Yaralı bir kalp uçurdum avuçlarımdan.
Her kırıldığında kaçıp gitme göğüs kafesimden.
Nefesimi en olmadık yerde kesme
Bulutlar dans etmesin gözpınarlarımda
Ve sağanaklar boşaltmasın yanaklarıma
Kollarımın dizimin dermanını kesme
Yazacak kelimelerimi de götürme kanatlarında
Sevmenin kuralsız kuralları var
Aldanma gururun hudutsuz fırtınalarına
Şimşekler teslim almasın şehirlerini
Sen bazen bir çiçeksin, çok gülünce çiçek bahçesi, çok ağlayınca bir vaha çölün ortasında
Ara sıra kibirli bir nergis, armağan edilmiş göğüs kafesimin derinliklerine
Berguzar, lütfen solup gitme
Sen bazen kırlangıçlar, şiirlerden öğrendiğim hikayesini
Bazen gözleri kör olmuş kırlangıçlar, gitmeler saklı kanatlarında
Soruyorlar kuytu bir köşe bulunca insanlar
Ruhumu kıstırarak bir kenara
"Kim bu Berguzar, adı her daim dudaklarında".
Berguzar bir şairin , tanınmayan bir şairin
Yazamadığı, boğazında düğümlü kalan
Ve okuyunca yarım duran şiirlerinin başrolü
Berguzar tek dinleyen onu kabuslu yarı gerçek rüyalarında
Berguzar beni sessizliğe mahkum etme