#'corridor

[jqsonwng]

spicy duo

zarezerwowane dla: is-amberliu

W lepszym momencie, niż obecnym, chyba nie mógł sobie przypomnieć o obiecanym Amber spotkaniu. Burczenie w jego żołądku było chyba słychać nawet na końcu korytarza, więc nie marnując czasu dał znać dziewczynie. Wiedział, że jest już dość późno na jedzenie, a tym bardziej jedzenie czegoś tak ciężkiego, więc nieco się zdziwił, że była gotowa z nim wyjść. Gdyby nie dodatkowe zajęcia, to pewnie wyrwałby się z nią na lunch, jednak wiedza w tej szkole, była jak królik, mimo że wszyscy w około próbowali wmawiać sobie inaczej. Ciężko byłoby mu nadrobić jedne opuszczone zajęcia, tym bardziej, że miał już ogromne zaległości. Przepisywanie się w środku roku do innej placówki nie było sprytnym posunięciem, ale na pewno lepszym od nauczania domowego, które zapewne na niego czekało, po ostatnim wybryku. Takie rozwiązanie wydało się o dużo mniej kosztowne i wygodniejsze dla samego Jacksona. Znowu mógł nawiązać ciekawe  relacje, nauczyć się myślenia z innej perspektywy, tak jak tutejsi ludzie, urozmaicić dzień różnymi zajęciami. Jak zwykle pochłonięty myślami, nie wiedział nawet jak, ale wylądował przed głównym wejściem. Od razu się rozejrzał i na szczęście był pierwszym, który się pojawił. Jak na prawdziwego dżentelmena przystało - uśmiechnął się sam do siebie na tą myśl i zerknął na swoje odbicie. Poprawił bluzę, widząc, że leży na nim, jak na żulu i ponownie się rozejrzał, jakby obawiając się, że go nie zauważy w tłumie właśnie wychodzących ludzi., więc w ostateczności musiał być gotów, aby zastąpić jej drogę swoim cielskiem.

[jqsonwng]

we got married

  Budząc się rano od razu podbiegł do okna sprawdzając, jaka widnieje ze nim pogoda. Przez energię z jaką wyskoczył z łóżka, prawdopodobnie spowodował, że kołdra razem z poduszką wylądowały na podłodze, ówcześnie wykonując ogromny obrót w powietrzu. Usłyszał za sobą huk książek, które musiał spaść strącone z górnej półki, więc machinalnie zerknął w stronę współlokatora, który jeszcze spał. Nie obudził się - odetchnął z ulgą i zadowolony widokiem prawie bezchmurnego nieba, oraz dość mocno świecącego słońca, chwycił za telefon. Naskrobał parę słów i po sprawdzeniu, czy nie zrobił swoim prawie płynnym koreańskim, błędów, wysłał wiadomość.

                  sms -> Żonka Lee          “ Mam nadzieję, że pamiętasz o naszym dzisiejszym spotkaniu ;)          Daj znać, jak już będziesz gotowa!                                                       - Jackson”

  Gdy wysyłanie skończyło się pomyślnie, odłożył urządzenie na materac i poszedł wziąć, chyba najszybszy w całym swoim życiu, prysznic. Przebrany, w dość nietypowy dla siebie strój, bo założył zwykłe dżinsowe spodnie i biały T-shirt, a czarną miał wyłączeni kurtkę, nie jak zawsze wszystko od góry do dołu, posprzątał po sobie ten mały burdel, który zostawił przed udaniem się do łazienki. Odłożył na miejsce książki, pościelił łóżko, poskładał ciuchy, a nawet napisał karteczkę dla swojego wciąż śpiącego kolegi, obwieszczającą, że życzy mu udanej zabawy wraz Seulgi. Następnie sprawdził ponownie telefon, czy nie pojawiła się na nim jakaś wiadomość od jego towarzyszki na dzisiejszy dzień i wyszedł z pokoju, zapominając nawet o czapce. Miał wielką nadzieję, że ich pierwsze spotkanie przebiegnie pomyślnie i po wszystkim będzie zadowolona. To było jego główne zadanie na dziś. Przypilnować, żeby na twarzy dziewczyny pojawiał się, możliwie najczęściej, szczery uśmiech. Takie myśli mu towarzyszyły idąc spokojnie przez korytarz szkolny, gdy nagle stanął, jak stare drzewo, które rosło w tym miejscu już od paruset lat. Minęło parę długich sekund, aż się ogarnął i obmacał wszystkie kieszenie. Na szczęście wszystko w nich było. Telefon, klusze, portfel, a w nim nawet dokument tożsamości. Brak nakrycia głowy równał się z paniką, postanowił jednak nie wracać, nie marnując już na to więcej czasu i ponownie ruszył przed siebie, kończąc przed ciemnymi drzwiami. Trochę się denerwował. nie był pewien czy dobrze się sprawdzi w roli męża, więc dla dodania sobie otuchy wziął głęboki wdech i dopiero po chwili - zapukał.

[jqsonwng]

semi settlers

zarezerwowane dla: Hyuna

Po skończeniu ostatniej papierkowej roboty w sekretariacie, której miał już serdecznie dość, udał się prosto na dziedziniec, aby spotkać nową koleżankę z tego samego profilu. Droga ze swojego pokoju do wyjścia oraz dyrektora, była chyba jedyną jaką pamiętał do tej pory, z czego nie był zbytnio dumny. Lenistwo brało nad nim górę i nie umiał nawet chwili posiedzieć nad planem i przestudiować go, góra trzy raz. Tyle by wystarczyło, jednak on, uparty i leniwy, wolał gubić się, nie myśląc nawet gdzie idzie. Gdy był już prawie na miejscu zwolnił i wyciągnął portfel z tylnej kieszeni, aby sprawdzić czy jest pełny. Po upewnieniu, wsadził go z powrotem na miejsce i namacał klucze oraz telefon, dla pewności, że wszystko ze sobą zabrał. Gdy już wszystko miał na swoim miejscu przyśpieszył kroku i obejrzał się w jednej z gablotek, aby sprawdzić czy jego czapka dobrze leży. Miał nadzieję, że nikt nie zwrócił na niego uwagę, gdy odbywał swoją rutynową kontrolę, było by to co najmniej żenujące i już po chwili znalazł się w umówionym miejscu.

[jqsonwng]

lady in trouble

zarezerwowane dla: Sujin

Właśnie skończył brać prysznic, gdy dostał wiadomość od nowej uczennicy szkoły. Jak najszybciej osuszył się ręcznikiem i ubrał w swój typowy czarny zestaw ubrań, czyli koszulkę na długi rękaw i zwykłe, trochę obcisłe spodnie. Przeczesał szybko włosy dłonią wysmarowaną żelem i mimo, że były jeszcze trochę mokre wyszedł z pokoju z małą skrzynką narzędzi, którą trzymał pod łóżkiem. Pamiętał, jak dostał ją na urodziny od swojego brata. Był jeszcze wtedy bardzo mały, a zamiast normalnej zabawki, typu samochodzik, dostał coś godnego dorosłego mężczyzny. Po części mu to wtedy schlebiło, ale starszy przestrzegł, go przed pychą i uznał, że to wiąże się z odpowiedzialnością, bo od teraz, gdy on idzie do wojska - muszę pilnować wszystkiego w domu, żeby służyło domownikom, jak powinno.  Te myśli doprowadziły go prosto do pokoju Sujin, który był dość daleko od jego. Wciąż zastanawiało go, ile osób tu mieszka i czy uda mu się poznać wszystkich, jednak szczerze w to wątpił. Ilość drzwi zdawała się być nieskończona, a szkoła największą, w jakiej do tej pory miał przyjemność zawitać. Zapukał do drzwi pokoju, mając nadzieję, że ktoś szybko mu otworzy. Czuł się jak superbohater, idący na pomoc damie w tarapatach i nie chciał stracić tego zapału, bo spodobało mu się to, podbudowujące uczucie.

[jqsonwng]

the darkness between the trees

zarezerwowane dla: Taeyeon

Sprawdził zapowiadaną pogodę na ten wieczór, dzięki odpowiedniej aplikacji w telefonie. Widząc, że będzie raczej ciepło, odetchnął z ulgą. Obawiał się bowiem, że przez wyciągnięcie dziewczyny, tak późno na zewnątrz, może skończyć się to jej chorobą. Nie wybaczyłby sobie tego, wiedząc, że wina spoczywa całkowicie na jego barkach. Nie przeszkadzał mu chłód, a temperatura, która panowała za oknem, była dla niego wręcz idealna, by wyjść w samej koszulce na długi rękaw. Miał jednak na uwadze fakt, że sama Taeyeon poprosiła go, aby przyodział coś cieplejszego, poza tym przemknęło mu przez myśl, że jeśli on się go nie posłucha, to użyczy jej swoją skórzaną kurtką. Podciągnął spodnie, wsadził telefon i klucze do ich tylnych kieszeni i założył czapkę na głowę, zamykając za sobą drzwi pokoju. Stąd droga do miejsca spotkania, była bardzo prosta. Wystarczyło przejść na drugi koniec prostego korytarza i zapukać do drzwi mieszkania dziewczyny. Tak też uczynił, przeszedł po posadzce, wsłuchując się w odbicia jego kroków o ściany. Nie wiedząc do końca czemu, rytm w jakim rozlegały się te dźwięki, przypomniał mu o piosence Beyonce - Flawless. Możliwe, że miał na to wpływ, ich wcześniejsza rozmowa. W taki sposób - podśpiewując piosenkę, znalazł się pod drzwiami. Zapukał do nich i podrapał po brwi starając się przypomnieć kolejne słowa piosenki, równocześnie mrucząc pod nosem prawdopodobne wersje.

[jqsonwng]

angelic cuisine

zarezerwowane dla: Bhuwakul

Właśnie skończył oglądać plan szkoły i zmierzał po kolegę, do jego pokoju. Dzięki swojemu urokowi i umiejętności flirtowania, udało mu się nawet zdobyć mini mapkę od pani sekretarki, którą w ciągu jednego dnia, zdążył chyba odwiedzić już trzy raz. Oby nie pomyślała sobie, że serio do niej zarywa, nie lubił prostować takich sytuacji, tym bardziej jeśli kobieta uznała, że ma u niego jakieś szanse. Będąc już na miejscu oparł się o ścianę, w której znajdowała się wnęka z drzwiami. Zapukał wystukując na drewnie jakąś melodię, która właśnie wpadła mu do głowy. Następnie skrzyżował swoje ramiona na piersi, wcześniej podciągnąwszy trochę rękawy, aby szwy koszulki nie puściły, gdy jego mięśnie się napięły i czekał, aż ktokolwiek otworzy drzwi.

[jqsonwng]

the ending state

zarezerwowane dla: The Baddest Female

  Energicznie otworzył drzwi dość małej szafy i przyjrzał się wszystkim swoim upchanym ciuchom. Ściągnął z wieszaka jedną z jego wielu takich samych koszulek - czarną z długimi rękawami i bez jakiś dodatkowych ozdobników. Trzepnął nią z całej siły mając nadzieję, że nie jest zbytnio pognieciona i nałożył ją zwinnym ruchem na swój tors. Z najwyższej półki, których parę się znajdowało nad prętem na wieszaki, wziął ulubioną wzorzystą nerkę w chyba wszystkie kolory tęczy i ówcześnie pakując do niej portfel, telefon, klucze oraz paczkę fajek, przepasał na biodrach. Po drodze do drzwi ściągnął full capa z wieszaka na korytarzu i wyszedł zapominając zakluczyć za sobą drzwi.   Skierował się prosto do pokoju numer cztery, wiedział dokładnie gdzie ma iść, bo po przybyciu do szkoły, studiował mapę jej budynków, starając się tym zabić nudę, na jaką go skazano podczas czekania na dostępność sekretarki, która w tamtym czasie nie potrafiła zakończyć rozmowy telefonicznej. Gdy znalazł się już przed drzwiami, zapukał w nie energicznie, z nadzieją, że otworzy mu nie kto inny, jak Chaerin. Czekając na korytarzu zdążł podskoczył parę razy do góry, obejrzeć czy jego buty są czyste i poprawić czapkę przesuwając ją przodem do tyłu. Jak zwykle rozpierała go energia i nie umiał sobie poradzić ze swoją niecierpliwością, zdawało mu się, że wszystko dzieje się zbyt wolno, a on robi wszystko w przyśpieszonym tempie.