Zihnimin kuytularında dönüp duruyorum yine
Ah o şarkı dönüyor pikapta
İğnesi plakta değil tüm vücudumda geziniyor
Bir şarkıyla kan revan kalıyorum yine
Bana bu denli hasarı bir ben verebilirdim zaten
Bir ben bana böylesine acımasızım
Bir ben kendimi karşıma alıp böyle delik deşik edebilirim
Zihnimden kalbime kadar her hücremi bir ben kana bulayabilirim zaten
Kalabalık, milyonlarca kalabalık zihnim
Ne düşündüğümü bilemeyecek kadar dolu
Bir fikri yakalayıp odaklanamayacağım kadar aynanda bu curcuna
o boşlukta tüm galaksiler doğup doğup ölüyor
Sesler sesler hepsi bir haykırış hepsi bir yıkılış
Kendimi doğuruyorum kan revan
Küllerimden değil, soğuk bir cesetten
Benden arta kalan hastalıklı fikirlerden
Saplantılardan, kaostan, acıdan, daha çok acıdan
Kendi içimi yarıyorum çıplak parmaklarımla
Bir balıktan kılçığını ayırırcasına tek seferde omurgamı söker gibi söküyorum ruhumu
Ellerimde yirmibir gramlık mor bir flu
Bir daha bana yama dikiyorum
Uyuşmayan yapboz parçalarını kese biçe
Beni yine ben toparlıyorum.
Ben defalarca öldürürüm kendimi
Binlerce kez terar doğururum zihnimin köşelerine
Gerekirse kalbimin tüm kemiklerini kırarım
Tuzla buz eder parçalarım
Sırf başka biri kırmasın diye