Discover Top Posts Tagged with #13mart2016

Popular Recent

#Repost @dr.atillaozdemir (@get_repost) ・・・ Biri ölür üzülmezsiniz, sonra sandalyeye asılı hırkasını görürsünüz, o hırkanın duruşu kalbinize oturur. Son günlerde, Nuri Bilge Ceylan'a ait olduğunu öğrendiğim bu sözler kadar beni derinden etkileyen sözler okumadım. Paylaşmak için de bugünü bekledim. Kimseyi üzme niyetim yok. Artık daha az ağlayıp daha çok gülümsüyoruz. Sabır bize sabretmeyi öğretti. Gülümsememize bir sebep de, oğlumuz adına açmış olduğumuz eğitim bursu. Hiçbir karşılık beklemeden ve kime gittiğini bilmeden yapılan katkı. Aslında borcumuzu ödüyoruz gelecek yıllara. Hadi sizde eğitime yapın bir katkı, miktarı hiç önemli olmadan. İnsanlığı eğitim kurtaracak. #13mart2016 #güvenparkkatliamı #dorukhanyusufozdemir #dorukhanyusufözdemir TEVKURUMSAL Dorukhan Yusuf Özdemir Eğitim Bursu Vakıflar Bankası Mecidiyeköy Şubesi TR42 0001 5001 5800 7286 4847 62 Halk Bankası Beyoğlu Şubesi TR94 0001 2009 7990 0016 0000 02 İş Bankası Gayrettepe Şubesi TR03 0006 4000 0011 0800 3027 23 Yapı Kredi Bankası Esentepe Özel Bankacılık Mrk. TR80 0006 7010 0000 0000 0619 99 Garanti Bankası Mecidiyeköy Şubesi TR65 0006 2000 1190 0006 2997 85 Akbank Zincirlikuyu Şubesi TR50 0004 6004 3688 8000 0568 83 https://www.instagram.com/p/Bu8gkkYDr4ClMt6DsM6GLkL7ukBlFd6vnxqyek0/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=10tovouw1fiwk

#repost #13mart2016 #güvenparkkatliamı #dorukhanyusufozdemir #dorukhanyusufözdemir

Kocabir sene geçti ama acısı kalbimizde #güvenpark #güvenpark13mart #13mart2016 #dorukyusufözdemir (Güven Park)

#güvenpark13mart #13mart2016 #güvenpark #dorukyusufözdemir

Her şeyin en kötüsünü yaşıyor olduğumuzu düşündüğüm o kadar çok zaman oldu ki. Hep daha da kötülerini yaşadık, her seferinde acıyı daha derinimizde hissettik, her seferinde daha yakınımıza geldiler. 15 dakika ötemizde insanlar parçalandı, belki bir bomba da yarın 5 adım ötemizde patlayacak twitter'da kopmuş bacaklarımızın fotoğrafları dolanacak. Ruhumuzu aydınlığımızı çoktan öldürdüler, belki yarın bedenimizi de öldürecekler. Biz ölsek yine iyi, belki en sevdiklerimizi elimizden alacaklar. Ne uğruna? Hiç. İyi miyim? Değilim. Hem de hiç. #Ankara #13mart2016 #Taksim #19mart2016

#ankara #13mart2016 #19mart2016 #taksim

13 Mart hakkında

Keşke bunu yazmak zorunda kalmasaydım. Birkaç gündür iyi değilim. İyiyim desem de iyi değilim, gülsem de mutlu değilim. Okulumdan, bölümümden bir arkadaşımızı kaybettik 13 Mart 2016 Ankara patlamasında. Boş yere el konulan bir hayatın izleri var yan sınıfımda.

Patlamanın ertesi günü okulun önünde iki üç otobüs bekliyordu, arkadaşlarını Kerim'e götürmek için. Binaya girdiğimizde ise Kerim'in bir fotoğrafı ve arkadaşlarının onun için bıraktığı çiçekle karşılaştık. Kimi hocalarımız ders işlemedi kimileri ise bizlere karşı sorumluluklarını aksatmamak adına zoraki bir şekilde anlattı konuyu, kimse ne diyeceğini bilemiyordu. Konuyu açmamaya çalışıyorduk ama her yanımız yasa bulanmıştı çoktan. Herkesin gözlerinde düşmeye hazır yaşlar vardı ama bir gafletle saçma sapan bir şeye gülersek, hemen pişmanlık duyuyorduk.

İkinci gün öğle saatlerinde bölüm arkadaşları Kerim için bir anma töreni düzenledi. Okula geldiğimde mumlar ve çiçekler vardı Kerim için hazırlanan masada. Sınıfa çıktım, tahta ile saat arasındaki boşluğa Kerim'in fotoğrafını asmışlardı. Bütün ders boyunca fotoğrafına baktım. Hesap sorar gibi bakıyordu. Sanırım birçok arkadaşım da benim gibi vicdanının çığlığıyla baş etmeye çalışıyordu. O sıralarda Kerim'in cenazesinde bulunan birkaç arkadaşımız hislerini paylaşmıştı hesaplarında. Orada olanları anlatmışlar kısaca. Herkes içinin sıkıntısını rahatlatmaya çalışıyordu, ama ne söylersen söyle vicdan denilen şey haksızlığa karşı dinmiyordu. Gerçek şuydu ki hiçbirimiz iyi değildik, ne orada ne burada.

Başkalarının çirkin hayalleri uğruna nice tertemiz kalpleri, hayalleri, yapacakları olan arkadaşlarımızı, kardeşlerimizi, canlarımızı kaybettik. Her haksız ölüm bir facia, her faciada üzülüyor insan elbette ama o ateş evine düşmedikçe hayatına devam etmek daha kolay oluyor. İçimizde hâlâ nefes alıyor olmamızın utanç verici sevinciyle birkaç gün sonra alışıyoruz hayatın rutinine.

Günlerdir kendimi canından çok sevdiğini, evladını, dostunu kaybeden onca insanın yerine koymaya çalışıyorum, olmuyor. Arkadaşlarıma bakıyorum, biz şahsen bile tanımadığımız bir bölüm arkadaşımızı kaybetmenin acısını bu kadar derinden yaşıyorsak kaybettiğimiz canlarımızın dostları, aileleri ne haldedir aklım, kalbim ermiyor. Ne yapabiliriz diye düşünüyoruz, "Yanınızdayız." demekten başka ne söyleyebiliriz bilmiyoruz. Üzücü bir yoldan öğreniyorum, acı öyle bir şey ki, şahidim, onca insan aynı acıyı paylaşıyoruz ama kimseninki hafiflemiyor.

16 Mart 2016, Eskişehir

#13mart2016 #ankara