#03.05.2021

[hosgeldinhuzun]

Her sabah uyandıklarında başlarında aynı göğü bulacaklarını bilmenin güveniyle bir şeyi bekliyor olmak,

gündeliğin azalan ama tükenmeyen ayrıntılarıyla uğraşmayı sürdürmek, yaşadıklarının,

var olduklarının ve hâla bir şeyleri umup bekleyecek bir zamana sahip olduklarının işaretidir.

Ömrün gerisini sakin bir gönülle yaşamak için bu kadarı da yeterlidir...

[ashjafari]

[whitneycarter]

So.. what would you call this?

[biragacgibitekvehur]

“Ey insanlar! Artık Rabbinizden size bir öğüt, manevî hastalıklar için bir şifa, bir hidayet ve rahmet kaynağı olan Kur’an gelmiştir. Fakat bunu anlayacak olanlar müminlerdir.”

Yûnus / 57

[sessizlikguncesi]

Bizi üzen, birileri ya da bir şeyler değil, onlara yüklediğimiz anlamlar. Dolaylı olarak da üzülmemizdeki temel sebep kendimiziz. Bugün benden gidişinin yedinci günü. Tam bir hafta olmuş. Bir ayın dörtte biri. Yılın da yüzde bilmemkaçı. Ayın dörtte birini sensiz geçirmiş olmak gözüme öyle korkunç gözüküyor ki. Aman Allah’ım! Aslına bakarsan bir grup insan toplanmış yıl diye bir kavram uydurmuş. Yılı mevsimlere, mevsimleri aylara, ayları haftalara, günlere, saatlere, dakikalara, saniyelere ve hatta saliselere bölmüşler. 7 günün aman aman bir anlamı da yok. Sensiz geçen ilk günümün mantıken daha zor olmasını beklerdim ama bugün canımdan can gidiyor. Aptal haftalar.

Bu hafta kendimi geliştirmeye çalıştım bazı noktalarda. Kafamdaki, kafamızdaki sorulara yanıt aradım. Bir gün bunları konuşur muyuz bilmiyorum fakat bunların açıklamasını bulmak, varsa yanıtları analiz etmek benim için önemli. En çok kendim için yaptım yani bunu.

Ölüm dört bir yanımızı sarmış. Yas ve kayıp ile ilgili bir seminere katıldım. Harika bir seminerdi. Sadece ölüm üzerine de konuşulmadı üstelik. Her travma sonrası yas sürecinin yaşandığını dile getirdi eğitmen. (Ertelenmiş yas kavramına hiç değinemem şu an.) Senin benden gidişin de bir travma ve şu an bir yas içerisinde olduğumu fark ettim. Kayıp yaşayanların “dünya güvenli bir yer” inancı sarsılırmış. Arttırıyorum; dünya ve insanlar güvenilir değil. Nasıl çıkarım? Mutlu musun beni böyle duygu ve düşüncelere ittiğin için? Öfke bu süreçte sık karşılaşılan bir durummuş. Neyse ki delirmemişim, neyse ki yalnız değilim. Aynı seminerde insana rahatsızlık verenin ölüm değil ona yüklenen anlam olduğu da tartışıldı. Ölüm şayet bir yok oluşsa daha kaygı verici ve anlamsız gelebiliyormuş gözümüze. Peki sen yok oldun mu? Ben buna nasıl bir anlam yüklemem gerektiğine emin değilim.

Bağımlılık üzerine bir eğitime de katıldım. Temel konu sigara bağımlılığı olsa da diğer bağımlılıklara da ucundan kıyısından değinildi. Bağımlı olduğum madde veya kişi ile karşılaştığımda beynimin, bedenimin, hormonlarımın nasıl tepki verdiklerini öğrendim. Bu kadar dürtüsel, bu kadar ilkel olmak beni çok güçsüz hissettirdi. Hemen her durumda olduğu gibi yüksek farkındalıkla da bunun üstesinden büyük ölçüde gelinebileceğinden bahsettiler. Senden ve diğer bağımlılıklarımdan kurtulmak istiyorum. Farkındalığı arttırmak için de temelleri Budizm felsefesine dayanan mindfulness egzersizleri önerdiler. Bu konuda henüz bir araştırma yapamadım fakat yapılacaklar listeme eklendi.

Mindfulness ile ilgili bir yayına katıldım. Hem adamın bende kusma hissi uyandıran aşşşşşşırı sakin ses tonu hem de internetimin çağ dışılığı yüzünden yayından erken vakitte çıkmam gerekti. Belki de evrenin bana “mindfulness işini biraz ertele” deme şeklidir bu, kim bilir?

İlişkilerde hayal kırıklıklarını konu alan bir canlı yayına rastladım. İşi gücü bırakıp oturdum yayının başına. Alanında uzman iki akademisyen yapıyordu yayını ama sohbet havasındaydı. Beklentilerden, idealize etmeden, inkardan bahsedildi. İnkar ama nasıl inkar bak şimdi; karşımızdaki kişinin olumsuz bazı özellikleri var ama görmezden geliyoruz, önemsemiyoruz, “yok ya her zaman da böyle değildir, anlık bir durum” diyoruz. Sonra süreç ilerliyor ilerliyor bu görmezden geldiğimiz durum hooop ilişkinin göbeğine sorun olarak oturuyor. Bu durumu da ilişkimizle bağdaştırdığım çok yer oldu. Bizim için bir defter edindim. Bunları not alıyorum, kavramsallaştırıyorum. İdealize etme durumu da tamamen kafada uydurma gibi. Ben seni kafamda mı uydurdum acaba? Arzu ettiğim adam, mutlu olmayı umduğum profil sen değildin de senin ufacık bir davranış kırıntını genişleterek “heh işte bak doğru kişi bu” mu dedim? Bu sorudan pek emin değilim. Üzerine biraz düşünmem lazım. Bir de aynı hoca ölüm ve ayrılık kavramlarının beynin aynı bölgesi tarafından algılandığını söyledi. Yani beynimizin de ayrılığı ölümle ilişkilendirdiği görüşünü ennn somut hali ile önümüze serdi.

Varoluşçu terapi çalıştım. Rollo May’ler, V. Frankl’lar, Yalom’lar havada uçuştu. An geldi yaşamın anlamını sorguladım, an geldi varoluşsal boşluğa düştüm. Rollo May’in “Nefret aşkın zıttı değildir, kayıtsızlık aşkın zıttıdır.” tespitini okuyunca yutkunamadım. Öyle dakikalarca bakıştık cümle ile. Cümleyi sakince not alıp bugünlük varoluşçu terapi defterini kapattım.

Bir ilişkide sorun varsa geçmiş aile yaşantılarına da odaklanmak gerektiğine yönelik uzman görüşlerine rastladım. İşlevsel olmayan aileler ile ilgili okumalar yapıyorum. Henüz sonlanmadı. Bunu başka yazımda tartışacağım.

Zihnimi devamlı bir şeyler ile meşgul etmeye çalışıyorum ama nereye kaçsam sana dair ipuçları buluyorum. Bir şeyler beni sana çekiyor. Koooskoca bir haftada seni bana yaklaştırmayan dünya beni sürekli sana çekiyor. Ama kader bu ya ben sana ne kadar yaklaştığımı sansam da bir o kadar uzaklaşıyoruz. Sana artık yakın olmak istiyor muyum emin değilim ama emin olduğum bir şey var ki seni seviyorum. Sevgi, bize her şeyi yapma özgürlüğü tanımaz. Ben seni sevdiğim için seni arayamam, haklarını gasp edemem, senden haber almak için ortak bağlantılarımızı kullanamam. Bu çok büyük bir saygısızlık ve mantık dışı olur. Zaten dürtüsel hareket eden bir hayvan gibi hissediyorum bağımlılıklarım yüzünden, bırakalım da bu mantıklı olsun değil mi? Elbette aklımıza uyan şey canımızı yakmayacak diye bir kaide yok. Canım yanıyor. Seni çok özlüyorum. Seninle konuşmayı çok istiyorum. Seni görmeyi, sesini duymayı, sana dokunmayı çok istiyorum ama bunları istiyor olmam elde edebileceğim anlamına gelmez. Sadece istiyorum...

Yeni arkadaşlar edindim. Çok heyecanlanırım böyle zamanlarda bilirsin. Sana hemen anlatmak isterim. Beraber durumu ele alırız, iyi dileklerde bulunup süreci gözlemlemeye koyuluruz. Böylesi deneyimlerimi ve arkadaşlarımı sana anlatamamak da zor geliyor. Eskiden her şey daha anlamlıydı. Şimdi eksik hissediyorum. Çok yarım kalmış gibiyim. Sağlık durumum gittikçe kötü bir hal almaya başladı. Haftayı 5 kilo kayıpla kapatıyoruz. Bu beni biraz korkutuyor. Kısa sürede el atmam gerekebilir bu duruma. Bir hafta daha bekleyelim yine de.

Çok geç oldu. Uyumalısın. Ben de uyumalıyım. Güzel rüya görme umudunu geçtim artık, yalvarırım kabus görmeyeyim. Mümkünse iyi geceler.

[iniyabasnet]

@milo-pierce location: milo's office, pest date: 3rd may, 2021 time: 6pm

It had been just two days since Pestilence had sat in the theatre Iniya had bought for them and watched Priscilla Rubin get shot in the head for her betrayal. It was pointed, a clear message, and yet somehow managed to stink of desperation. Now that they were under Death’s thumb, sold out by Charlotte, they were clinging on to whatever control they felt they had left through drastic measures that apparently included public executions. It was unnerving to see the family she'd once had great faith in unravel so rapidly, but more unnerving still was the text they’d received that morning instructing them to report to Milo Pierce, the executioner himself, in his office at PEST.

The last time Iniya had been summoned to their Seraphim’s office alone, it was to receive the news that she was being promoted to Power after the purchase of the theatre. Somehow, they doubted that they’d be getting good news again. Chances were the meeting was to assign her a task to complete or give a status update on her money laundering operations, but it did feel distinctly as though they were being called to the headmaster’s office for some form of punishment. Knuckles rapping sharply on his door, they waited for confirmation before entering, sitting in the chair on the opposite side of his desk. She took a moment to arrange herself carefully, back straight and hands neatly clasped on their lap, before clearing their throat. “So, what can I do for you?”

[skyovereuropeldkde]

[whitneycarter]

What’s he doing here? I’m coming on the job.