bu dünyayı yaşanabilir kılan şey ödeşmektir. şahsiyet sahibi olmak da bunu gerektirir.
seen from Türkiye
seen from United States

seen from Hungary

seen from United States
seen from Lebanon
seen from United States
seen from United States

seen from T1
seen from United States
seen from United States
seen from China

seen from Singapore
seen from United States
seen from Canada
seen from Georgia

seen from United States
seen from United States

seen from Philippines

seen from United States
seen from United States
bu dünyayı yaşanabilir kılan şey ödeşmektir. şahsiyet sahibi olmak da bunu gerektirir.
10 Ekim 2015... Ankara... . #10ekimankarakatliamı #unutma #ankara #10ekim2015 #terörelanetolsun (at Ankara Garı) https://www.instagram.com/p/B3bZU-ZBbfE/?igshid=1bklyrrune104
#10ekim2015 #ankarakatliamı #unutmadımaklımda 🖤🍃🍂 (at Ankara, Turkey) https://www.instagram.com/p/BovuTQ1nr_I/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=j4xn23baquoj
Siyasiler konuşur, olan sana bana olur. Ankara’nın göbeği. Resmi rakamla 101kişi. Yüzlerce yaralı. Sonuç? Allah yardımcımız olsun her daim. #10ekimankarakatliamı #10ekim2015
"Dağlar, insanlar ve hatta ölüm bile yorulduysa, şimdi en güzel şiir, barıştır." #10ekim2015
bugün o kara günün üzerinden tam 2 ay geçmiş.bomba sesini hatırlıyorum.iş makinasıdır demişlerdi.inanmak istedik sanırım.devam ettik ama zaman gereğinden fazla yavaş akıyordu.yol nedensiz yere tıkandı.ve biz nedensiz yere otobüsten indik ve önce yürüyerek sonra koşarak alana gittik.sonradan düşününce tekrar tekrar hatırlıyorum herkesin koştuğunu.her şey üzerime üzerime geliyordu.sonra birisine sorduk ne oldu diye..daha arkadaşlarımızı sevdiğimizi görememiştik çünkü.herkes koşuyordu çünkü.herkes ağlıyordu.herkes bağırıyordu.silah sesi duydum bir kaç kere.ondan öyle koşuyordur dedim herkes kendi kendime.sonra birisine sorduk ne oldu diye..arkadaşlarımı arıyordum sürekli.yok kimseye ulaşılmıyordu.herkes üzerime üzerime ağlaya ağlaya düşe kalka koşuyordu.sonra birisine sorduk ne oldu diye..bomba.iki tane bomba.iş makinesi felan düşmedi silahtan falan değil bu koşuşturma.bomba patladı halayların heyecanların binlerce canının arasında.ben parçaları görmeden canlarımıza ulaşamadan bomba patlamış.herkes ben de dahil olmak üzere nedensiz koştuk bağırdık küfrettik.ama o bomba nedensiz patlamadı.çünkü biz devrim ateşiyle barış umuduyla orada nedensiz toplanmamıştık.o gün de korktular bizden.o yüzden hiç acındırma derdim yok bu katliamı kimseye.katledilen tüm canlara üzülsünler derdim yok.o gün de yoktu bugün de olmadı hiçbir zaman da olmayacak.bizler 100 öldüysek bin doğarız,doğduk da.işte bu yüzden kimse dil uzatmasın yeter.çünkü onların devletini yıkarken biz tekrardan veysel,şebnem,mehmet olacağız katliamlarına inat.
Metin Kürklü
Merzifon EMEP ilçe başkanı, 53 yaşındaki işçi emeklisi Metin Kürklü'yü Ankara'daki katliamda, doğum gününde kaybettik.
"Ne İskender takmışım, Ne şah ne sultan Göçüp gitmişler, gölgesiz! Selam etmişim dostuma Ve dayatmışım... Görüyor musun ?"
10 Ekim 2015 Anısına...
İsterdim ki hüzün ile boğulmuş bir yazı ile başlamayayım paylaşımlarıma, ancak olanlar hala tazeyken ve damarlara işlemiş hüzün ben buradayım demeye devam ederken, pek de mümkün değildi bunu yapmak.
10 Ekim 2015 Anısına...
Hüzün... İşlemiş damarlarımıza...
Gözyaşları... Olamamış bir sel, akıtılmış hep içe, içe ve karışmış kanımıza...
Ağrıyor, kalbim öyle ağrıyor ki ve acıyor. Derinlerde, içimde bir yer acıyor...
Bir yerim koptu sanki ama dillendiremiyorum. Yeni bir yara açıldı. Açtı yarayı o faili meçhul (!) ve gitti. Kaldık yaramızla, tüm yara izlerimiz arasında kıpkırmızı parlayan yaramızla ve süzüldü kan derilerimizin üstünden; kimi süt beyazı, kimi esmer mi esmer, kimi buğday olan derilerimiz. Ne fark eder ki ha beyaz ha değil? Yarası aynı yara, acısı aynı acı. Bir bandaj bile koyamadık üstüne. Ellerimiz mi bağlanmış? Biz miyiz yoksa kendimizi kesilmek üzere teslim eden? Biliyoruz bu yara ilk değildi ama biliyoruz bu yara son da olmayacak. Peki ne yapıyoruz? Hiçbir şey! Döküyoruz gözyaşlarımızı içimize ve buluyoruz damarlarımızda akan kanı hüzne. Aksın yaramızdan kan, hüzünle parlamış kanımız, hüzünle yıkasın bedenimizi... Ve ağlayalım hep beraber sessizce.... Hüznümüz içinde boğulurken bilelim yalnız olmadığımızı. Yalnız olmamak bir avuntuymuş gibi...