#06.12.2025

[hosgeldinhuzun]

[dianeczka]

[biragacgibitekvehur]

Az önce balkonda otururken aşağıda oynayan üç çocuğun sesini duydum, biri ağlıyordu. Kısa bir süre sonra annelerine doğru koşmaya başladılar ve anneleri olaya müdahale etti. Kendi çocukluğumu düşündüm, biz çocukken dışarda saatlerce oynardık, yanımızda ebeveynlerimiz olmadan, bu süre boyunca kavga da ederdik, bir yerimiz de acırdı ve en ufak problemde ailelerimizin yanına koşmazdık. Bir şekilde o problemi aramızda hallederdik. Çoğu zaman sokakta ne olup bittiğinden haberi bile olmazdı ailemizin. Şimdi çocuklar sorun çözme becerisine sahip değiller. En ufak bir sıkıntıda koşa koşa annelerine ya da öğretmenlerine geliyorlar. Ortaokul yaşında bile böyle bu. Ben elimden geldiğince meseleleri kendi aralarında halletmelerine uzaktan yardımcı olmaya çalışıyorum. Ama çocuklar böyle alışmış, erkek çocukları bile böyle. Çünkü sürekli göz hapsindeler. Sanırım burda biz büyüklerin hatası var, anne babaları da anlamaya çalışıyorum, hiçbir şey bizim çocukluğumuzdaki gibi değil, evet, ama böyle yaparak onların büyüdüklerinde kendi ayakları üzerinde durmalarının önüne geçiyoruz. Hatta bırakalım kendi ayakları üzerinde durmayı; bir sıkıntıyı dahi çözemeyecek hale getiriyoruz onları. Bekara eş boşamak kolay derler, belki benim için konuşması kolay ama böyle bi ebeveyn olmamak için çabalayacağım.

[myfirstmeal]

[ilovehimsosomuchjk]

I can’t bring myself to stare at the sun these days. It’s too near, too full of possibilities and the truth. Sunlight is a constant reminder of the plates I’ve left empty. Often the stars I reason to company have hid behind a veil of stagnant melancholy. The cold runs too deep and I’m naked and my bones are out strewn in the wet grass. I stare up at the half moon but it’s easier to drink cold milk than swallow the feeling that cages my chest and chokes my throat. It’s much easier to fathom the light in the sky is waiting for me to wake up, but something tells me this winter my bones will alight in fire while I stay staring at the moon that refuses me my stars.

[ilovehimsosomuchjk]

When this feeling hits, and i know the res of my day is compromised. “Ghar jake didi ko bataungi” and then i keep wondering. How long? How long do i have left with her? Its the constant worry on my shoulders that if my life turned upside down today, would i have lived today to the fullest to not ache in longing tomorrow? Its how my brother and I are two sides of the same coin. We both know the world might end tomorrow. Our parents might never wake up after going to sleep tonight. It is haunting but we both acknowledge this truth. However we differ in the way he’s accepted this agonising feeling while I tremendously struggle and mourn in anticipatory grief wondering how will I ever survive without my family? There’s people I have no blood ties with that i call my family. But the one I do have blood connections with? I’d rather not live if they dont exist in this world.

[todaysromano]

06.12.2025

Today Romano went out to buy a physical newspaper to read at the park.

Arab.com link