie, jeśli pozwolę mu zatrzymać go na jakiś czas.

Nazwaliśmy go „ANTRAN”, to słowo, napisane drobnym drukiem, widniało na jego plecach. Szubko minęło kilka miesięcy, a nasze życie uległo znacznej poprawie. Był jednym z nas. Oceny syna się poprawiły, polepszył mu się nastrój, wszystko zmierzało ku lepszemu. Aż do pewnej nocy w lipcu. Siedziałem w fotelu, popijałem piwo i oglądałem telewizję. Mój syn i ANTRAN klęczeli na dywanie, udawali, że walczą ze sobą, jak zwykle czynią to chłopcy. Wtem moją uwagę zwróciło głośne dyszenie. Spojrzałem w dół i ujrzałem, jak moje dziecko trzyma się za rękę.

– Adam, co się stało? – spytałem.

Podwinął rękaw i ujrzałem wielką czerwoną plamę na jego przedramieniu.

– ANTRAN mnie uszczypnął – powiedział do mnie drżącym głosem.

Plama była czerwona, wkrótce zmieni się w fioletowy siniec. Ojcowski instynkt wziął górę i, jak ojcowie ochrzaniają niegrzeczne dziecko, tak ja nakrzyczałem na androida. Jego zimna, metalowa twarz przez chwilę okazywała prawdziwy smutek i rozpacz, jakby nie znał własnej siły, jakby było mu przykro. Jego usta się poruszały. Czy chciał wypowiedzieć słowa przeprosin, czy tylko naśladował to, co ja robiłem, nigdy się nie dowiemy. Wieczorem przeprosiłem go za to, że na niego nakrzyczałem, powiedziałem, że wszystko jest w porządku i zapomniałem o sprawie.

Po kilku tygodniach, syn wszedł do mojego pokoju, musiało być wcześnie rano. Sen przerwało ciche skrzypienie drzwi do sypialni.

– Tato… - wyszeptał.

– Tak, synku? – odparłem.

– On się na mnie patrzy.

– Co? Kto się patrzy? – spytałem, pocierając zaspane oczy.

– ANTRAN, patrzy na mnie, stoi przy nogach łóżka.

Głos mu się załamywał, był przerażony. Wiedziałem, że coś jest nie tak. Zauważyłem, jak pociera ramię. Przywołałem go do siebie. Zaniemówiłem, gdy ujrzałem kolejne siniaki. Cztery, pięć, na całych jego niewielkich rękach.

– Adam, zdejmij koszulkę – powiedziałem, próbując zachować spokój, czułem, jak przez może żyły przetacza się mieszanina emocji – panika, strach, gniew. Zdjął koszulkę i gdy tylko przeciągnął ją przez głowę, znów zaniemówiłem, a łzy napłynęły mi do oczu. Jego małe ciało pokryte było siniakami różnej wielkości i w różnych odcieniach brązowego i fioletowego. Natychmiast pobiegłem do pokoju Adama.

Nic.

Z całych sił wołałem to coś, szukając pod łóżkiem, za zamkniętym oknem. Nic. Nagle, głośne stukanie nad nami, potem kroki.

– Jest na strychu – wyszeptałem, patrząc w górę.

Gdy biegłem przez korytarz, zauważyłem, że ściany po obydwu stronach pokryte były rysami, prowadzącymi do zwisającego sznurka, który przymocowany był do małych drzwi na strych. Powoli otworzyłem je, mówiąc przerażonemu synkowi, by został tam, gdzie stoi… Drabina zsunęła się na dół i wspiąłem się do góry. Chwyciłem latarkę, którą zostawiłem koło wejścia i natychmiast ją włączyłem. Zobaczyłem jedynie rozbite okno. To coś uciekło. Chciałem dzwonić na pogotowie, ale któżby mi uwierzył? Świadoma metalowa postać, która krzywdzi moje dziecko? Spojrzeliby na siniaki i zamknęliby mnie za znęcanie się. Nie miałem innego wyjścia, jak siedzieć cicho. Minęły tygodnie, potem miesiące. Za każdym razem, gdy wychodziliśmy na zewnątrz, dostrzegaliśmy coraz wyraźniejsze oznaki obecności ANTRANA, jak znajome rysy na ceglanej ścianie naszego domu. Rośliny były podeptane, ślady błota prowadziły do okna. Obwiałem się o syna. Woziłem go do i ze szkoły, nigdy nie spuszczałem z niego wzroku. Co spowodowało, że tak nagle obrócił się przeciwko nam? Co zrobiliśmy nie tak? Czy to dlatego, że na niego krzyczałem? Zorientowałem się, że wieczorami mówię na głos, przepraszając ściany, pusty pokój w nadziei, że ANTRAN to usłyszy, w nadziei, że skończy się to poniżenie, niekończące się nękanie. Moje próby nie przyniosły efektu. Gdybym wiedział, co się stanie, nie spałbym tej nocy.

Mój sen znów był przerwany, tym razem przez mrożący krew w żyłach krzyk. Błyskawicznie otworzyłem oczy i natychmiast, wiedziony instynktem, pobiegłem do pokoju syna. Było już za późno, wszystko było na podłodze, prześcieradła były podarte, a okno wybite. Rozpłakałem się, wołałem syna tak głośno, jak tylko potrafiłem. Zadzwoniłem po policję, powiedziałem, że mój syn został porwany. Spytali się, czy widziałem sprawcę. Skłamałem i powiedziałem, że nie, mając nadzieję, że zdjęcia syna wystarczą. I tak nie uwierzyliby, że jakaś „lalka” może być świadoma i wyrządzać krzywdę. Przez następne kilka dni płakałem przez sen, jak małe dziecko. Życie nie miało już sensu, żałowałem, że kiedykolwiek znalazłem to… COŚ… zdradziłem syna, jako ojciec powinienem go chronić, więc muszę ponieść konsekwencje.

Był wrześniowy poranek, siedziałem w fotelu i piłem. Wtedy usłyszałem skrzypienie drzwi do spiżarni.

– Adam?! – krzyknąłem… Pobiegłem do kuchni.

Znów, nic.

Za wyjątkiem ulubionego czerwonego samochodziku ANTRANA, leżącego na blacie.

Oryginał: http://creepypasta.wikia.com/wiki/ANTRAN

[szpagin]

Król zstąpił

Cześć, chcę opowiedzieć wam pewną historię. Pewnie mi nie uwierzycie, ale, prawdę mówiąc, mam już dość przekonywania ludzi.

Wydarzyło się to jakieś trzy tygodnie temu. Siedziałem na Google i szukałem rozmaitych zabawnych stron, gdy trafiłem na pewne forum obrazkowe. Wszyscy użytkownicy mówili jakimś niesamowicie tajemniczym bełkotem. Coś w rodzaju „Ty widziałem ich dziś. Trzymając się za ręce, jesteśmy wysoko 99924028 KRÓL ZSTĄPIŁ”.

Te słowa powtarzały się nieustannie. „Król zstąpił”. Początkowo, biorąc pod uwagę ciągi cyfr, które je poprzedzały, myślałem, że to jakiś spam, ale były używane zbyt często i zbyt niekonsekwentnie, by uznać to za zwykłe śmieci. Zdarzały się literówki, ale cyfry nie wyglądały na losowe.

Postanowiłem to olać i zobaczyć, co dzieje się na stronie. Otworzyłem nowy temat w, jak mi się wydawało, dziale z losowymi rzeczami, przypominający trochę /b/ z 4chana (brak jakiegoś głównego tematu, który łączyłby poszczególne zdjęcia i wpisy). Przywitałem się, powiedziałem, że jestem nowy i chcę założyć temat z zabawnymi rzeczami. Poprosiłem ich, by wysłali mi najzabawniejsze zdjęcia, jakie mają.

Wtedy zaczęło się to po raz pierwszy. Dokładnie pamiętam pierwszą odpowiedź. „Dobrze widziec. Dolacz do POMOCY! POMOCY!” Potem zaczęło się robić dziwnie. Powiedzieli, żebym ignorował „szczepy”. Uznałem, że to jakiś wewnętrzny żart. Wtedy zaczęli gadać jak wariaci. Wysyłali pozornie losowe cyfry i litery, znaki pochodzące z innych alfabetów (niektóre wyglądały na rosyjski lub używane w językach Bliskiego Wschodu, a także prawdopodobnie chińskie i koreańskie).

Nie miałem pojęcia, co się dzieje.

Wtedy znów ujrzałem te słowa. Cyfry poprzedzające „Król zstąpił”.

Nagle w moim domu wyłączył się prąd. Całkowita ciemność. Przestraszyłem się. Sprawdziłem skrzynkę z bezpiecznikami i okazało się, że wywaliło korki. Wcisnąłem je z powrotem i prąd wrócił. Gdy wróciłem do komputera, na ekranie był młody chłopiec. Biały, miał nie więcej niż dziesięć lat.

Usiadłem, przestraszony, ale i zaciekawiony. Chłopiec uśmiechnął się i zaczął mówić, ale nic nie słyszałem. Głośniki były włączone, więc podkręciłem potencjometr. Mówił przytłumionym szeptem, który ledwo słyszałem. Podkręciłem głośniki na cały regulator, ale wciąż słyszałem tylko cichy szept. Jego wargi poruszały się powoli.

Przystawiłem głowę do głośnika, by usłyszeć, co mówi chłopiec. Wtedy krzyknął głośno, jego przerażający wrzask brzmiał jak głos demona. Zdjęcie uległo zmianie, chłopiec płakał, jego oczy intensywnie krwawiły, a białe ręce rozrywały skórę na jego twarzy.

Znów wyłączył się prąd.

Po raz drugi pobiegłem do bezpieczników. Gdy przywróciłem zasilanie, wszystko wyglądało zwyczajnie. Komputer normalnie się uruchomił i nie wydarzyło się nic strasznego.

Wtedy zacząłem otrzymywać maile. Były tajemnicze i wypełnione losowymi cyframi, tak, jak posty z tego forum. Dostałem też maila napisanego poprawnym angielskim. Było w nim napisane: „PO PROSTU PRZEKAŻ DALEJ. PO PROSTU PRZEKAŻ DO CHOLERY DALEJ.” Nie wiedziałem, o co chodziło.

Wstałem, by pójść po coś do picia i zamarłem ze strachu. Z sufitu zwisał człowiek, delikatnie kołysząc się na boki. Na ścianie, zaschniętą krwią napisano „KRÓL ZSTĄPIŁ”. Mrugnąłem i widok zniknął.

Trwało to kilka tygodni.

Gdy wróciłem na forum, byłem na krawędzi szaleństwa. Już miałem jechać do zasranego psychiatryka, gdy trafiłem na napisany w składnym angielskim post. Coś w rodzaju „Przekaż króla. Przekaż króla”.

Zanim zdążyłem przeczytać temat, wyskoczyła strona z błędem 404. Założyłem nowy temat i zacząłem pisać. Jednak słowa, które miałem w głowie, nie pojawiały się na ekranie. Wbrew mojej woli, palce pisały swoje słowa. Napisałem dwie rzeczy, „HGHSUTHS" i „4918484 KRÓL ZSTĄPIŁ”.

Wtedy zrozumiałem, przekazywałem dalej. Chore zwidy przestały mnie nawiedzać. Nauczyłem się, jak być bezpiecznym.

Przykro mi…

HAKKSITMS 44919174 KRÓL ZSTĄPIŁ.

Oryginał: http://creepypasta.wikia.com/wiki/The_King_Come_Down

[szpagin]

Tulpa

W zeszłym roku spędziłem sześć miesięcy biorąc udział w, jak to określono, „eksperymencie psychologicznym”. Znalazłem ogłoszenie w lokalnej gazecie – poszukiwali ludzi z wyobraźnią, którzy chcieliby zarobić niezłe pieniądze. Ponieważ było to jedyna oferta w tamtym tygodniu, do której miałem jakiekolwiek kwalifikacje, zadzwoniłem i umówiłem się na wywiad.

Powiedzieli, że wystarczy, żebym siedział w pomieszczeniu, sam, z mierzącymi aktywność mózgu czujnikami przyczepionymi do głowy i wyobrażał sobie sobowtóra mnie. Nazwali go moim „tulpą”.

Wydawało się to proste, więc zgodziłem się, gdy tylko dowiedziałem się, ile będę zarabiać. Zacząłem następnego dnia. Zaprowadzili mnie do pokoju, przypięli czujniki do mojej głowy i podłączyli je do niewielkiego czarnego pudełka, które leżało na stoliku koło mnie. Przeprowadzili mnie przez cały proces tworzenia sobowtóra i wytłumaczyli, że jeśli poczuję zmęczenie lub zaniepokojenie, zamiast chodzić po pokoju, powinienem wyobrażać sobie, jak mój sobowtór chodzi po pokoju lub próbować wchodzić z nim w interakcje. Miałem utrzymywać go przy sobie przez cały czas, gdy byłem w pomieszczeniu.

Początkowo miałem z tym problemy. Wcześniej próbowałem świadomych snów, ale to wymagało znacznie więcej uwagi. Potrafiłem wyobrazić sobie mojego sobowtóra przez kilka minut, potem rozpraszałem się. Ale czwartego dnia udało mi się utrzymać go przez całe sześć godzin. Powiedzieli, że dobrze mi idzie.

Drugiego tygodnia przydzielono mi inny pokój, z zamontowanymi na ścianach głośnikami. Powiedzieli, że chcą sprawdzić, czy będę w stanie utrzymać Tulpę pomimo rozpraszających bodźców. Puszczali jakąś kakofonię, paskudną i niepokojącą. Czyniło to cały proces trudniejszym, ale i dawałem sobie radę. Tydzień później puścili jeszcze bardziej zniekształconą muzykę, pełną pisków, sprzężeń, dźwięków starego modemu i gardłowych zdań w jakimś obcym języku. Wyśmiałem to – ich zdaniem byłem ekspertem.

Po jakimś miesiącu, zacząłem się nudzić. Aby ożywić atmosferę, zacząłem komunikować się z moim sobowtórem. Rozmawialiśmy, graliśmy w „kamień, papier, nożyce”, wyobrażałem sobie, jak żongluje, tańczy breakdance, albo robi to, na co akurat przyszła mi ochota. Spytałem prowadzących doświadczenie, czy moje głupie zabawy w jakiś sposób wpłyną na wynik ich badań, ale wręcz zachęcali mnie do nich.

Tak więc bawiliśmy się i rozmawialiśmy, a ja przez jakiś czas miałem niezły ubaw. Wtedy zaczęło robić się dziwnie. Opowiedziałem mu pewnego dnia o mojej pierwszej randce, a on poprawił mnie. Powiedziałem, że miała na sobie żółtą koszulkę, a on powiedział, że zieloną. Pomyślałem przez chwilę i zorientowałem się, że miał rację. Wystraszyłem się i po zakończeniu zmiany spytałem się o to prowadzących eksperyment.

– Wykorzystujesz konstrukt myślowy, by uzyskać dostęp do swojej podświadomości – wyjaśnili. – W jakiś sposób wiesz, że nie masz racji i podświadomie sam siebie poprawiasz.

To, co było przerażające, nagle stało się wspaniałe. Rozmawiałem ze swoją podświadomością! Wymagało to odrobiny ćwiczeń, ale odkryłem, że mogę zadawać mojemu Tulpie pytania i uzyskiwać dostęp do najróżniejszych wspomnień. Mogłem cytować całe strony z książek, które lata temu przeczytałem, albo przypomnieć sobie rzeczy, których nauczyłem się w liceum i od razu zapomniałem. To było wspaniałe.

Wtedy zacząłem „wzywać” mojego sobowtóra poza ośrodkiem badań. Na początku niezbyt często, ale tak przyzwyczaiłem się do wyobrażania sobie go, że wręcz czułem się nieswojo, gdy nie było go przy mnie. Gdy tylko się nudziłem, wzywałem sobowtóra. W końcu zacząłem robić to non stop. Zabawnie było brać go ze sobą, jak niewidzialnego przyjaciela. Wyobrażałem sobie go, gdy spotykałem się z przyjaciółmi, gdy odwiedzałem mamę, a raz nawet podczas randki. Nie musiałem odzywać się do niego na głos, więc mogłem rozmawiać z nim i nikt niczego nie podejrzewał.

Wiem, brzmi to dziwnie, ale było to zabawne. Nie tylko był on chodzącą biblioteką wszystkiego, co wiedziałem i o czym zapomniałem, ale czasem miał lepszy kontakt z rzeczywistością niż ja sam. Miał niezwykły talent do wykrywania każdej, nawet najdrobniejszej wiadomości, jakie wysyłało ciało drugiej osoby. Rzeczy, których nawet nie zauważałem, że odbieram. Na przykład, myślałem, że randka, na którą go zabrałem, nie idzie po mojej myśli, ale zwrócił uwagę na sposób, w jaki śmiała się z moich żartów, jak nachylała się, gdy mówiłem i na masę innych subtelnych detali, jakich nie dostrzegała moja świadomość. Posłuchałem go i, cóż, powiedzmy, że randka skończyła się szczęśliwie.

Gdy od czterech miesięcy przychodziłem do centrum badawczego, był ze mną zawsze. Prowadzący doświadczenie podeszli raz do mnie i spytali się, czy przestałem go sobie wyobrażać. Powiedziałem, że nie. Wyglądali na zadowolonych. Po cichu spytałem się sobowtóra, co o tym uważa, ale zignorował to. Tak też więc zrobiłem.

Wtedy unikałem trochę świata. Miałem problemy w relacjach z ludźmi. Wydawało mi się, że byli speszeni i niepewni siebie, podczas gdy ja miałem manifestację samego siebie, z którą mogłem się konsultować. Dziwnie czułem się między ludźmi. Nikt inny nie był świadomy, co stoi za jego działaniami, dlaczego jedne rzeczy ich denerwowały, a inne bawiły. Nie wiedzieli, co nimi kierowało. Ja wiedziałem – a przynajmniej mogłem spytać się siebie i uzyskać odpowiedź.

Pewnego wieczoru przyszedł do mniej znajomy. Walił w drzwi, dopóki mu nie otworzyłem. Klął jak szewc i ogólnie był zdrowo wkurzony.

– Ty kutasie, od tygodni nie odpowiadałeś, gdy do ciebie dzwoniłem! – krzyczał. – Masz jakiś problem, do cholery?

Już miałem go przeprosić i zaproponować wspólne wyjście do knajpy, ale nagle mój Tulpa wściekł się.

– Uderz go – powiedział i, zanim zdążyłem zorientować się, co robię, uczyniłem to. Usłyszałem, jak łamie się nos. Upadł na podłogę i po chwili wstał, zataczając się. Walczyliśmy ze sobą po całym moim mieszkaniu.

Byłem bardziej wściekły, niż kiedykolwiek wcześniej i nie odpuszczałem. Powaliłem go na ziemię i kopnąłem go dwa razy w żebra, po czym uciekł, kuląc się i pochlipując.

Po kilku minutach przyjechała policja, ale powiedziałem im, że to on mnie sprowokował. Ponieważ nie było go w pobliżu, by zaprzeczyć, udzielili mi upomnienia i puścili wolno. Mój Tulpa cały czas szczerzył się. Spędziliśmy całą noc, świętując zwycięstwo i to, jak mocno pobiłem kumpla.

Dopiero następnego ranka, gdy ujrzałem w lustrze limo pod okiem i rozciętą wargę, przypomniałem sobie, do czego mnie zmusił. To mój sobowtór wściekł się, nie ja. Czułem winę i wstyd, ale to przecież on zmusił mnie do walki z dobrym znajomym. Był przez cały czas obecny i znał moje myśli.

– Już go nie potrzebujesz. Już nie potrzebujesz nikogo innego – powiedział mi. Poczułem, jak włosy mi się jeżą.

Opowiedziałem o wszystkim prowadzącym doświadczenie, ale oni tylko mnie wyśmiali.

– Nie możesz bać się czegoś, co sam sobie wyobrażasz – powiedział jeden z nich. Mój sobowtór stał obok, pokiwał głową i uśmiechnął się pod nosem.

Próbowałem wziąć sobie ich słowa do serca, ale w ciągu kilku następnych dni zacząłem odczuwać coraz większy niepokój związany z Tulpą. On zmieniał się. Wyglądał na wyższego, bardziej złowrogo. W jego oczach widziałem czystą złośliwość, a na twarzy – złowieszczy uśmiech. Nie ma takiej roboty, dla której warto by stracić rozum. Podjąłem decyzję. Jeśli zaczął wymykać się spod kontroli, należy się go pozbyć. Tak bardzo zdążyłem jednak się do niego przyzwyczaić, że myślenie o nim było czynnością nieomal automatyczną, więc z całych sił starałem się o nim nie myśleć. Zajęło to kilka dni, ale w końcu zaczęło to jakoś działać. Potrafiłem pozbyć się go na kilka godzin. Ale za każdym razem wracał i wyglądał jeszcze gorzej. Jego skóra przybrała barwę popiołu, a zęby stały się szpiczaste. Syczał, bełkotał, groził i klął. Zniekształcona muzyka, której słuchałem od miesięcy, wydawała się mu towarzyszyć. Nawet gdy byłem w domu – rozkojarzałem się i popełniałem błąd, przestając koncentrować się na niewidzeniu go, a wtedy pojawiał się razem z tym wyciem.

W dalszym ciągu przychodziłem do centrum badawczego i spędzałem tam sześć godzin. Potrzebowałam kasy i myślałem, że nie mają oni pojęcia, iż nie wyobrażam już sobie mojego Tulpy. Byłem w błędzie. Gdy pewnego dnia, po jakichś pięciu i pół miesiąca, skończyłem szychtę, dwóch mężczyzn chwyciło mnie i związało, a ktoś w laboratoryjnym kitlu wbił we mnie strzykawkę.

Obudziłem się zamroczony w pokoju, przywiązany do łóżka, muzyka grała na pełny regulator, a mój sobowtór stał nade mną, rechocząc. Nie przypominał już człowieka. Jego twarz była wykrzywiona. Oczy osadzone były głęboko wewnątrz oczodołów i wyglądały, jakby należały do trupa. Był znacznie wyższy ode mnie, ale garbił się. Miał wykrzywione ręce, a paznokcie przypominały szpony. Chichotał, gdy stukał w wystający z mojego ramienia venflon. Z całej siły próbowałem uwolnić się z więzów, ale zupełnie nie mogłem się ruszyć.

– Myślę, że dali ci w żyłę sporo niezłego szajsu. Jak tam głowa? Wszystko się miesza? – gdy to mówił, pochylał się coraz bliżej. Zwymiotowałem – jego oddech cuchnął jak zepsute mięso. Próbowałem się skupić, ale nie mogłem pozbyć się go.

Następne kilka tygodni było koszmarem. Co jakiś czas przychodził ktoś w kitlu i dawał mi zastrzyk, albo wciskał mi w usta tabletkę. Utrzymywali mnie w stanie, w którym wszystko mi się mieszało i nie mogłem skupić się na niczym. Czasem miałem halucynacje. On cały czas był obok mnie, nieustannie drwiąc. Miałem omamy, widziałem własną matkę. Strofowała mnie, a potem on poderżnął jej gardło i obryzgał mnie jej krwią. To było tak prawdziwe, że czułem jej smak.

Lekarze nigdy ze mną nie rozmawiali. Błagałem, krzyczałem, bluzgałem, żądałem odpowiedzi. Nawet się do mnie nie odezwali. Możliwe, że rozmawiali z Tulpą, moim osobistym potworem. Byłem tak naszprycowany, że mogła być to tylko kolejna halucynacja, ale pamiętam, jak z nim rozmawiali. Byłem przekonany, że to on jest prawdziwy, a ja jestem tylko konstruktem myślowym. Czasem utwierdzał mnie w tym przekonaniu, kiedy indziej wyśmiewał tą myśl.

Kolejna rzecz, która mnie przerażała, to omamy. On mógł mnie dotknąć. Co więcej, mógł mnie skrzywdzić. Szturchał mnie, gdy uważał, że nie zwracam na niego wystarczającej uwagi. Raz złapał mnie za jądra i zgniatał je tak długo, aż nie powiedziałem, że go kocham. Innym razem, rozciął mi ramię jednym z jego szponów. Wciąż mam bliznę – zwykle potrafię wmówić sobie, że sam się zraniłem i tylko wydawało mi się, że to on jest za to odpowiedzialny. Zwykle.

Trzy godziny później dali mi zastrzyk i straciłem przytomność. Gdy się obudziłem, nie byłem związany. Cały trzęsąc się, poszedłem do drzwi i zauważyłem, że są otwarte. Przeszedłem przez pusty korytarz, a potem pobiegłem. Potknąłem się parę razy, ale jakoś zszedłem po schodach i wybiegłem na zewnątrz. Upadłem na ziemię, płacząc jak dziecko. Wiedziałem, że muszę iść dalej, ale nie potrafiłem.

W końcu trafiłem do mieszkania – już nawet nie pamiętam, jak. Zamknąłem drzwi na klucz, zabarykadowałem je komodą i wziąłem długi prysznic. Spałem przez następne półtora dnia. Nikt nie przyszedł po mnie w nocy, nikt nie przyszedł następnego dnia, ani jeszcze następnego. Już po wszystkim. Spędziłem tydzień, zamknięty w pokoju. Dla mnie wydawało się to stuleciem. Tak bardzo odsunąłem się wcześniej od innych, że nikt nie zauważył, abym gdzieś zniknął.

Policja nic nie znalazła. Centrum badawcze było puste, gdy je przeszukiwano. Ogłoszenie z gazety prowadziło donikąd. Nazwiska okazały się pseudonimami. Nawet pieniądze, które otrzymałem, okazały się nie do wytropienia.

Doszedłem do siebie tak bardzo, jak to było tylko możliwe. Rzadko opuszczam mieszkanie i dostaję ataku paniki, gdy już muszę. Często płaczę, rzadko śpię, a moje koszmary są okropne. Już po wszystkim, myślałem. Przetrwałem. Starałem się skupić się, tak, jak nauczyli mnie ci dranie. Czasami to nawet działało.

Ale nie dziś. Trzy dni temu odebrałem telefon od matki. Miała miejsce tragedia. Policja twierdziła, że moja siostra padła ofiarą seryjnego zabójcy. Sprawca napadł ją, a następnie wypatroszył.

Pogrzeb odbył się tego samego dnia po południu. Był tak piękny, jak tylko piękny może być pogrzeb. Byłem jednak trochę rozkojarzony. Słyszałem jedynie muzykę, która dochodziła z oddali. Zniekształcona, niepokojąca melodia, która brzmiała jak sprzężenie, piski i dźwięk starego modemu. Wciąż ją słyszę – teraz odrobinę głośniej.

Oryginał: http://creepypasta.wikia.com/wiki/Tulpa

[szpagin]

Pan Widemouth

Gdy byłem mały, moja rodzina nigdy nie zostawała na długo w jednym miejscu, niczym kropla wody w wielkiej rzece. Gdy miałem osiem lat, osiedliliśmy się na Rhode Island, i pozostaliśmy tam do czasu, gdy poszedłem na studia w Colorado Springs. Większość moich wspomnień pochodzi właśnie z Rhode Island, ale są też okruchy innych, zakopane gdzieś głęboko na strychu mojego mózgu. Dotyczą one poprzednich domów, w których mieszkałem, gdy byłem jeszcze młodszy.

Większość jest niejasna i pozbawiona sensu – gonienie się z innym chłopcem na podwórku za domem w Północnej Karolinie, próby budowy tratwy, by żeglować po potoku za mieszkaniem, które wynajmowaliśmy w Pensylwanii i tak dalej. Jest jednak jedna grupa wspomnień, które pozostają jasne i przejrzyste, jakby powstały dopiero wczoraj. Często zastanawiam się, czy są one po prostu świadomymi snami, wytworzonymi na skutek długiej choroby, jaką przeżyłem tamtej wiosny, ale głęboko w sercu wiem, że są prawdziwe.

Mieszkaliśmy w domu na przedmieściach prężnie rozwijającej się metropolii New Vineyard w stanie Maine, zamieszkiwanej przez całe 643 osoby. Był to wielki budynek, szczególnie dla trzyosobowej rodziny. W środku było wiele pokoi, których nie widziałem podczas naszego pięciomiesięcznego pobytu w tym miejscu. Można uznać to za stratę miejsca, ale był to wówczas jedyny dostępny dom, przynajmniej spośród odległych od miejsca pracy mojego ojca o godzinę drogi.

W moje piąte urodziny (na które przyszli tylko rodzice) dostałem gorączki. Lekarz powiedział, że to mononukleoza. Poważna sprawa i gorączka przez następne trzy tygodnie. Był to fatalny czas na leżenie w łóżku. Byliśmy w środku pakowania się do wyjazdu do Pensylwanii i większość rzeczy była już w kartonach, pozostawiając mój pokój dziwnie pustym. Mama kilka razy dzienni przynosiła mi oranżadę imbirową i książki, które były moim głównym źródłem rozrywki przez następne kilka tygodni. Nuda zawsze czaiła się za rogiem, czekając tylko, by podnieść swój paskudny łeb i jeszcze bardziej spotęgować moje nieszczęście.

Nie pamiętam dokładnie, jak poznałem Pana Widemouth. Chyba było to tydzień po tym, jak zdiagnozowano chorobę. Pierwszym wspomnieniem związanym z tym małym stworzeniem było pytanie, czy ma imię. Powiedział, żebym mówił na niego Pan Widemouth, bo miał wielkie usta. Prawdę mówiąc, wszystko w nim było wielkie w porównaniu z jego ciałem: głowa, oczy, krzywe uszy, ale to usta były największe.

– Wyglądasz jak Furby – powiedziałem, gdy przeglądał jedną z moich książek.

Pan Widemouth przestał na chwilę i spojrzał na mnie zaskoczonym wzrokiem.

– Furby? A co to jest Furby?

Wzruszyłem ramionami.

– Wiesz… zabawka. Mały robot z wielkimi uszami. Możesz się z nim bawić i karmić go, prawie jak prawdziwe zwierzątko.

– Och. – Pan Widemouth wrócił do przeglądania książek. – Nie potrzebujesz czegoś takiego. To nie to samo, co prawdziwy przyjaciel.

Pamiętam, jak Pan Widemouth znikał za każdym razem, gdy mama wchodziła do pokoju by sprawdzić, jak się czuję.

– Chowam się pod łóżkiem – wyjaśnił potem. – Boję się, że gdyby twoi rodzice mnie zobaczyli, nie pozwoliliby nam bawić się razem.

Przez pierwsze kilka dni nie robiliśmy zbyt wiele. Pan Widemouth po prostu oglądał moje książki, zafascynowany znajdującymi się w nich obrazkami i opowieściami. Trzeciego lub czwartego ranka przyszedł do mnie z wielkim uśmiechem na twarzy.

– Mam dla ciebie nową zabawę – powiedział. Musimy poczekać, aż twoja mama przyjdzie tu, by sprawdzić, jak się czujesz. Nie może zobaczyć, jak się bawimy. To sekretna zabawa.

Po tym, jak mama o zwykłej porze przyniosła książki i oranżadę, Pan Widemouth wyskoczył spod łóżka i pociągnął mnie za głowę.

– Musimy pójść do pokoju na końcu korytarza – powiedział. Początkowo odmawiałem, bo rodzice zabronili mi wychodzić z pokoju bez ich zgody, ale Pan Widemouth nalegał i w końcu się poddałem.

W pokoju nie było mebli ani tapety. Jedyną rzeczą, jaka przyciągała wzrok, było okno naprzeciwko drzwi. Pan Widemouth wystrzelił na drugi koniec pokoju i z całej siły popchnął okno, otwierając je na oścież. Kiwnął na mnie, bym spojrzał w dół.

Byliśmy na piętrze, ale dom zbudowano na wzgórzu, więc z tego miejsca do ziemi było jeszcze więcej.

– Chcę, abyśmy pobawili się w udawanie – wyjaśnił pan Widemouth. – Udaję, że na dole jest wielka, miękka trampolina i skaczę. Jeśli będziesz udawał wystarczająco mocno, odbijesz się jak piórko. Chcę, żebyś spróbował.

Byłem pięciolatkiem z gorączką, więc gdy patrzyłem w dół i rozważałem możliwości, przez mój umysł przemknęła jedynie odrobina sceptycyzmu.

– Daleko do ziemi – powiedziałem.

– Ale przecież to jest najzabawniejsze. Gdzie byłaby frajda, gdyby nie było tak daleko? Równie dobrze mógłbyś wtedy skakać na zwykłej trampolinie.

Przez chwilę bawiłem się tą myślą, wyobrażając siebie, jak spadam, by potem odbić się z powrotem do okna, niesiony tajemniczą siłą. Ale zwyciężył we mnie realizm.

– Może kiedy indziej – powiedziałem. – Nie jestem pewien, czy mam dostatecznie dużo wyobraźni. Mogę zrobić sobie krzywdę.

Twarz Pana Widemouth wykrzywiła się, ale tylko na chwilę. Gniew ustąpił miejsca rozczarowaniu.

– Jeśli tak uważasz – powiedział. Resztę dnia spędził pod moim łóżkiem, siedząc cicho jak mysz pod miotłą.

Następnego ranka Pan Widemouth przyniósł małe pudełko.

– Chcę nauczyć cię żonglowania – powiedział. – Zanim zacznę dawać ci lekcje, możesz poćwiczyć na tym.

Spojrzałem do pudełka. Było pełne noży.

– Rodzice mnie zabiją! – krzyknąłem, przerażony faktem, że Pan Widemouth przyniósł do mojego pokoju noże – coś, czego rodzice nigdy nie pozwalali mi ruszać. – Dostanę szlaban na rok, a potem tak mnie zleją, że przez tydzień nie usiedzę na tyłku!

 Pan Widemouth zasmucił się.

– Żonglerka nimi to wspaniała zabawa. Chcę, żebyś spróbował.

Odepchnąłem pudełko.

– Nie mogę. Będę miał kłopoty. Noże nie są bezpieczne, gdy rzuca się nimi w powietrzu.

Smutek Pana Widemouth zmienił się w ponury grymas. Wziął pudełko z nożami i wślizgnął się pod łóżko, pozostając tam do końca dnia. Zacząłem się zastanawiać, jak często siedział pode mną.

Zacząłem mieć problemy ze snem. Pan Widemouth często budził mnie w środku nocy, mówiąc, że pod oknem ustawił prawdziwą, wielką trampolinę, ale w ciemności nie mogę jej dojrzeć. Zawsze odmawiałem i próbowałem wrócić do spania, ale Pan Widemouth nie przestawał. Czasem siedział przy moim boku do rana, namawiając mnie do skoku.

Zabawa z nim nie była już taka fajna.

Pewnego poranka, mama pozwoliła mi wyjść na zewnątrz. Uznała, że świeże powietrze dobrze na mnie podziała, szczególnie po tak długim pobycie w pokoju. Uradowany, założyłem moje adidasy i poszedłem na werandę z tyłu domu, tęskniąc za dotykiem promieni słońca na mojej twarzy.

Pan Widemouth czekał na mnie.

– Mam ci coś do pokazania – powiedział. Musiałem na niego dziwnie spojrzeć, bo po chwili dodał: - To bezpieczne, obiecuję.

Zaprowadził mnie do ścieżki, która zaczynała się za domem i prowadziła przez las.

– To bardzo ważna ścieżka – wyjaśnił. – Miałem wielu przyjaciół w twoim wieku. Gdy byli gotowi, prowadziłem ich tą ścieżką do wyjątkowego miejsca. Nie jesteś jeszcze gotów, ale pewnego dnia mam nadzieję, że cię tam zabiorę.

Wróciłem do domu, zastanawiając się, co znajduje się na drugim końcu ścieżki.

Dwa tygodnie po tym, jak spotkałem Pana Widemouth, ostatnia partia naszych rzeczy znajdowała się już w ciężarówce. Siedziałem w kabinie, obok ojca, oczekując długiej drogi do Pensylwanii. Zastanawiałem się, czy nie powiedzieć Panu Widemouth o tym, że się wyprowadzam, ale nawet będąc pięciolatkiem, zacząłem podejrzewać, że być może działania tej istoty nie przyniosłyby mi niczego dobrego, nawet, jeżeli mówiła ona inaczej. Z tego powodu postanowiłem, że utrzymam wyjazd w tajemnicy.

Mój ojciec i ja siedzieliśmy w ciężarówce o czwartej nad ranem. Miał nadzieję, że, przy użyciu niekończącego się zapasu kawy i sześciopaka napojów energetycznych, uda nam się dotrzeć do Pensylwanii przed jutrzejszym obiadem. Wyglądał raczej jak człowiek, który ma przebiec maraton, a nie spędzić najbliższe dwa dni na siedząco.

– Wystarczająco wcześnie? – ojciec spytał się mnie z nutką współczucia w głosie.

Przytaknąłem i oparłem głowę o okno, licząc na to, że zasnę jeszcze przed świtem. Poczułem dłoń ojca na moim ramieniu.

– To już ostatni raz, synu. Obiecuję. Wiem, że to dla ciebie trudne. Gdy tylko dostanę awans, będziemy mogli osiąść gdzieś na stałe i będziesz mógł znaleźć przyjaciół.

Otworzyłem oczy i spojrzałem na podjazd. W oknie mojej sypialni ujrzałem sylwetkę Pana Widemouth. Stał bez ruchu tak długo, aż ciężarówka nie skręciła w główną drogę. Wtedy żałośnie pomachał mi na pożegnanie, trzymając w ręce nóż do mięsa. Nie odmachałem.

Po latach wróciłem do New Vineyard. Działka, na której stał dom, była pusta, zostawiając jedynie fundamenty. Dom spłonął parę lat po tym, jak moja rodzina się wyprowadziła. Z ciekawości, postanowiłem pójść ścieżką, którą pokazał mi Pan Widemouth. Część mnie oczekiwała, że zaraz wyskoczy zza drzewa i przestraszy mnie, ale czułem, że Pan Widemouth zniknął, w jakiś sposób powiązany z domem, którego już nie ma.

Ścieżka prowadziła do cmentarza w New Vineyard.

Zauważyłem tam wiele grobów dzieci.

Oryginał: http://creepypasta.wikia.com/wiki/Mr._Widemouth

Rysunek: http://roomsinthewalls.deviantart.com/art/Mr-Widemouth-325537780

[szpagin]

Ożywione zwłoki

Na pustyni Nevada istnieje pewne specyficzne miejsce. Jeśli spojrzycie na zachód podczas zachodu słońca, w oddali ujrzycie coś na kształt domu. Poczekajcie, aż słońce zajdzie całkowicie, a następnie IDŹCIE prosto, bez zbaczania z trasy, w kierunku budynku.

Gdy nadejdzie noc, w oddali usłyszycie krzyki i jęki. Zignorujcie je. Musicie iść przed siebie, w stronę widzianego wcześniej budynku. Noc będzie wydawała się być znacznie dłuższa, niż powinna, ale jeżeli będziecie szli aż do wschodu słońca, znajdziecie się nagle wewnątrz zniszczonej, zakurzonej szopy. Wewnątrz nie będzie okien ani drzwi (włącznie z tymi, którymi weszliście do środka), a na środku pomieszczenia znajdziecie ciało. Opisy jego stanu jego rozkładu wahają się pomiędzy dopiero co zmarłym, a okrytym resztkami ubrania szkieletem.

Możliwe, że rozpoznacie ubrania lub twarz. To wasze zwłoki. Możecie oglądać je tak długo, jak zechcecie. Możecie poszukać ran lub innych poszlak na temat przyczyny śmierci, lub sprawdzić kieszenie w poszukiwaniu wskazówek na temat waszej przyszłości. Musicie jednak wykombinować, jak opuścić pokój zanim zwłoki ożyją. Jeżeli uda się wam, jak opuścić pokój, znajdziecie się na krawędzi pustyni, tam, gdzie zaczęliście wędrówkę. Jeśli jednak zwłoki poruszą się, zanim odkryjecie, jak wyjść, będziecie na wieczne czasy uwięzieni w tym pokoju, podczas gdy wasze zwłoki będą mogły swobodnie się poruszać. Spytacie się pewnie, czego może chcieć trup, któremu dano drugą szansę w życiu?

Cóż, pamiętacie te krzyki i jęki, które słyszeliście na pustyni? Ożywione zwłoki też muszą jeść…

Oryginał:http://creepypasta.wikia.com/wiki/The_Reanimated_Corpse

[szpagin]

Hazardzista

Mój dziadek był nałogowym hazardzistą i opowiadał nam wiele historii z czasów, gdy w młodości podróżował po kraju. Zwykle grywał w pokera i był mistrzem blefowania – biorąc pod uwagę tematy jego opowieści i to, jak w nie wierzyliśmy, mam nadzieję, że przynajmniej tu opowiadał prawdę.

Historia, która najbardziej utkwiła mi w głowie, przydarzyła się mu w roku 1940. Dostał wtedy urlop i odwiedził swoich rodziców, mieszkających kilka mil na wschód od Ichor Falls. Był śmiertelnie znudzony, wtedy jednak usłyszał, że w pobliskim rezerwacie (Moneton lub Mattaponi, nie pamiętam dokładnie) organizowane są całonocne sesje pokera. Podobno grupa miejscowych szych, nazywająca się „Towarzystwem Oposa” zbierała się raz w miesiącu, rozmawiając o polityce i lokalnych wydarzeniach – rzeczach, które przyniosły im bogactwo. Zaciekawiony, dziadek podjechał autostopem w pobliskie miejsce, a następnie przeszedł piechotą kilka kilometrów.

Musicie wiedzieć dwie rzeczy o moim dziadku: był niezwykle uprzejmy i czarujący, a także nie lubił grać na trzeźwo. Opowiedział, że tankowali tam zdrowo i gdy zdobył się na odwagę, by podejść do samotnego stolika, przy którym siedzieli gracze, obawiał się, iż wyrzucą go za drzwi za bycie pijanym. Musiał jednak podziałać na pozostałych jego urok, bo po jakichś dwudziestu minutach zaproszono go do stołu.

Grali w pokera. Dziadek nie miał zbyt wiele pieniędzy, ale udało mu się wygrać kilka pierwszych partii i w efekcie, ku zdumieniu pozostałych graczy, po godzinie miał już przed sobą pokaźny stosik żetonów.

Mijały godziny, prowadzono ożywione rozmowy i przynoszono kolejne kieliszki. Starsza kobieta podeszła z tacą wypełnioną kieliszkami z whiskey i postawiła po jednym przed każdym z graczy. Unieśli je, a jeden wzniósł toast „Za Towarzystwo Oposa i za nowych przyjaciół”. Wypili i rozdano kolejną partię.

Dziadek opowiedział, że atmosfera gry uległa zmianie. Rozmowy o sprawach ważnych i mało ważnych zastąpiła ciche tasowanie kart i dźwięk przesuwanych żetonów. Wyczuwając to, dziadek podbijał stawkę. Było jednak coraz trudniej, gdyż pula wciąż rosła. W końcu doszedł do wniosku, że zostało mu mniej więcej tyle pieniędzy, z iloma rozpoczął grę, więc zagrał o wszystko. Pozostali gracze sprawdzili i pokazali karty. Choć partia miała zwycięzcę (i nie był to dziadek), to wszystkie oczy zwrócone były na jednego z graczy. Miał on słabe karty i ani jednego żetonu. Pocąc się, błagał rozdającego, a także innych członków Towarzystwa, a nawet starą Indiankę.

– Znasz zasady – powiedział zwycięzca. Przegrany rozpłakał się i zawodząc wybiegł, przewracając stołek, na którym siedział.

Pozostali gracze pogratulowali dziadkowi, mówiąc, że grał dobrze i będzie mógł wpaść, gdy zbiorą się znowu. Starsza kobieta przyniosła kolejną tacę z kieliszkami i postawiła je przed graczami, gdy dziadek powiedział:

– Nie, podziękuję już, jakoś muszę przecież wrócić do domu.

Nalegała, aby się napił. Dziadek zapytał się, dlaczego.

Wtedy nachylił się do niego zwycięzca i powiedział mu:

– To antidotum.

Oryginał: http://creepypasta.wikia.com/wiki/The_Gambler

[szpagin]

Rake

W lecie 2003 roku, wydarzenia powiązane z dziwną, humanoidalną istotą, jakie miały miejsce w północnowschodniej części Stanów Zjednoczonych, spowodowały krótkotrwałe zainteresowanie lokalnych mediów, dopóki władze nie zabroniły o nich mówić. Przetrwała niewielka liczba materiałów, gdyż większość pisanych i internetowych informacji na temat istoty zaginęła w tajemniczych okolicznościach.

Pochodzący z wiejskich terenów w stanie Nowy Jork oraz, w jednym przypadku, z Idaho, świadkowie opowiadają historie o ich spotkaniach z istotą niewiadomego pochodzenia. Ich wrażenia rozciągają się od niesamowitego przerażenia i dyskomfortu, do niemal dziecięcej wesołości i ciekawości. Choć pisane wersje ich opowieści prawdopodobnie już nie istnieją, pamięć wciąż jest potężna. Niektórzy z nich zaczęli tego roku szukać odpowiedzi.

Na początku 2006 roku, ich współpraca doprowadziła do zebrania niemal dwóch tuzinów dokumentów, datowanych między XII wiekiem, a dniem obecnym, pochodzących z czterech kontynentów. W niemal wszystkich przypadkach, relacje były identyczne. Skontaktowałem się z jednym z członków grupy i otrzymałem fragmenty z ich nadchodzącej książki.

List pożegnalny, 1964 rok.

„Przygotowując się do odebrania sobie życia, uważam za konieczne, by złagodzić winę lub ból, jakie przyniesie ten czyn. Jest to wyłącznie jego wina. Gdy obudziłem się, czułem jego obecność. Gdy obudziłem się, ujrzałem go. Gdy znów się obudziłem, usłyszałem jego głos i spojrzałem mu w oczy. Nie potrafię spać, lękając się tego, co mógłbym zobaczyć następnym razem. Nie mogę się już nigdy obudzić. Żegnajcie.”

W tym samym drewnianym pudełku znajdowały się dwie puste koperty, zaadresowane do Williama i Rose, a także osobisty list bez koperty:

„Najdroższa Linnie,

modlę się za ciebie. Wypowiedział Twoje imię.”

Wpis z dziennika (przetłumaczony z hiszpańskiego), 1880 rok.

„Doświadczyłem niewypowiedzialnego przerażenia. Doświadczyłem niewypowiedzialnego przerażenia. Doświadczyłem niewypowiedzialnego przerażenia. Widzę jego oczy, gdy zamknę moje. Są puste. Czarne. Ujrzały mnie i przeszywają mnie na wylot. Jego wilgotna dłoń. Nie będę spał. Jego głos (reszta jest nieczytelna).”

Dziennik pokładowy, 1691 rok.

„Przyszedł do mnie we śnie. U podnóża łóżka wyczułem to. On wziął wszystko. Musimy wrócić do Anglii. Rake zabronił nam wracać.”

Od świadka, 2006 rok.

„Trzy lata temu, wróciłam z wycieczki nad wodospad Niagara, jaką odbyłam z rodziną z okazji 4 lipca. Byliśmy wykończeni po długiej podróży, więc razem z mężem położyliśmy dzieci spać i sami zasnęliśmy.

Obudziłam się koło 4 nad ranem myśląc, że mąż poszedł do łazienki. Wykorzystałam to, by zabrać kołdrę, ale tylko go obudziłam. Przeprosiłam go i powiedziałam, że myślałam, iż wstał z łóżka. Gdy obrócił się twarzą do mnie, aż go zatkało. Podciągnął nogi z końca łóżka tak szybko, że o mało co nie zrzucił mnie na podłogę. Chwycił mnie, nie mówiąc nic.

Pół sekundy później, gdy mój wzrok przyzwyczaił się do ciemności, ujrzałam, co spowodowało taką reakcję męża. U podnóża łóżka siedziało, odwrócone do nas plecami, coś, co wyglądało jak nagi człowiek lub duży, bezwłosy pies. Jego pozycja była niepokojąca i nienaturalna, jakby potrącił go samochód. Z jakiegoś powodu nie byłam przerażona, a raczej zaniepokojona jego stanem. Wydawało mi się wówczas, że powinniśmy mu pomóc.

Mój mąż, zwinięty w kłębek, patrzył przez szpary między rękami i nogami, rzucając w moją stronę spojrzenie, po czym zwracał wzrok w stronę istoty.

Istota niepewnym ruchem podniosła się, a potem rzucając się na boki przeczołgała się wzdłuż łóżka, aż nie znalazła się kilkanaście centymetrów przed twarzą męża. Stwór był cicho przez jakieś 30 sekund (czy też raczej 5, to minęło jak chwila), patrząc prosto na męża. Istota położyła następnie rękę na jego kolanie i wybiegła na korytarz, prosto do pokoju dziecięcego. Krzyknęłam i pobiegłam w stronę włącznika światła, usiłując powstrzymać go przed skrzywdzeniem moich dzieci. Gdy byłam już na korytarzu, światło z sypialni wystarczyło, by zobaczyć go zgarbionego, jakieś 6 metrów przede mną. Obrócił się i spojrzał prosto na mnie, cały we krwi. Włączyłam światło i ujrzałam moją córkę, Clarę.

Stwór zbiegł po schodach na dół, podczas gdy razem z mężem pobiegliśmy pomóc córce. Była poważnie ranna i odezwała się po raz ostatni w swoim krótkim życiu. Powiedziała: „To Rake”.

Samochód męża wpadł do jeziora, gdy spieszył się z małą do szpitala. Nie przeżyli.

W niewielkich miejscowościach wszystkie wydarzenia rozchodzą się szybko. Początkowo policja była pomocna, a lokalna gazeta wydawała się być bardzo zainteresowana. Nigdy jednak nie opublikowano opowieści, a w telewizji nie ukazał się reportaż o wydarzeniu.

Przez kilka miesięcy, mój syn Justin i ja mieszkaliśmy w hotelu niedaleko domu moich rodziców. Gdy zdecydowaliśmy się wrócić do domu, zaczęłam sama szukać odpowiedzi. Trafiłam na mężczyznę z pobliskiego miasta, który był świadkiem podobnych wydarzeń. Skontaktowaliśmy się ze sobą i wymieniliśmy się doświadczeniami. Znał dwie inne osoby z Nowego Jorku, które również widziały istotę, znaną teraz jako Rake.

Dwa lata zajęło naszej czwórce przeszukiwanie Internetu i pisanie listów, by zdobyć małą kolekcję, którą uważamy za świadectwa istnienia Rake’a. Żadne z nich nie podaje szczegółów, historii, ani następstw. Jeden z dzienników wspomina o istocie na pierwszych trzech stronach, by potem nigdy nie poruszać tematu. Dziennik pokładowy nic nie wyjaśnia, mówiąc jedynie, że Rake kazał im odejść. To był ostatni wpis w dzienniku.

W wielu przypadkach odwiedziny miały być jednymi z serii, jaka przydarzyła się danej osobie. Kilka osób, włącznie z moją córką, twierdziło, że mówił do nich. Zaczęliśmy zastanawiać się, czy Rake nie odwiedzał nas przed ostatnim spotkaniem.

Ustawiałam dyktafon koło łóżka i włączałam go na całą noc, co noc, przez dwa tygodnie. Rankiem przysłuchiwałam dźwięki przewracania się z boku na bok. Pod koniec drugiego tygodnia przyzwyczaiłam się już do odgłosów snu, gdy odtwarzałam nagranie z ośmiokrotną prędkością (co i tak zajmowało dobre pół godziny).

Pierwszego dnia trzeciego tygodnia usłyszałam jednak coś innego. Piskliwy głos. To był Rake. Nie jestem w stanie słuchać go na tyle długo, by przepisać to, co mówi. Nie dałam nikomu tego nagrania do przesłuchania. Wiem tylko tyle, że już go wcześniej słyszałam. To prawdopodobnie było wtedy, gdy siedział naprzeciw męża. Nie przypominam sobie, bym coś wtedy usłyszała, ale z jakiegoś powodu nagrany głos przypomina mi o tej nocy.

Zasmuciłam się na myśl o tym, co musiała myśleć wtedy moja córka.

Nie widziałam Rake’a od czasu, gdy zrujnował mi życie, lecz wiem, że jest w pokoju, gdy śpię. Wiem i obawiam się, że obudzę się pewnej nocy i ujrzę, jak wpatruje się we mnie.”

Oryginał: http://creepypasta.wikia.com/wiki/The_Rake

Rysunek: http://fc04.deviantart.net/fs71/f/2010/023/c/b/He_is_the_Rake_by_anguspie.jpg

[szpagin]

Killswitch

Wiosną 1989 roku, studio Karvina Corporation wypuściło niezwykłą grę, która jesieni tego samego roku szybko zdobyła wielką, choć ostatecznie krótkotrwałą, popularność wśród amerykańskich studentów.

Gra nazywała się „Killswitch”.

Na pierwszy rzut oka, gra wydawała się horrorem o tajemniczej atmosferze, prekursorem serii „Myst” czy „Silent Hill”. Narracja pokazywała złożoność, z jakiej znana była Karvina, choć grafika była jedynie monochromatyczna – szare i białe kształty na czarnym tle.

Powolne, przerobione na format MIDI czeskie piosenki ludowe odtwarzane były podczas gry. Gracz mógł wybrać między dwoma bohaterami: niewidzialnym duchem o imieniu Ghast, lub widzialną kobietą, Porto. Gra Ghastem była uważana za trudniejszą z powodu jego niewidzialności. Zwykle gracze rozpoczynali ponownie grę jako Porto już po pierwszym poziomie, gdyż nie potrafili wymierzyć skoków lub celować.

Ghast był jednak potężniejszą postacią: miał umiejętność atakowania ogniem i miotania pary, ale ustalenie, gdzie na ekranie znajduje się miotający ogniem i plujący parą demon, okazało się wyzwaniem przekraczającym umiejętności większości. Porto stała się więc domyślną postacią.

Niezwykłą umiejętnością Porto była zmiana rozmiaru – kobieta w (jak się wydawało) losowy sposób powiększała się i kurczyła. Pewien absolwent inżynierii z Kansas twierdził, że rozpracował schemat, choć jego praca na zawsze została utracona z przyczyn, które niedługo będą oczywiste.

Porto budzi się w ciemności, oszołomiona, z ranami na łokciach. Próbując wydostać się na zewnątrz, schodzi w dół przez kolejne poziomy kopalni. Gracze odkrywają, że wcześniej pracowała tam, badając zawalenie się jednego z korytarzy. Na swojej drodze spotyka podobne do Ghasta demony, a także martwych górników, węglowe golemy oraz demonicznych inspektorów z korporacji Sovatnik, których kanciaste ciała ubrane były w czerwień, jedyny kolor w grze.

Otoczenie, choć proste, staje się z czasem niepokojące. W grze nie ma bossów – Porto musi po prostu pokonać kolejne tunele i dostać się do następnego etapu, podczas gdy jej wielkość zmienia się pomiędzy nimi.

Historia rozwija się, gdy Porto znajduje taśmy magnetofonowe, dokumenty, okaleczonych robotników, którzy kiedyś byli jej przyjaciółmi oraz rozszyfrowuje niesamowicie skomplikowany kod, zapisany na zbieranych przez gracza kilofach. (Ten fragment gry był niedorzecznie przekombinowany i pokonał wielu graczy, dopóki użytkownik „Porto881” nie opublikował rozwiązania na Columbia BBS. Wszelkie próby skontaktowania się z nim spełzły na niczym, a nick nie figuruje w żadnym znanym systemie.) Gracz dowiaduje się z niego, że sztygar, naciskany, by zwiększyć wydobycie węgla, zaczął fałszować raporty o awariach i popełnianych przez pracowników wykroczeniach, by usprawiedliwić niskie wyniki. Wzbudziło to podejrzenie i ściągnęło inspekcję Sovatnika.

Przysłano inspektorów, po jednym na każdego górnika. Tu rozpoczyna się niezwykła historia o torturach, której towarzyszyły zamazane i niewyraźne grafiki, przedstawiające, jak ubrani na czerwono mężczyźni stoją nad robotnikami, wbijając małe noże ich w stawy, gdy tylko zwalniała produkcja. (Jest to niezbyt subtelna aluzja do stosowanych w Związku Radzieckim metod. W połączniu z faktem, że czeskie miasto Karwina podupadło po zlikwidowaniu przemysłu wydobycia węgla, nietrudno dojść do wniosku, że Killswitch jest głosem w dyskusji politycznej.)

Po rozwiązaniu zagadki z kilofami, Porto znajduje i składa magnetofon. Męski głos na taśmie wyjawia, że ognie z wnętrza ziemi stanęły w swojej obronie, wpłynęły do serc przestarzałych maszyn sprzed rewolucji przemysłowej i użyły ich, by mścić się na robotnikach.

Powszechnie uważa się, że „ognie z wnętrza ziemi” to demony podobne do Ghasta, kłęby pary i gazu, które zamieszkiwały stare maszyny. Maszyny te są tak „wielkie”, że pokazywane są tylko dwa czy trzy koła zębate lub przenośnik taśmowy, zamiast całego urządzenia. Maszyny doprowadziły inspektorów do szaleństwa, co spowodowało, że zniknęli razem ze swoimi nożami w jaskiniach (oczywiście, by później pojawić się i nękać Porto).

Robotnicy byli miażdżeni i okaleczani w wyniku furii maszyn, które nie były delikatne ani wybredne. Sama Porto została zrzucona do głębokiej szczeliny przez rozżalony silnik, a jej zmieniający się rozmiar, o ile jest prawdziwy, a nie urojony, ma być efektem wdychania trujących spalin.

To, co ma miejsce potem, jest najbardziej tajemniczym i nieintuicyjnym fragmentem gry. Nie ma logicznej poszlaki, która podpowiadałaby, jakie jest poprawne rozwiązanie. Znów jednak Porto881 uratował raczkującą społeczność fanów Killswitch. W komorze za magnetofonem znajduje się wielki piec, który przerabiał węgiel na koks.

Nie ma żadnej podpowiedzi, co trzeba teraz zrobić. Gracze próbowali wszystkiego: od samospalenia do kontynuowania przerabiania węgla, tak jakby maszyny nigdy nie powstały przeciw ludziom. Porto881 trafił na rozwiązanie i opublikował je w serwisie Columbia.

Jeżeli Porto pochłonie surowy koks, będzie w stanie kontrolować wielkość swojego ciała. Może teraz przejść przez ostatnie poziomy kopalni, nie do przebycia w formie giganta, cały czas ściskając taśmę z tą niezwykłą historią. Gdy jednak czołga się przez prowadzący na powierzchnię tunel, ekran nagle robi się biały.

Killswitch został zaprojektowany tak, by skasować się po ukończeniu gry. Nie jest możliwe odzyskanie gry w żaden sposób, wszelki ślad po programie znika z komputera użytkownika. Nie da się jej skopiować. Stworzona została w taki sposób, by istnieć tylko dla tych, którzy w nią grają, a następnie całkowicie zniknąć. Nie da się przejść jej jeszcze raz, odblokować nowych sekretów lub ścieżek, nie można dać innym do zagrania ani, co chyba jest najważniejsze, nie da się przejść tej samej gry jako Porto i Ghast.

Jak można się było spodziewać, gracze nie byli zachwyceni. Próbowano kilku sposobów, by rozwiązać ten problem, ale bezskutecznie. Pierwszym i najpowszechniejszym był zakup kolejnej kopii gry, lecz Karvina Corp. wypuściła jedynie 5000 sztuk i odmówiła wytwarzania kolejnych. Poniżej zamieszczono fragment z komunikatu prasowego z maja 1990 roku:

Killswitch został zaprojektowany jako unikalne doświadczenie: jak rzeczywistość, nie da się go powtórzyć, nie da się go odzyskać, ani nie da się go zrozumieć. Niektórzy mogą stwierdzić, że nie da się go wysłowić. Śmierć jest ostateczna, śmierć jest całkowita. Losy Porto i jej ukochanego Ghasta są tak niepoznawalne, jak nasze. Takie jest pragnienie Karvina Corporation i prosimy naszych klientów, by je uszanowali. Zapewniamy, że Karvina w dalszym ciągu będzie dostarczać będzie na Zachód najwyższej jakości gry, a Killswitch to tylko jeden z naszych wielu cudów.

Nie przyniosło to oczekiwanego efektu. Słowo „ukochanego” rozjuszyło oddanych, a może nawet fanatycznych graczy, gdyż Ghast ani na moment nie pojawił się podczas ścieżki Porto. Wiele osób rzuciło się na pozostałe kopie, aby przejść grę jako Ghast i odkryć znaczenie zagadkowych słów Karviny.

Najbardziej rozpowszechniona teoria mówiła, że Ghast w pewnym momencie stałby się oparami, które wdychała Porto, co spowodowało zmiany jej rozmiaru i rozpoczęło jej przygodę. Inni uznali to za pobożne życzenia, gdyż, jeżeli pierwsze poziomy Ghasta były do przejścia, ktoś w końcu mógłby zagrać obydwoma bohaterami.

Niestety, kopie gry nie były już wówczas dostępne w sklepach. Gracze, którzy jeszcze nie ukończyli gry, często próbowali grać Ghastem, lecz z powodu niezwykle wysokiego poziomu trudności, na jaki natrafiali grający tą tajemniczą postacią, nikt nigdy nie stwierdził, że ukończył jego część gry. Jeden za drugim, przyciągał ich zaginiony, niesamowity świat Porto i jeden za drugim, prowadzeni byli do białego ekranu.

Znalezienie działającej kopii jest dziś niesamowitą rzadkością. Zafoliowana kopia została sprzedana w 2005 roku na aukcji za 733 tysięcy dolarów. Kupił ją pewien Tokijczyk, Yamamoto Ryuichi. Prawdopodobnie Yamamoto posiada ostatnią istniejącą kopię gry.

Wiedząc o tym, Yamamoto planował nagrać, jak gra i opublikować w Internecie dla wszystkich chętnych. Jednakże, jedyny materiał, jaki pojawił się do tej pory, to trwający minutę i 45 sekund klip, przedstawiający wymizerowanego Yamamoto przed komputerem, z ekranem wyboru postaci widocznym nad prawym ramieniem.

Yamamoto płakał.

Oryginał: http://invisiblegames.net/?p=11

[szpagin]

Bunnyman Bridge

W roku 1903, ukryty wśród okalających Clifton w stanie Wirginia lasów, znajdował się szpital psychiatryczny. Po wojnie secesyjnej ludzie zaczęli osiedlać się w tym miejscu. Mieszkało tam około 300 osób – było to bardzo małe miasteczko. Mieszkańcom nie podobało się, że w okolicy znajduje się szpital psychiatryczny, więc zebrali się i podpisali petycję o przeniesienie. Została ona rozpatrzona pomyślnie i wybudowano nowy szpital, znany obecnie jako więzienie Lorton, gdzie tymczasowo przetrzymywani są oskarżeni, zanim nie zostaną skazani.

Jesienią 1904 roku, zebrano skazanych i załadowano ich na ciężarówkę, która miała ich zawieźć do Lorton. Niedługo po wyruszeniu, kierowca próbował gwałtownie ominąć przeszkodę na drodze i stracił panowanie nad pojazdem, doprowadzając do wypadku.

Większość więźniów była ranna, ale byli w stanie opuścić miejsce wypadku i uciec w mrok, prosto do lasu. Następnego ranka miejscowa policja ruszyła do akcji i zaczęła wyłapywać uciekinierów. Mijały godziny, dni, tygodnie, miesiące. Po czterech miesiącach znaleziono wszystkich, za wyjątkiem dwóch zbiegów: Marcusa A. Wallstera i Douglasa J. Grifona. W trakcie poszukiwań, policja odnajdywała co jakiś czas na wpół zjedzone i okaleczone króliki.

W końcu w pobliżu wiaduktu Fairfax Station (obecnie znanego jako Bunny Man’s Brigde) znaleziono martwego Marcusa. W ręku trzymał przypominające młotek lub nóż narzędzie, zbudowane z kawałka ostrego kamienie i pełniącej rolę trzonka gałęzi. Zignorowano to, policji nie interesowało, jak zginął – ważne, że nie stanowił już zagrożenia.

Nadano Marcusowi przydomek, lecz później okazało się, że nazwali Bunny Manem niewłaściwą osobę.

Wciąż szukając Douglasa, znajdowano na wpół zjedzone króliki. Od tego wziął się jego przydomek – Bunny Man.

Minęły miesiące i policja zaniechała dalszych poszukiwań. Uznano, że Bunny Man jest martwy lub opuścił stan. Życie w miasteczku wróciło do normy. Gdy nadszedł październik, mieszkańcy zaczęli trafiać na martwe króliki. Obawiali się tego, czego nie widzieli.

Nadeszło Halloween i, jak co roku, grupka młodzieży poszła na wiadukt, by się wspólnie napić. Zbliżała się północ i większość z nich wróciła do domów, na wiadukcie została jedynie trójka.

Dokładnie o północy, nad wiaduktem zajaśniało niezwykle jasne światło, dokładnie tam, gdzie stała grupka. Kilka sekund później już nie żyli. Ich gardła były poderżnięte za pomocą tego samego narzędzia, jakie znaleziono obok drugiego zbiega, Marcusa. Mieli również rozcięte klatki piersiowe – wybebeszone jak ryby. Bunny Man powiesił dwóch chłopaków po jednej stronie wiaduktu, z linami obwiązanymi wokół szyi. Zwisali w taki sposób, że byli doskonale widoczni przez podróżnych.

Dziewczynę powieszona po drugiej stronie wiaduktu w taki sam sposób. Miało to miejsce w Halloween w roku 1905. Przez cały następny rok nikt nic o nim nie słyszał.

Zbliżało się Halloween roku 1906. Rodzice i młodzież z Clifton wciąż pamiętała, co wydarzyło się rok wcześniej na wiadukcie, jego wiadukcie, Wiadukcie Bunny Mana.

Tamtej nocy, tuż przed północą, na wiadukcie została grupa siedmiu młodych osób. Nie myśląc wiele, szóstka pozostała pod wiaduktem, podczas gdy jedna dziewczyna, Adrian Hatala, postanowiła, że poczeka w oddali, mając nadzieję na ucieczkę, gdyby powtórzyła się historia sprzed roku. Tylko ona była świadkiem, jak tuż przed północą nikłe światło wędruje po torach, dokładnie o północy zatrzymując się nad wiaduktem, by potem zniknąć. Jednocześnie tunel pod wiaduktem rozświetlił jasny błysk. Słyszała ogłuszające krzyki przerażenia, które dochodziły spod wiaduktu. Trwało to kilka sekund. Chwilę później, wszyscy zwisali z wiaduktu, tak jak rok wcześniej.

Przerażona, pobiegła do domu. Nie potrafiła nikomu opowiedzieć o tym, co się stało. Wyrzucała z siebie pojedyncze słowa zmieszane z nieskładnym bełkotem. Mieszkańcy musieli sami poskładać historię z tych fragmentów. Nikt jej nie zrozumiał i nikt jej nie uwierzył. Oskarżono ją o zamordowanie grupy i zamknięto w Azylu Lorton. W 1913 znów powtórzyło się to zdarzenie, w noc Halloween zginęło dziewięcioro nastolatków.

Adrian wciąż była zamknięta. Została oczyszczona z zarzutów, lecz było już za późno. Szaleństwo zawładnęło jej umysłem. Nawet gdyby została wypuszczona, nie byłaby w stanie prowadzić samodzielnie życia, więc resztę swojego życia spędziła w zakładzie psychiatrycznym, aż do swojej śmierci w roku 1953 z powodu szoku.

Nikt nie wie do końca, jak zginęła, ale rzekomo miała umrzeć we śnie, śniąc o tej straszliwej nocy. Być może Bunny Man w końcu ją dopadł.

Miały miejsce kolejne morderstwa, choć po wydarzeniach z 1913 roku miejscowi nie zbliżali się do wiaduktu w Halloween.

W 1943 roku grupa sześciorga nastolatków poszła na przechadzkę w noc Halloween. Kilka godzin później znaleziono ich martwych. Przeprowadzono śledztwo, ale, jak zwykle, nic nie odkryto.

W 1976 sytuacja się powtórzyła, tym razem zginęły trzy osoby.

Jedyny incydent, jaki wydarzył się od tego czasu, miał miejsce w 1987 roku. Janet Charletier spędzała czas z czwórką znajomych. Nadeszła noc Halloween i postanowili pojechać na przechadzkę. Około 23 zajechali pod wiadukt, oczekując północy. Nie wierzyła w legendę, więc postanowiła przekonać się o tym na własnej skórze. Uważana jest ona za jedyną osobę, która przetrwała atak Bunny Mana. Czekali jakieś 55 minut, więc było tuż przed północą, gdy Janet zaczęła odczuwać lęk. Grupka usiłowała przestraszyć się wzajemnie, wyskakując z krzaków i krzycząc, więc miała już dość. O północy była już całkowicie przerażona. Już wychodziła spod wiaduktu, gdy nagle w tunelu zrobiło się niezwykle jasno. Była wtedy w połowie poza wiaduktem. Poczuła, jak rozdziera się jej skóra na klatce piersiowej, choć nic jej nie przebiło. Udało jej się uciec spod wiaduktu. Przerażona, uderzyła w zwisające ciało i straciła przytomność. Gdy doszła do siebie, odkryła, że krwawi. Miała szczęście, nacięcie dopiero się zaczynało i nie było zbyt groźne. Opuściła wiadukt i nigdy więcej tam nie wróciła.

Widziano ją potem, jak każdego ranka siedziała na huśtawce na werandzie, wpatrując się w miejsce, gdzie kilka kilometrów dalej znajduje się wiadukt. Tajemnica wciąż pozostaje nierozwiązana.

 Oryginał: http://creepypasta.wikia.com/wiki/Bunnyman_Bridge

[szpagin]

Alter-Net

Dobra. Chcę zwrócić uwagę na to, że całkowicie nie rozumiecie pewnych rzeczy.

Prawdziwe „Ciemne” sieci nie są zupełnie sieciami. TOR i jemu podobne protokoły zapewniają anonimowość i „prawdopodobne zaprzeczenie”. Prawdziwe „ciemne” sieci są dobrze ukryte i nie mogą zostać znalezione przez przeciętnego użytkownika 4chana. Wierzcie mi na słowo.

Podam jeden z 4 czy 5 przypadków, jakie mi się przydarzyły, jako przykład, jak to działa. Trzeba jednak dodać, że wymaga to sporej dozy szczęścia.

Mój kumpel pracuje w małej firmie zajmującej się ubezpieczeniami samochodowymi. Poprosił mnie kiedyś, bym naprawił pewien problem: komputer nie rozpoznawał podłączonego przez sieć skanera. To akurat mało istotne, po prostu chcę wytłumaczyć, od czego to wszystko się zaczęło.

Włączyłem mojego laptopa i zauważyłem sieć bezprzewodową WEP o dużej sile sygnału. Z ciekawości włączyłem sniffera, by przechwycił hasło, podczas gdy ja będę pracował nad skanerem. Gdy po kilku godzinach zbierałem się do wyjścia, przypomniałem sobie o snifferze. Zdobyłem hasło, podłączyłem się i trochę pogrzebałem.

Była to zwykła sieć domowa, jeden aktywny komputer. Żadnego firewalla. Najwidoczniej antywirusa też nie było. A co mi tam, otworzę furtkę w systemie. Nigdy nie wiesz, na co można trafić.

Wróciłem do domu i zacząłem dokładniej przeszukiwać ten komputer. Zwykły domowy komputer, najciekawszymi rzeczami były jakieś PITy. Było jeszcze kilka plików tekstowych, chyba hasła – znajdowały się w nich losowe znaki i imiona. Nic ciekawego, więc umieściłem tam robaka i zostawiłem na przyszłość.

Kilka tygodni później ustawiałem serwery proxy dla botów, gdy zorientowałem się, że mam cztery nowe boty, których jeszcze nie skonfigurowałem. Dowiedziałem się później, że właściciel sieci WEP (szef kumpla) skopiował na dyskietkę zainfekowany plik, a robak trafił na kilka używanych przez niego komputerów. Teraz zaczynie się robić ciekawie.

Dwa z tych komputerów miały dostęp do Internetu, ale NIGDY nie były wykorzystywane do ŁĄCZENIA się z Siecią. Na obydwu zainstalowany był Windows 98, nigdy nie aktualizowany. Wyglądało na to, że miały dostęp do Internetu tylko dlatego, że zostały fizycznie połączone z innymi maszynami, które łączyły się z Netem.

Każdy z nich miał 3-terabajtowy dysk, na pierwszy rzut oka pusty, ale w rzeczywistości wypakowany zakodowanymi danymi. To, do czego dało się łatwo dostać, to olbrzymie ilości danych osobowych, takich jak numery ubezpieczenia socjalnego, numery identyfikacji podatkowej, nazwiska, adresy, spisy krewnych i znajomych, czasami zwierzęta, czasami sporo szczegółów w rodzaju samochodu, ubrań, wzrostu, wagi, problemów zdrowotnych. Wszystkie jednak miały daty.

Nie mogłem tego zrozumieć, poznałem jednak numery kont bankowych. Tysiące, może nawet setki tysięcy numerów kont i skrytek bankowych. Na całym świecie. RPA, Rosja, Brazylia. Wszędzie. Nic, tylko podstawowe informacje i daty, żadnej informacji, czego mogłyby dotyczyć.

Gdy grzebałem na jednym z tych dwóch komputerów, zauważyłem, że zapisywany jest plik. Uznałem, że ktoś właśnie korzysta z komputera, ale jedyne polecenia pochodziły od robaka. Nikt nie korzystał z myszy ani z klawiatury. Wtedy uznałem, że to jakiś zautomatyzowany proces. Patrzyłem na to przez jakąś minutę. Wtedy zrozumiałem, że komputer komunikuje się z INNĄ siecią. Nie poznałem tego protokołu.

Ponieważ wiedziałem, kiedy zapis się zaczął i zakończył, mogłem przechwycić plik. Zajmował on jakieś 78 megabajtów. Uznałem, że to cały plik, a nie część czegoś innego i miałem rację. Był zaszyfrowany, ale nie było ono zbyt skomplikowane. Ponieważ był to jeden plik, doświadczenie podpowiadało mi, co to może być. Pierwszy strzał okazał się trafny – był to film w formacie MPEG.

Tytułem był jakiś losowy ciąg znaków. Kamera zawieszona była na stołem, przy którym siedziało trzech mężczyzn. W trakcie trwania całego, piętnastominutowego nagrania, odzywał się tylko jeden. Brzmiało jak bełkot – albo mówił szyfrem, albo był niespełna rozumu. Gadał rzeczy w stylu „złamany banan zawiązuje czerwonego buta”, przez chwilę milczał, po czym wypowiadał kolejne dziwne zdanie. To wszystko powtarzało się przez jakieś dziesięć minut. Dwóch pozostałych mężczyzn przyglądało się mu, jeden pił coś, co wyglądało na kawę.

W końcu odchylił się i spytał się, czy zostawią jego córkę w spokoju. Facet z kawą szybko pokręcił głową. Mówiący rozpłakał się. Naprawdę się rozpłakał. Intensywnie. Pochylił się, wypowiedział kolejne bezsensowne zdanie i film się skończył. Data wskazywała na to, że plik powstał dwadzieścia minut przed tym, jak został wysłany do komputera, z którego go pobrałem.

Dziwnie to wszystko wyglądało, ale doszedłem do wniosku, że był to fragment jakiegoś filmu, którego nigdy nie widziałem. Był streamowany przez Internet, a data była po prostu datą wysłania.

Kilka tygodni później, znów przeglądałem dane na tych dwóch komputerach i znów trafiłem na wyróżniający się plik, tym razem z powodu tego samego nagłówka, jak odszyfrowany przeze mnie wcześniej plik. Został umieszczony cztery godziny po pierwszym.

Na nagraniu, mężczyzna, który odzywał się na poprzednim filmie, płakał jak dziecko, gdy ruchał coś, co wyglądało na zwłoki młodej dziewczyny. Miała poderżnięte gardło, a krew pokrywała cały stół, przy którym na pierwszym filmie siedzieli trzej mężczyźni. Dwóch pozostałych facetów wciąż było w pokoju, stali po przeciwnych stronach, patrzyli i palili papierosy.

Nie obejrzałem nagrania do końca, najwyżej przez jakąś minutę, po czym doszło do mnie, co oglądam. Widziałem w życiu wiele. To nie był żaden film.

Zatarłem za sobą wszystkie ślady, jakie zostawiłem w tych systemach i już więcej tam nie zaglądałem.

Wciąż ciężko mi uwierzyć w to, że, zaczynając od komputera, do którego włamałem się na początku, obie maszyny zostały zainfekowane przez dyskietkę. Z tego, co zdołałem ustalić, komputery znajdowały się na przeciwległych krańcach globu – jeden w LA, drugi w Pekinie, komputer z siecią WEP w Dallas, a pozostałe dwa w Winnipeg w Kanadzie. Z tego co wiem, szef kumpla nie opuszczał kraju. Za to odwiedzał go wtedy szwagier.

Oryginał: http://testcreepypasta.shoutwiki.com/wiki/Alter-net

[szpagin]

Normal Porn For Normal People

Każdy wie, że jeżeli wystarczająco długo będziecie przeszukiwać Internet, w końcu traficie na jakiś zryty szajs. Jest to szczególnie prawdziwe, jeśli celowo zapuszczacie się w mroczne zakątki Sieci. Widziałem rzeczy, o których wolę nie mówić, ale jedna rzecz, którą zawsze będę pamiętał, to „normalpornfornormalpeople.com” (Normalne porno dla normalnych ludzi).

Pierwszą dziwną rzeczą jest to, że nie trafiłem na stronę przez zwykłe wyszukiwanie. Link dostałem mailem od nieznajomego. Treść listu brzmiała:

„Czesc

znalazlem ta strone jest ciekawa mysle ze ci się spodoba

normalpornfornormalpeople.com

przekaz ja dalej, dla dobra ludzkosci”

Typowy łańcuszek szczęścia, ale adres i ostatnie zdanie przykuły moją uwagę. Nudziłem się tego dnia jak diabli, więc upewniłem się, że program antywirusowy działa i kliknąłem na odnośnik.

To była bardzo przeciętna, bardzo typowa strona. Sprawiała wrażenie, jakby twórca miał w głębokim poważaniu, czy jego strona wygląda fachowo. Autor chyba niezbyt dobrze radził sobie z angielskim, a na głównej stronie widniała długa, nudna, niespójna tyrada, której treści nie pamiętam ani nie zapisałem.

Strona miała dziwny nagłówek (którego znaczenia ludzie nie rozszyfrowali do dziś):

„Normalne Porno Dla Normalnych Ludzi, Strona Poświęcona Walce z Dewiacjami Seksualnymi”

Brzmiało to tak, że nie miałem pojęcia, czy znajdę tu pornosy, czy też trafiłem na stronę jakiegoś programu eugenicznego. No ale skoro już tu jestem, to warto zobaczyć, do czego fapią „Normalni Ludzie”. Przewinąłem tekst na dół i… nic. Na stronie nie było żadnych odnośników i już miałem ją opuścić, gdy zauważyłem, że każde słowo tyrady jest hiperłączem.

Kliknąłem na jeden z nich i trafiłem na białą stronę, wypełnioną długą listą linków w formacie:

„normalpornfornormalpeople.com/(losowy ciąg znaków)”

Zatrzymałem się na chwilę i zadałem sobie pytanie, czy naprawdę chcę zmarnować Bóg jeden wie ile czasu na klikaniu na jakieś losowe linki, które najprawdopodobniej zapewnią mi jakiegoś gwałcącego komputer wirusa. Doszedłem do wniosku, że spróbuję może przez pięć minut, aby zobaczyć, czy coś się zmienia. Kliknąłem na jeden z linków i odesłało mnie na inną stronę. Znajdujące się na niej adresy były inne, niż poprzednio.

Już miałem powiedzieć sobie „Pies to trachał”, gdy kliknąłem na trzeci odnośnik i rozpoczęło się ściąganie jakiegoś filmu. Nazywał się „peanut.avi” („Orzeszki”). Było to trzydziestominutowe nagranie przedstawiające mężczyznę, kobietę i psa w kuchni. Kobieta robiła kanapkę z masłem orzechowym, a mężczyzna kładł ją przed psem, aby ją zjadł. I to wszystko, przez pół godziny. Było oczywiste, że kamerzysta musiał przestawać filmować i czekać, aż pies będzie znów mógł jeść. Pod koniec filmu pies wyglądał na chorego.

Wiem, o czym teraz myślicie: „Co to ma wspólnego z pornografią?” Też nie wiem. Widziałem jakieś dwa tuziny filmów z tej strony i w większości z nich nie było żadnej erotyki.

Po obejrzeniu peanut.avi wszedłem na wiadome forum obrazkowe, gdzie zwykle wrzucam dziwne rzeczy tego typu. Ktoś już jednak założył temat o tej stronie, jakiś koleś dostał ten sam łańcuszek, co ja. W temacie wypowiadało się sporo osób, które chyba nie miały nic ciekawszego do roboty, niż grzebanie na jakiejś dziwnej stronie, więc miałem szansę zobaczyć inne nagrania.

Na większości z dwóch tuzinów filmów nie działo się nic ciekawego – składały się z rozmów ludzi z kamerzystą. Rozmowy miały miejsce w pokoju, w którym nie było nic, oprócz biurka i paru krzeseł. Nic nie wisiało na ścianach, nie było żadnych mebli. Pokój sprawiał wrażenie chłodnego i sterylnego.

Rozmowy dotyczyły zwykłych spraw w rodzaju poprzedniej pracy czy wstydliwych wspomnień z dzieciństwa. Oczekiwałem, że dowiem się, co filmują, albo o czym jest strona, ale nic z tych rzeczy. Gdyby wyrwać je z kontekstu, nie pomyślelibyście, że nagrania mają coś wspólnego z pornografią. Trzeba jednak przyznać, że ludzie z filmów byli dość atrakcyjni.

Reszta filmów zawiera jednak treści, które w jakiś dziwny sposób można podciągnąć pod „erotyczne”.

Spróbuję opisać co dziwniejsze z nich. Jeśli naprawdę chcecie, możecie poszukać ich na torrentach.

lickedclean.avi („Wylizane do czysta”)

Dziesięciominutowe nagranie z ukrytej kamery, przedstawiające mechanika pracującego przy pralce przez pierwsze dwie minuty. Po zakończeniu napraw, mechanik chwilę rozmawia z właścicielem, a potem wychodzi. Właściciel sprawdza, czy mechanik poszedł, a następnie zaczyna lizać górną część pralki. Trwa to siedem minut.

jimbo.avi

Pięciominutowe nagranie przedstawiające pokaz otyłego mima. Akurat jest to dość zabawne, szczególnie fragment, w którym udaje, że siada na krześle, a ono łamie się pod jego ciężarem. W ciągu ostatnich trzydziestu sekund, nagranie urywa się, a następnie ukazuje się obrócony plecami do kamery płaczący mężczyzna, wciąż w kostiumie i makijażu mima. Jakiś dziwaczny fetysz?

dianna.avi

Czterominutowe nagranie, w którym kamerzysta rozmawia z kobietą w innym pokoju, niż „pokój wywiadów” z poprzednich materiałów. Pokój wygląda na taki, jaki można znaleźć w zwykłym domu. Nie wiadomo dokładnie, gdzie się znajdują, gdyż Dianna mówi jedynie o graniu na skrzypcach. Próbuje grać, ale coś wciąż ją rozprasza.

Nie zauważyłem tego, dopóki ktoś na forum nie zwrócił na to uwagi, ale jeśli spojrzycie w znajdujące się na dalszym planie lustro, ujrzycie grubego mężczyznę w masce kurczaka, który się masturbuje.

jessica.avi

Kolejne czterominutowe nagranie zrobione przez kamerzystę. Jest to rozmowa z kolejną kobietą, materiał nakręcony został przed domem. Rozmawiają o spływach kajakowych. Co jakiś czas kamera oddala się, by ukazać miejską ulicę.

To, co jest dziwne, to fakt, że do tej pory nie zidentyfikowano owej ulicy. Wskazywano na różne miejsca, począwszy od Europy i Australii, aż po Filipiny, ale nikt nie stwierdził jednoznacznie, gdzie znajduje się pokazana na nagraniu ulica.

tonguetied.avi („Onieśmielona”)

Dziesięciominutowe nagranie. Pierwsze pięć minut ukazuje starszą kobietę obściskującą się z manekinem. Potem film się urywa, tak jak jimbo.avi, by następnie ukazać grupę manekinów stłoczonych wokół kamery. Światła są przygaszone, a kobiety nigdzie nie widać. Od tego momentu nie ma też dźwięku.

stumps.avi („Kikuty”)

Pięciominutowe nagranie, na którym mężczyzna bez nóg próbuje tańczyć breakdance na macie do Dance Dance Revolution w pomieszczeniu, które wygląda jak kuchnia z peanut.avi. W tle słychać niewidoczne radio, ale przestaje grać w czwartej minucie, gdy mężczyzna pada na matę z wycieńczenia.

Mężczyzna ciężko dyszy i prosi kogoś spoza kadru, by pozwolił mu odpocząć. Niewidoczna osoba wścieka się i krzyczy, by dalej tańczył, co też robi. Gdy nagranie nagle się urywa, Słychać krzyk postaci spoza kadru.

privacy.avi („Prywatność”)

Kobieta z dianna.avi masturbuje się na materacu w „pokoju wywiadów”, podczas gdy mężczyzna z stumps.avi okrąża ją, chodząc na rękach w masce goblina na twarzy.

Drzwi w tym pokoju były na poprzednich nagraniach zamknięte, lecz teraz są otwarte. Jedynie pokój jest oświetlony, korytarz pogrążony jest w mroku. Pod koniec filmu, ujrzeć można przebiegające przez korytarz zwierzę.

I w końcu, ostatni odkryty materiał:

useless.avi („Bezużyteczna”)

Na tym osiemnastominutowym nagraniu, blondwłosa kobieta z jednego z poprzednich wywiadów przywiązana jest do materaca w pokoju przesłuchań. Próbuje krzyczeć, lecz jej usta zaklejone są taśmą. Po siedmiu minutach, mężczyzna w czarnym garniturze i masce otwiera drzwi, ale nie wchodzi do środka.

Przytrzymuje drzwi, aby zwierzę, które biegło po korytarzu w jednym z poprzednich nagrań, mogło wejść do środka. Okazuje się być dorosłym szympansem. Jego sierść jest wygolona, a całe ciało pomalowane na czerwono. Wygląda na głodzonego i katowanego, na ramionach i plecach miał kilka ran.

Gdy małpa wchodzi do pokoju, mężczyzna w masce zamyka drzwi. Szympans przez chwilę wącha powietrze (możliwe, że jest ślepy), po czym wyczuwa kobietę przywiązaną do materaca. Wpada w szał i zaczął ją brutalnie okaleczać.

Atak trwa bite siedem minut, po czym kobieta umiera. Małpa przez następne siedem minut je jej wnętrzności, aż nagranie dobiega końca.

Po odkryciu tego filmu, w temacie rozpętała się prawdziwa burza, a ludzie dyskutowali na temat nagrań aż do nocy. Gdy rano wróciłem na forum, tematu już nie było. Próbowałem stworzyć nowy, ale zostałem zbanowany. Próbowałem skontaktować się z gościem, od którego otrzymałem adres strony, ale nie odpowiedział na żadną z pięciu wiadomości, jakie do niego wysłałem.

Próbowałem rozmawiać na temat strony na różnych serwisach, ale zawsze byłem banowany. Samą stronę usunięto jakieś trzy dni po tym, jak odkryto useless.avi. Prawdopodobnie ktoś zawiadomił policję.

Jedyny dowód na to, że normalpornfornormalpeople.com kiedykolwiek istniało, to kilka zrzutów ekranu, jakie zrobiono oraz filmy ze strony, zapisane i udostępnione na torrentach. Najpopularniejszym jest useless.avi, które trafiło na strony z filmami gore.

Gdziekolwiek byś ich nie wrzucił, wszystkie nagrania z normalpornfornormalpeople.com są natychmiast usuwane.

Oryginał: http://creepypasta.wikia.com/wiki/Normal_Porn_for_Normal_People

[szpagin]

Kosmonauta z Solway Firth

24 maja 1964 roku, Jim Templeton, strażak z Carlisle w północnej Anglii, zabrał swoją córeczkę nad zatokę Solway Firth, by zrobić kilka zdjęć. Nie wydarzyło się nic niezwykłego, choć on i jego żona czuli coś dziwnego w powietrzu.

Było to coś w rodzaju ładunku elektrycznego, choć nie nadchodziła burza. Nawet krowy zdawały się być poruszone.

Po paru dniach, gdy pan Templeton odbierał wywołane zdjęcia, technik poinformował go, że szkoda, iż pewien mężczyzna, przechodząc w oddali, zepsuł najlepsze ujęcie Elizabeth z bukietem kwiatów. Jim był zaskoczony. W tym czasie na bagnach nie było nikogo innego.

Mimo to, na zdjęciu wyraźnie widać było, że za plecami dziewczynki stoi postać w srebrnobiałym skafandrze kosmicznym, obróconą pod dziwnym kątem, jakby niechciany gość zepsuł ujęcie.

Sprawę zgłoszono policji i oddano ją do analizy Kodakowi, producentowi filmu. Zaoferował on dożywotni zapas filmu fotograficznego dla osoby, która rozwiązałaby zagadkę, z którą nie poradzili sobie jego specjaliści.

Nie było to, jak początkowo podejrzewała policja, podwójne naświetlenie jednej kliszy. Jak określił to inspektor Oldcorn, „jedno z tych… dziwnych zdjęć”.

Kilka tygodni później, Jima Templetona odwiedziło dwóch tajemniczych gości. Nigdy wcześniej nie słyszał o facetach w czerni – zjawisko to nie było wówczas znane w Wielkiej Brytanii. Dwóch mężczyzn, którzy przyjechali pod jego dom wielkim, czarnym Jaguarem, miało na sobie czarne garnitury, ale poza tym wyglądali zwyczajnie. Ich zachowanie za to było naprawdę niezwykłe.

W odniesieniu do siebie używali jedynie numerów i w drodze na bagna zadawali Jimowi niezwykłe pytania. Chcieli co do minuty wiedzieć, jaka pogoda panowała dnia, w którym wykonano fotografię, aktywność ptaków i tym podobne dziwne rzeczy.

Chcieli, żeby oświadczył, że po prostu zrobił fotografię przechodzącego mężczyzny. Jim kulturalnie odrzucił ten pomysł. Wprawiło ich to w nieprawdopodobne oburzenie, po czym wsiedli do samochodu i odjechali, zostawiając Jima na bagnach. Strażak musiał przebyć dzielące go od domu pięć mil piechotą.

Oryginał: http://www.ufocasebook.com/1964solwayfirth.html

[szpagin]

Binarne DNA

Mówi się, że jeśli zrobisz komuś zdjęcie, zamykasz jego duszę w aparacie. Mówi się też, że jeśli je wydrukujesz, zdjęcie zawiera duszę i możesz ją kontrolować za pomocą fotografii.

Nie wiem, gdzie mam zacząć. Słyszeliście kiedyś o Zupie Pierwotnej? To nieprzebrany ocean pierwiastków, wszystkie losowo unoszące się wokół siebie. Po milionach lat, losowa kombinacja czynników sprawiła, że pierwiastki połączyły się ze sobą, tworząc pierwszy organizm jednokierunkowy.

To bardzo okrojona wersja, ale jestem pewien, że rozumiecie, o co chodzi. Przeskoczmy teraz do początku lat 90-tych, gdy Internet zaczął gwałtownie zdobywać popularność. Komputery zaczęły trafiać pod strzechy, a z każdą sekundą tworzyły się nowe połączenia między komputerami.

Biliony bajtów danych zaczęły krążyć wokół globu z prędkością światła: muzyka, tekst, dźwięk i, co najistotniejsze, zdjęcia. A teraz pomyślcie: jeżeli robiąc komuś zdjęcie, więzicie jego duszę, to co się stanie, gdy przekonwertujecie je na dane i zapiszecie na waszym twardym dysku?

Czy dusza również zostanie zapisana? Po 15 latach wierzymy, że tak. Wierzymy, że jeżeli zrobicie komuś zdjęcie i wrzucicie je na komputer, to wśród danych dotyczących samego zdjęcia znajduje się także kopia ludzkiej duszy.

Spójrzcie teraz na wasze foldery ze zdjęciami. Ile dusz jest w nich zamkniętych?

To dopiero początek. Te kopie duszy zawierają elementy układanki, a także fragmenty samej duszy.

Niedawno pewna grupa hakerów, nazywających siebie Kardynałami, zainteresowała się tą teorią i zaczęła ją badać. Odnaleźli oni anomalie w kodzie binarnym zdjęć oparte na podobnych cechach osoby, której zrobiono zdjęcie. Możecie je nazwać „binarnym DNA”.

Ci hakerzy zdobyli później trzy niezwykle ważne pliki. Pierwszy był formatu AVI, drugi JPEG, a trzeci – MP3, każdy z nich posiadał fascynujące, niewyjaśnione własności.

Pierwszy, cradle.avi („kołyska”), nakręcony był niskiej jakości kamerą. Przedstawiał grupkę nastolatków, badających piwnicę domu. Nagranie było w dużym stopniu zniekształcone, a sam obraz był bardzo słabej jakości. Przez większość filmu kamera podawana była między członkami grupy, trzęsła się tak bardzo, że nie dało się niczego dokładnie zobaczyć.

Pod koniec jednak kamera obraca się pod dziwnym kątem, gdzie niewyraźnie można zobaczyć dziewczynkę stojącą w rogu, z twarzą zwróconą do ściany. Ma długie, czarne włosy i ma na sobie białą sukienkę. Można ją ujrzeć tylko na ułamek sekundy, ale wielu z tych, którzy widzieli nagranie, twierdzi, że coś było z nią nie tak. Jakby trochę zdeformowana, ale nie mogli stwierdzić, w jaki sposób.

Najdziwniejsze jest jednak to, co dzieje się z komputerem pod koniec filmu. W ostatnich sekundach nagrania, o ile wcześniej tego się nie ustawiło, film uruchamia tryb pełnoekranowy. Następnie wyświetlana jest jedna, zapętlona sekunda nagrania, przedstawiająca okno w ścianie. Fragment pokazywany jest 15 razy, po czym znów ukazuje się dziewczynka, stojąc po drugiej stronie okna plecami do widza i kiwając się w przód i w tył. Chwilę później film się kończy, a komputer wyłącza się, nie dając się z powrotem uruchomić.

Dalsze oględziny ukazały, że rejestr systemu został całkowicie uszkodzony, a jedynym rozwiązaniem jest przeinstalowanie systemu.

Drugi plik nazywał się needles.mp3 („igły”). To nagranie dźwiękowe trwa około trzech minut. Jest w dużym stopniu zniekształcone. Można w nim od czasu do czasu usłyszeć głos, ale większość dźwięku przypomina warczenie lub ryki.

Ci, którzy odsłuchali pliku, doświadczają zwykle silnych mdłości i utraty równowagi na pewien okres czasu.

Ostatni plik nazywa się burningman.jpg („płonący człowiek”).

Tytuł pliku nie ma nic wspólnego z tym, co się na nim znajduje. Zamiast tego ukazuje chaotyczną mieszaninę nakładających się na siebie zdjęć lalek i korytarza. Można również dojrzeć zdjęcie mężczyzny, stojącego w tle z pochyloną głową, ale jest ono zbyt zniekształcone, by ujrzeć jakiekolwiek szczegóły, podobnie zresztą jak w przypadku pozostałych plików.

Zdjęcie, gdy pobrane i otwarte na komputerze użytkownika, będzie już na stałe otwarte, niezależnie od programu, jaki został użyty do jego uruchomienia. To nie wszystko. Program przestaje odpowiadać. Nic więcej się nie dzieje – zdjęcie pozostaje już na stałe na pulpicie, niemożliwe do zamknięcia lub zminimalizowania, podczas gdy w użytkownika wpatruje się niewidzialny wzrok mężczyzny.

Z tego, co udało się ustalić hakerom, plik został uprzednio przekompilowany na dane za pomocą narzędzi w rodzaju Cmdow. Pomimo stopnia skomplikowania programu (działa na wszystkich systemach operacyjnych), nikt nie odnalazł jego autora. Niewiele osób słyszało o pliku, gdyż nie da się go skopiować ani wysyłać.

Aby było jeszcze bardziej tajemniczo, należy dodać, że plik często otrzymywany jest jako załącznik do anonimowych maili lub umieszczany na rozmaitych forach jako link. Rodzi to pytanie: jak w ogóle został on wysłany?

Jeśli kiedykolwiek znajdziecie któryś z tych plików, nie pobierajcie go. Mogą spowodować poważne problemy z komputerem, wykasować rejestr, uszkodzić folder System32, zawiesić myszkę lub uszkodzić komputer.

Kontynuując:

Grupa hakerów, Kardynałowie, zaczęła analizować owe trzy pliki i porównywać ich niecodzienne zachowanie. Słyszeli już wcześniej o podobnych plikach, zdjęciach, danych itd., ale nigdy nie mogli dostać ich w swoje ręce. Przynajmniej z tego, co oficjalnie wiemy, bo według plotek, udało im się odnaleźć i zebrać wszystkie tego typu pliki w rodzaju oryginalnego smile.jpg, barbie.avi czy nawet suicidemouse.avi. Podobno nawet Grifter został przez nich odnaleziony. Z drugiej strony, według plotki Grifter w ogóle istnieje, ale to temat na inną opowieść.

W każdym razie, mając wszystkie pliki, grupa zaczęła uważnie przeczesywać ich kody binarne w poszukiwaniu podobnych ciągów zer i jedynek.

Według legendy, odnieśli sukces. Otrzymali siedem osobnych plików .exe, które jednak nic nie robiły. Po prostu bezsensowne ciągi kodu binarnego. Głowili się nad plikami, usiłując otwierać jeden za pomocą pozostałych sześciu. Postanowili nazwać je nazwami kolejnych grzechów głównych: Pożądanie, Obżarstwo, Chciwość, Zazdrość, Lenistwo, Gniew i Pycha.

W końcu ustawili pliki w kolejności. Coś dziwnego się wydarzyło. Kopie plików nagle połączyły się. Efektem był jeden, uprzednio nazwany, plik .exe.

BarelyBreathing.exe („ledwo oddychający”)

Co stało się z plikiem? Od tego momentu nie wiadomo już zbyt wiele. Byli zbyt cwani, by po prostu go uruchomić. Przeanalizowali go na każdy możliwy sposób. Kod szesnastkowy, dwójkowy, konwertowali go, robili wszystko, by zrozumieć, co mógłby zrobić ten plik.

Nie przyniosło to jednak żadnego skutku, plik okazał się jeszcze bardziej bezsensowną zbieraniną zer i jedynek, niż pliki składowe.

Skopiowali plik na pendrive’a i postanowili go uruchomić. To był ostatni wpis, jaki tydzień później odkryto na ich zniszczonych komputerach. Ich ciała były okaleczone tak bardzo, że nie dało się ich zidentyfikować. Według opisów zwłok, wyglądali, jakby brutalnie pocięto im twarze i ręce. Każdy centymetr kwadratowy skóry był wyjałowiony, a następnie pokaleczony. Jakby ktoś usmażył ich w mikroweli, a następnie pociął niezwykle cienką brzytwą.

Rząd próbował ukryć ten fakt, ale z powodu wycieku informacji do mediów i faktu, że Kardynałowie prowadzili razem z najbliższymi przyjaciółmi blog (nawet nie próbujcie go szukać, od dawna jest usunięty), szybko rozeszły się informacje o tym, co próbowali osiągnąć. I czy miało to coś wspólnego z ich śmiercią.

A co stało się z pendrive’em? Znajomy, który wiedział o jego istnieniu, przeszukał później dom grupy, ale nie mógł go znaleźć. Według policyjnych raportów, został on znaleziony w kieszeni jednego z członków grupy, a następnie został zabrany razem z dowodami, po czym wyparował.

Ślad jednak się tu nie urywa. Co kilka tygodni, plik pojawia się w różnych miejscach na świecie. Rządy próbują to ukryć, ale mają miejsce wycieki do mediów itd. Poszukajcie w lokalnych wiadomościach informacji o ludziach okaleczonych w ich własnych domach przez „mordercę”, kradzieży ich komputerów itd.

Jeśli kiedykolwiek dostaniecie tajemniczego maila z załączonym plikiem BarelyBreathing.exe, do kuźwy nędzy NIE OTWIERAJCIE GO!

Oryginał: http://creepypasta.wikia.com/wiki/Binary_DNA

Zdjęcie: http://brianhenkedigitalart.blogspot.com/2013/02/blender-tutorial-binary-double-helix.html

[szpagin]

Barbie.avi

Witajcie. To wszystko przydarzyło mi się parę miesięcy temu i muszę się tym wszystkim z kimś podzielić.

Wszystko zaczęło się podczas imprezy u mojego kumpla. Jest on artystą i wynajmuje loft w dawnej dzielnicy przemysłowej. Wyobraźcie sobie Detroit z lat 20-tych – tak właśnie wygląda okolica. Masa fabryk z przełomu wieków upakowanych między kamienicami.

Większość z nich była opuszczona.

Trochę za bardzo zabalowałem i postanowiłem zdrzemnąć się na kanapie. Obudziłem się koło 4 rano, gdy słońce jeszcze nie wstało, ale dało się już rozpoznać kształty w nikłym, niebieskim świetle. Poszedłem na palcach do łazienki, usiłując nie nadepnąć ludzi, którzy leżeli na podłodze. Gdy już się załatwiłem, podszedłem do okna i zobaczyłem panoramę opustoszałego miasta.

Pamiętam, jak bardzo lubiłem takie miejsca. Były tak ciemne i pozbawione życia, ale też tak dziwnie spokojne.

Wróciłem na kanapę i próbowałem zasnąć. Po jakichś 45 minutach gapienia się w sufit doszedłem do wniosku, że nie chcę już dłużej tu być, więc schowałem moją dumę do kieszeni i obudziłem moją dziewczynę, by poprosić ją o podwiezienie. Spacer po opustoszałych ulicach o tej porze nie wchodził w grę. Ponieważ była wspaniałą dziewczyną, przyjęła to ze spokojem i powiedziała, że będzie za jakieś pół godziny i zadzwoni do mnie, gdy będzie już na miejscu. Bateria w telefonie padła mi dziesięć minut później, więc postanowiłem poczekać przy oknie i wypatrywać jej samochodu. Po chwili poczułem, że powieki robią mi się ciężkie, a ja odpłynąłem.

Obudziło mnie uderzenie za oknem. Nie było głośnie, ale wystarczyło, abym powrócił do rzeczywistości. Wyjrzałem przez okno i obejrzałem okolicę, ale nic nie zauważyłem. Po drugiej stronie ulicy, obok góry toreb na śmieci i wielkiego śmietnika, zobaczyłem roztrzaskany o chodnik komputer z monitorem. Nie było tam wcześniej.

Gdy podjechała moja dziewczyna, zszedłem na dół i przywitałem się z nią. Już miałem wsiąść do auta, gdy przypomniałem sobie, że znajomemu spalił się ostatnio zasilacz. Postanowiłem podejść do śmietnika i zobaczyć, co mogłoby się przydać. Monitor był bezwartościowy, ale sam komputer nie był zbytnio uszkodzony, więc włożyłem go do bagażnika i odjechaliśmy.

Minął tydzień, a ja całkowicie zapomniałem o komputerze, gdy zadzwoniła do mnie dziewczyna, by powiedzieć mi, że sprzęt wciąż znajduje się w jej bagażniku i mam go zabrać. Przyniosłem go do domu tej samej nocy. Zanim go rozebrałem na części, postanowiłem podłączyć go do mojego monitora i zobaczyć, czy działa. Ku mojemu zaskoczeniu, działał. Uruchomił się Windows XP. Komputer sprawiał wrażenie, jakby wyczyszczono wszystkie dane. Spróbowałem wyszukać słów w rodzaju „cycki” lub „cipka”, mając nadzieję znaleźć folder pełen pornoli, które poprzedni właściciel zapomniał usunąć. Makabryczna ciekawość. Nic nie znalazłem. Poszukałem zdjęć – nic. Następnie spróbowałem z filmami i pojawił się jeden plik. Był to plik .avi, znajdujący się w folderze „barbie”, ukryty w kartotece WINDOWS/system32.

Odtworzyłem go i zrobiło się dziwnie.

Film trwał jakąś godzinę i sprawiał wrażenie nieobrobionego nagrania. Przedstawiało ono siedzącą na krześle kobietę na tle białej ściany. Przewinąłem większość filmu – to było jedno i to samo ujęcie. Postanowiłem obejrzeć nagranie i dowiedzieć się, o czym mówi. Po piętnastu sekundach od rozpoczęcia nagrania, dzieje się coś z dźwiękiem i jej głos ginie wśród szumu. Nie mogłem nic zrozumieć.

Wrzuciłem film do programu do edycji plików wideo i próbowałem różnych ustawień, by odfiltrować zakłócenie z jej głosu. Trochę to pomogło, ale wciąż nie mogłem zrozumieć, o czym mówi. Byłem zaciekawiony tym wszystkim i zacząłem bacznie przyglądać się jej twarzy oraz mowie ciała. Chyba zadawano jej pytania, bo co jakiś czas przestawała mówić, jakby słuchała, by po chwili znów się odezwać.

Po jakichś 15 minutach, kobieta zaczęła się rumienić i wykrzywiać twarz, jakby pytania ją niepokoiły. Wciąż jednak odpowiadała na nie. Po chwili zaczęła płakać. Przez resztę nagrania histerycznie szlochała. Jednym z niewielu słów, jakie zdołałem wyczytać z ruchu jej warg, było „skóra”. W trakcie trwania filmu powtórzyła to słowo wiele razy, raz nawet wskazała palcem na skórę na jej ręce, wypowiadając to słowo. Sprawiała wrażenie, jakby nie była zadowolona ze swojej skóry.

To nie wszystko, o czym chcę wam powiedzieć, ale robi się już późno i nie mogę dziś kontynuować. Dokończę jutro. Niech Bóg ma mnie w swojej opiece.

Trwało to dalej i koło 40 minuty kobieta nie była już w stanie patrzeć w kamerę. Przestała mówić i przez resztę nagrania po prostu płakała ze spuszczoną głową. Nie wstała z krzesła ani się nie poruszyła, po prostu film kończy się czarnym ekranem.

Zatkało mnie.

Tej nocy obejrzałem to nagranie kilkakrotnie, próbując wychwycić szczegóły, które powiedziałby mi, o co chodzi. Nie byłem usatysfakcjonowany, chciałem więcej. Wtedy zauważyłem, że zostało jeszcze 10 minut nagrania po pokazaniu czarnego ekranu, po dwóch minutach pojawiał się nowy materiał.

Obraz trząsł się niesamowicie, praktycznie nie dało się go oglądać. Przedstawiało parę nóg idących po torach kolejowych. Prawdopodobnie kamera została przypadkowo włączona, gdy była niesiona. Osoba na nagraniu idzie wzdłuż porów przez jakieś 6 minut, po czym skręca w stronę lasu, idąc po opadniętych liściach, spłaszczonym za pomocą płyty ze sklejki. Osoba kroczy tą prowizoryczną drogą aż do końca filmu.

Serce zaczęło walić mi z podniecenia, gdyż kilka kilometrów od domu znajdowały się tory, które wyglądały niezwykle podobnie do tych na nagraniu. Musiałem to sprawdzić.

Zadzwoniłem do mojego kumpla, Ezra. 193 centymetry wzrostu i 114 kilo mięśni. Przekonałem go, żeby wybrał się ze mną na małą wyprawę. Nie jestem jakimś słabiakiem, ale uznałem, że błądząc po lesie, szukając diabli wiedzą, czego, dodatkowe mięśnie nie zaszkodzą. Byłem tak podniecony perspektywą śledztwa, że nie mogłem zasnąć.

Następnego ranka, w słoneczną sobotę, zabrałem ze sobą latarkę, aparat i siedmiocalowy nóż Ka-Bar z matowoczarnym wykończeniem oraz ząbkowanym ostrzem i poszedłem po Ezra. Gdy wszedłem do jego domu, wciąż jeszcze spał. Gdy obudziłem go, kazał mi iść w cholerę. Byłem już spakowany i mentalnie przygotowany na wyprawę, więc zdecydowałem, że i tak pójdę, z nim, czy bez niego. Zaparkowałem auto przed stacją kolejową, zabrałem rzeczy i wskoczyłem na tory.

Po jakichś dwóch godzinach marszu, zauważyłem kawałek sklejki. Kolana ugięły mi się z podniecenia. Odgarnąłem pobliskie liście i rzeczywiście – był tam szlak z płyt z dykty.

Szedłem powoli, zwracając uwagę na każdy szczegół. Co jakiś czas się zatrzymywałem, klękałem i nasłuchiwałem kogoś lub czegoś… ale było tak cicho. To była jedna z najbardziej stresujących rzeczy, jakie zrobiłem w życiu. Nie wiedziałem, czego mam oczekiwać na końcu ścieżki.

Gęsty las ustąpił miejsca niewielkiej polanie i wtedy to ujrzałem: dom pochłonięty przez las. Wyglądał, jakby nikt nie mieszkał w nim od dwudziestu, może trzydziestu lat. Wyciągnąłem aparat i zrobiłem kilka zdjęć. Kilka metrów od domu znajdowała się, sklecona z zardzewiałej blachy, szopa na narzędzia. Stałem przez chwilę wśród drzew, pochłaniając widok.

Nie chciałem wchodzić na polanę, czułem, że coś zaraz może mnie zobaczyć.

Trochę minęło, zanim zebrałem w sobie odwagę, by wejść do domu. Drzwi były uchylone. Popchnąłem je latarką i zobaczyłem, że w środku było dość jasno. Schowałem latarkę, wyjąłem aparat i zrobiłem kilka kolejnych zdjęć. Nigdzie nie było mebli. Podłoga zagracona była gruzem i kawałkami drewna, a w kilku ścianach znajdowały się spore dziury. Gdy wszedłem głębiej, zobaczyłem rzeczy, na które wówczas nie zwróciłem uwagi, ale gdy teraz o tym pomyśle, okazują się bardzo niepokojące.

Pierwszym szczegółem było to, że jedne z drzwi w pierwszym pokoju, które, jak mi się wydawało, prowadziły do piwnicy, były, w porównaniu do reszty domu, trochę zbyt nowe. Były to też jedyne drzwi w całym domu, które były zamknięte. Gdy wszedłem na piętro, zauważyłem krzesła i składany stół, również zbyt nowe, jak na ten budynek. To jednak, co najbardziej mnie zaniepokoiło, to z jakiegoś powodu była łazienka. Kurz z lustra został starty, a nad wanną zauważyłem plastikową zasłonę, na której wciąż znajdowały się kropelki wody, jakby niedawno została wyczyszczona. Wtedy usłyszałem głośny jęk. Wyskoczyłem przez okno na piętrze i uciekłem w stronę torów.

W połowie drogi zrozumiałem, że jęk przypominał dźwięk rozszerzającej się lub kurczącej rury z wodą. Chwila wytchnienia zamieniła się w horror, gdy zadałem sobie pytanie, dlaczego woda ma płynąć w jakimś opuszczonym domu na środku lasu.

Od tego wydarzenia minęły dwa miesiące. Nie wróciłem w to miejsce i nie planuję tego robić.

 Oryginał: http://creepypasta.wikia.com/wiki/Barbie.avi