ben babamın kızıyım.. o hiç belli etmez türkü sevdiğini ama dilinden de düşürmez. kendi hiç farkında olmaz, gurbetli türküler mırıldandığını mesela.. biz gülümseriz. çünkü sevmez aslında şarkı vesaire, kızar hatta çok dinlediğimden yakınır bana. dilin duadan, gözün kurandan ayrılmasın der.. ama işte bazen bir türkü sözü takılır diline. o anlamaz, fark etmez ama ben işitirim. ben babamın kızıyım.. iki kelam edemeyiz bazen. bazen zaman yetmez birlikte geçirdiğimiz vakitlere.. ben babamın kızıyım.. gurbet gördüğüm bu yeri evim saymaya çok çalıştım ama hiç beceremedim. vatan bildiğim toprakları yurdum edemedim. ben babamın kızıyım.. gitmekle kalmak arasında sıkışıp kalmışım. gururumla, kırgınlıklarımla, kızgınlıklarımla ve sevinçlerimle ben babamın kızıyım. bazen kız olmasan keşke dediği, beni sevdiğini belli edemediği ama gözünün hep beni aradığı kızıyım. evin ne küçüğü ne büyüğüyüm.. ama ben babamın kızıyım. onun hasretini, sevdasını derinden anlayanıyım.