Susarsam, duyar mısınız ruhumun çığlıklarını?

elif betül özcan

[kapanakisilmisruh]

Adını Yazdım

Sabah güneşi vurdu dertsiz tasasız yüzüme,

Pikabımın iğnesi kalbimin bam telinde

Bata çıka geziyor ruhumun her köşesinde.

Tek başıma uyanmanın hep yaşattığı hüzne

Kapadım gözlerimi, adını yazdım.

Çok sevdim, çok ağladım

Yüzümde bin tonluk gülümseme

Çok sevildim, çok şımardım

Kapadım gözlerimi, tüm şükürlerime adını yazdım.

Sakalının kokusunun göğsümde bıraktığı hisse

Seni düşünmenin içimde yarattığı zelzeleye

Bana gelmek için arşınladığın saatlere

Kapadım gözlerimi, hepsine adını yazdım.

Sensizlikte kurduğum hayallerim, ümitlerim, tüm serzenişlerim

Hepsini kaldırdım tozlu sandıklara

Gözlerimi kapadım, derin bir nefes aldım

Hepsinin yerine adını yazdım.

30.05.25

20.00

[kapanakisilmisruh]

Bir şeyler var

06.01.24 04.34

Yuvarları  var,

ellerinin yuvarları,

bana her daim dokunan ellerinin.

Yuvarları var,

gözlerinin yuvarları,

bakışları hep bende olan gözlerinin.

Yuvarları var,

gamzelerinin yuvarları,

Her gördüğümde dokunmadan edemediğim...

Tarifi mümkün değil lügatımda bu köhne, bilinmedik hislerimin.

Ama var.

Gülüşünün sıcaklığı var.

Her gün iki saat yol katedişinin özlemi var

Aynı şehirde kavuşmanın çabası var

Bir şeyler var sende.

Görmeden izlediğim, dokunmadan hissettiğim, duymadan dinlediğim bir şeyler.

Bir şeyler var, daha önce sürekli duyduğuğum ama bu o diyemediğim.

Kesinleştiremediğim, keskinleştiremediğim, tanımını bilmediğim.

Parmak uçların, şakaklarımda

Burnun, her asi tutamıma inat, saçlarımda

Ellerim, boynunda

Bak nasıl düzensizce,

Bak nasıl delice

Göğsümde hissettiğimle, damarlarında hissettiğim yaşama uğultusu.

Bir şeyler var

Yuvarları  var,

kelimelerimin yuvarları,

netleştiremediğim.

Ama var.

Var.

Bir şeyler var.

[kapanakisilmisruh]

Sen misin? Kaç saattir okuduğumu bilmediğim yazdıklarına göre mantığım her ne kadar o değil dese de kalbim özleminden her harfini onun yürek tınısı sanıyor.. Duymak istediğin ses ben değilim der misin rica etsem, bana inanmıyor

Duymak istediğin o ses ben değilim. Konuşsam da özlemin dinmeyecek. Senin hasret kaldığın tını başka. Zihnin izlerini silene dek acın geçmeyecek.

[kapanakisilmisruh]

28.09.22

BİR BEN

Zihnimin kuytularında dönüp duruyorum yine

Ah o şarkı dönüyor pikapta

İğnesi plakta değil tüm  vücudumda geziniyor

Bir şarkıyla kan revan kalıyorum yine

Bana bu denli hasarı bir ben verebilirdim zaten

Bir ben bana böylesine acımasızım

Bir ben kendimi karşıma alıp böyle delik deşik edebilirim

Zihnimden kalbime kadar her hücremi bir ben kana bulayabilirim zaten

Bir ben..

Kalabalık, milyonlarca kalabalık zihnim

Ne düşündüğümü bilemeyecek kadar dolu

Bir fikri yakalayıp odaklanamayacağım kadar aynanda bu curcuna

Aklımı kaçırdım

zihnime bağlayamıyorum

arada bir boşluk var

o boşlukta tüm galaksiler doğup doğup ölüyor

Hiçbirine yetişemiyorum

Sesler sesler hepsi bir haykırış hepsi bir yıkılış

Kendimi doğuruyorum kan revan

Küllerimden değil, soğuk bir cesetten

Benden arta kalan hastalıklı fikirlerden

Saplantılardan, kaostan, acıdan, daha çok acıdan

Kendi içimi yarıyorum çıplak parmaklarımla

Bir balıktan kılçığını ayırırcasına tek seferde omurgamı söker gibi söküyorum ruhumu

Ellerimde  yirmibir gramlık mor bir flu

Bir daha bana yama dikiyorum

Varsın kalsın dikiş izi

Uyuşmayan yapboz parçalarını kese biçe

Beni yine ben toparlıyorum.

Ben defalarca öldürürüm kendimi

Binlerce kez terar doğururum zihnimin köşelerine

Gerekirse kalbimin tüm kemiklerini kırarım

Tuzla buz eder parçalarım

Sırf başka biri kırmasın diye

[kapanakisilmisruh]

Hiç Tanımadığım Bir Adam

Ben tuttum da bir gün

Hiç tanamadım bir adamı yol arkadaşı edindim

Avuçlarım avucunda vapurlara bindim

İki saat sapsarı dolunayın simsiyah denizle sevişmesini izledim

Ben hiç tanımadım bir adamı saatlerce dinledim

Ben hiç tanımadığım o adama günlerce ses verdim.

Ben tuttumda o adamla balkonu denize bakan beyaz bir köşkte

Kendimi unutana kadar içtim.

Ben bir yabancının kollarında bütün bir gece geçirdim.

Ben o adamla yürüdüm, sahili gezdim, şarkı söyledim

Ben o adamla yemekler yedim, kahkahalar attım,  yokuşlar çıktım

En tepedeyken eskimiş ama unutulmamış bir kilisenin yamacında gün batımın pembe alazını seyrettim.

Gece boyunca konuştum, güldüm dinledim.

Ben o adamla mehtabı izledim

Ben o adamı mehtapta öptüm

Ben hiç tanımadığım bir yabancıyla seviştim

Ben iki gün rüya gibi bir peri masalına kaptırdım kendimi.

Hiç yadırgamadım, hiç kormadım, sadece yaşadım.

Ben bu gün o adamla aynı vapura binip omzunda uyudum denizin kokusuyla

Ben bu gün o adama veda ettim bir otobüs koltuğunda.

[kapanakisilmisruh]

KOLLARINDA

Bedenlerimiz birbirini buldu

Dolunayınn en sarı vakti

İki saatlik hiçbir dünyavi zevk ile

Ölçülemez bir gecede vapur yolculuğu

Teni tenime değdi

Düşünceleri zihnime

Kabi avuçlarımda

Kalbim avuçlarımda

Kim kazanacak bu oyunu?

Hisssediyorum ama gerçek mi?

Bir ilizyonmu bu yoculuk

Bambaşka biri mi yoksa

Bu utangaç kendi halinde asosyal biri

Tamam ben kendimden geçtim de

O da geçtimi

Ben kaybettim de kendimi

O da kaybetti mi

Yine bir yalana mı yelken açıyorum

Yoksa bu bir gerçeğin en aşikar hali mi?

Bir adamın kollarında huzuru bulmak

Bu denli zor bir şuç mu ki?

[kapanakisilmisruh]

PARMAK UCU

Rüzgarın tenimi pamuklarla okşadığı

Yalancı ışıklarıyla bezeli şehrimin

Olanca kalabalığının nufuz ettiği bir yerde

Tüm endişeleri, tabuları ve kırılganlığı hasır altı edip

Sadece parmaklarının ucuyla bir dünya yaran

Değeri gözlerindeki küllenmiş ışıklardan belli olan

Bir adamı tanıma zevkine vardım...

Saatlerin içine evrenleri sığdırıp

Planlarımızdan ölümleri çıkarıp

Gülümsemelerin kahkalara dönüştüğü anda

Ağır başlı adamların nasıl da rengarenk çiçekler açtığına inanamadım

Fuzuli, manadan yoksun, konulara girmeden

Gerçekten kaliteli bir sohbete nasıl da ihtiyacım varmış

Etrafımdaki yavan insanların saçma dertlerinden ne kadar bunalmış

Kendi kendimle bir başıma yaşamaya ne kadar da alışmışım

Hayat çok güzel.

Birbirimize unuttuklarımızı fark ettirmekte.

Biri ile dost olabilmek için onu yalnızlığımdan daha kafa dengi bulmam gerekiyordu.

Ben kafamın dengini, parmak uçlarında koskoca bir evreni taşıyan adamda buldum.

[kapanakisilmisruh]

[kapanakisilmisruh]

27.08.22

21.03

Satranç

İnsan gerektiğinde gidebilmeli,

Gitmeli de, ben yine aynı yerdeyim.

Aynı seste, aynı kokuda, aynı tende,

Yollar uzak, şehirler ayrı, amaçlar farklı,

Gelecek virajlı bir yol gibi, arasıra kesişiyor daha uzaklara gidebilmek için.

Kendi içimde direniyorum.

Bir hayali yaşatıyorum.

Koy karşıma.

Bu adamı seviyorum diyemiyorum.

Ama gözümü kapatıyorum mazi canlanıyor.

Bana bir lütufmuşum gibi dokunuşu,

Ömründe gördüğü en güzel kadınmışım gibi bakışı,

Şaçmalamama rağmen dünyadaki tek ses benmişim gibi beni dinleyişi

En çok da beni anlayışı

Beni tanıyışı

Bir göz devirmemin, sinsi bir gülümseyişimin, söyleyemediklerimin manasını bilişi

Bana kıyamayışı,

Yüzümün asılmasına dayanamayışı

Kıskanışı, koruyuşu, özleyişi, sadakati

Beni çok sevişi...

Bir bir gözlerimin önüne geliyor benim için yarattığı ilizyonu.

Karşımdaki adam beni, benim bildiğim gibi sevmiyor,

Benim tanıdığım kadar güvenilir değil

Cesaretten aciz

Savaşmaktan kaçınan

Hayallerinin arasında yerimin olmadığı kişi

Karşımdaki adam, aşık olduğum adama çok benziyor.

Kokusu aynı, gözleri aynı, kahkahası aynı,

Görünüşü, samimiyeti, sohbeti aynı.

Bu yüzden vazgeçmek böylesine zor.

Ben bir yalana aşık oldum.

Yalancıya değil.

Bana sunduğu bir ilizyona.

Riyakar bir yankıya.

Benim aşık olduğum yalanıma çok benzediğinden gidemiyorum.

Hayallerimde de öyle güzel ki, varlığıyla kirletemiyorum.

Ne ona gidebiliyorum, ne ondan gidebiliyorum.

Kendi kendime satranç oynuyorum.

Her seferinde ben yeniliyorum.

[kapanakisilmisruh]

Vazgeçemediğimden Affettim

21.08.22

Bende benim hatalarımın elbette farkındayım.

Ama senin yaptığın hiçbir hata yüzünden sana sırt çevirmedim ben.

Sonuncusu hata değildi.

Sen bir seçim yaptın,

benim hayatımdan çıkmayı kendin istedin.

O yüzden dönüşü yok.

O yüzden canım böyle burnumda.

Ve o yüzden nefret bile edemiyorum senden.

Silip atamıyorum.

Yok edemiyorum.

En güzel anılarımın arasındaki,

yorganın en dibinde,

gözden en uzakta bir kutuda saklıyorum seni.

O yüzden ihtiyacım olduğunda yanımda olmana ihtiyacım var.

Görmesemde yanımda olduğunu bilmeye ihriyacım var.

Çünkü sen benim sadece sevgilim değildin.

Benim arkadaşımdın.

Varlığını gerçekten hissedebildiğim tek sırdaşımdın.

Her şeyimi anlatabileceğim, tüm benliğimi gösterebileceğim, asla yargılanmadan ve yadırganmadan kendiğimi gösterebildiğim tek sığınaktın.

Beni senden iyi kimse,

Senin kadar kimse

Tanıyamaz ve anlayamaz.

Sevgilimi kaybettim diye arkadaşımı da kaybetmek istemedim.

Vazgeçemediğimden affetmeyi seçtim.

[kapanakisilmisruh]

Büyümek

Acı insanı olgunlaştırır,

umursamamak özgürleştirir

ve yaş almanın büyümekle alakası yoktur.

[kapanakisilmisruh]

Aynı Göğün Altında

Bırak aynı şehirde nefes almayı, aynı yıldıza değer gözlerimiz diye göğe bakmaya çekinir oldum ben.

Biz diye bir şey vardı, el ele cenazesini küle verdik.

Son görüşümüzdü birbirimizi.

Benliğimi onunla uğurladım.

Sonra bir daha kendimi bulamadım.

O öyle çok vardı ki...

Benim içimde bana kadar bile yer kalmadı.

Nefes alamadığım o şehirde, bakamadığım göğün altında, o vardı.

Biz'in külleri bile kalmamıştı.

Ben? Hala neredeyim bilmiyorum.

[kapanakisilmisruh]

Taşlanacak kadar günahkar

Denizden yemeğini bulamayan martılar gibiyim.

İstanbul boğazında en güzel manzaralara kanat çırpıyorum

Herkes ne kadar özgür olduğumdan bahsederken

Ben vapurlara, teknelere, sahillerde taşlara sevgilisiyle oturan insanlara musallat oluyorum bir dilim simit için

Senden çokça sevgi dilenmişliğim geliyor aklıma

Taşlanacak kadar günahkar hissediyorum şimdi

Beni sensizlikle özgürleştirme demiştim

Sensiz kaldığım doğru

Ama özgürleştim mi?

Hala sana kanat çırpmak isterken

Ben neydim, kimdim, neleri severdim, nelerden nefret ederdim unutmuşken

Aklımdaki tek hatıra göz kapağıma kazılı siluetinken

Uyumayı bırak, gözlerimi kapatmaya bile cesaret edemezken

Özlem kaburgalarımı yumruklayarak kırıp, kalbimi avuç içlerine alıp, dursun diye deliler gibi sıkarken

Ve benim tek yapabildiğim kaçmakken

Farklı şehirlerin farklı evrenlerinde, artık aynı yıldıza denk geliriz diye gökyüzüne bakmaya bile çekinirken

İnsanlar ne kadar özgür olduğumdan bahsediyor.

Çok komik, değil mi?

[kapanakisilmisruh]

Kim İçin?

Şimdi şarkılar yok ama sözleri var

Tenimden derimi ayıran bir ustura var

İçim taş kesti vücudum tir tir titriyor

İfademin bile kesilen buzları var

Gözümden akmayan yaşlar

Boğazımda gitmeyen yumrular var

Yutkunamadığım hayaller

Tozlu sandıklara sakladığım vazgeçişlerim var

Ne içindi?

Yüzlerce insana küsmüşlüğüm

Kendi sınırlarımı yıkmışlığım

Kendimi kendimden koparmışlığım

Aklımı bir köşeye kaldırmışlığım

Herşeyden öte seni sevmişliğim var

Ne için?

Sürekli yuttuğum kelimelerim

İçinden çıkamadığım düşüncelerim

Çok yalnız ve çok yalın kalmışlığım var

Sesimi sana değil kendime bile duyuramamışlığım

Öfkemi kusamamışlığım

Çok susmuşluğum Çok incinmişliğim var

Kim içindi?

[kapanakisilmisruh]

KARAMBOLE

Sen gittin

Benim tüm pencerelerim kapalı şimdi

Evimin içi hep havasız

Duvarlarım is, parkelerim kül, odam dumanlı

Güneşliklerim hep camın önünde, gece ve gündüz

Tüllerim, duvara asılı fotoğraflarım, çok eski bir anı gibi sararmış.

Uykularım darmadağın.

Gündüz sekiz, gece  dört saat, günün yarısı çalışmadığımda

Nöbetlerimde ise güneş doğmadan uyanır bedenim

Tüm günü geçiririm çalışarak,

kahve ve sigara içerek, ölmeyecek kadar yiyerek

Asla seni düşünmeyerek...

Adın yara içimde herkese anlatırken adını söylerim ama

Seninle konuşurken bir kere bile söylemem

Hayatım diyemem artık tamam ama

Adını bir yabancı gibi yüzüne söylemek öylesine zor ki

Sanırım yıllar geçse beceremem sana adınla seslenmeyi

Ama işte bizden geriye kalan tek şey bu

Arasıra yapılan satır arası sohbetler

Acı bir tebessümle hatırlanan birkaç kaç güzel anı

Bolca hayal kırıklığı

Önünü göremediğimiz ayrı yollarda ayrı gelecekler...

Hayatımın neresine kadar, ne kadar, ne şekilde yer kaplayacağını bilemem

Gidişinle hangi kapıları kapattın, hangilerini ardına kadar açtın içimde, kestiremem

Aşık olmayı seninle öğrendim, bir başkasına tekrar aşık olabilirim

Yalnızlığı sensizlikte sevdim, arkadaş bile edinmeyebilirim

İhtimaller, gözyaşı artığı hayaller, gelecekten beklentiler,

Yok artık.

Bırak yaşamak için, ölmek için bile bir gram istek taşımıyorum içimde.

Öylesine, karambole, boşa takılan vites misali yokuş aşağı gider gibi,

Çaba harcamadan, gelişine, bir amaç bir hayal veya gelecek umudu için değil,

Sırf ölmediğim için yaşıyorum.

[kapanakisilmisruh]

Günlük

Oysa ben sanırdım ki

Günlük tutamam

İlmek ilmek işlemişim duygularımı

Her harfe şifrelemişim yaşamımı

Bir bir anlatmıştım ben kendimi

Dünümü ve yarınımı

Şiir diye tüm yazdıklarım

Hayatıma bir ayna

Gülüşümden ölüşüme bir yansıma

Her biri bir yerde

Unutulmuş defterlerlerde

Bir matematik testinde

Eski telefonlarımın notlar bölümünde

Farklı sayfa yorumlarında

Karmakarışık

Darmadağın

İşte benim gibi

Günlük tutamam sanırdım ama

Her köşeye kendimden bir mısra anlatmışım.

[kapanakisilmisruh]

Kovan

Hiçbir eve hiçbir yere sığamadım

Hiçbir yurda hiç bir yola tutunamadım

Arkama bakmadan uzaklaştım

Kuyruğumu kıstırıp geri döndüm kovanıma

Okula diye çıktım, geri döndüm

Yurda diye çıktım, geri döndüm

Gitmeler yetmedi, uzaklaşmalar bitmedi

Dini eğitim dedim, okul değiştirdim

Lise dedim ilçe değiştirdim

Üniversite dedim şehir değiştirdim

Okul yurdunda kaldım bu şehri sevmedim dedim

Şehir güzel değil ama anılarım güzel

Buraya ait olabilirim dedim ama bu yurda ait değilim.

Yurt değiştirdim olmadı.

Eve çıktım olmadı

Arkadaş değiştirdim. Onunla ev değiştirdim.

Esertepe... tutunurum ben buraya dedim sapıklar dadandı balkon kenarlarıma

Bir daha ev değiştirdim.

Tek başıma dört duvarla beş ay geçirdim

Dedim ki ben aitim buraya

Okul bitti geri döndüm ait olmayı beceremediğim kovanıma

Eve sığamadım, ailemle yapamadım

Daraldım, bunaldım, param bitti kazandım.

Hastalandım istifa ettim. Yeni iş aradım bulamadım.

Yemek yedim, uyudum uyandım, kendimi dışarı attım.

Boğuldum, kavga ettim, kovanı aileme zehir ettim, ağladım.

Param bitti, borçlarım birikti, dolmuşa verecek kuruşum kalmadı.

Eve tıkıldım, evde tıkıldım.

Ait olmadığımı çocukluğumdan beri bildiğim bu dört duvara kısıldım.

Atandım. Şehir değiştirdim.

En nefret ettiğim şehire İstanbul'a geldim.

Gerek yok bir insana dedim

Tek başıma daha mutluyum dedim

Ben buraya ait değilim ama olurum dedim

O kovan tatil yerim olsun, dinlenip evime geri döneyim istedim.

Kendi evimi annem temizledi

Bak, hep böyle yapacaksın dedi.

Kedi istedim, alma dedi.

Bu eve kedi girerse, ben bir daha gelmem dedi.

Kedi mi, ben mi dedi

Kendi evimde bile istediğimi yapamadım ben

İnsan, tek başına yaşadığı Kendi evinde bile yabancı hissedecekse,

Bir insan bir yere nasıl evim der söylesene

Bir daha dönemem kovana

Beni sessiz bir dille kovan, ait olamadığım o eve geri dönemem asla

Bir ev yetmeyecek bana çünkü.

Daha koskoca bir dünya kuracağım burada.