"Zor günlerde elbet geçer bir gün/Herkes farkında, herkes nasıl üzgün../İnsan biraz olsun akıllanmaz mı, büyümez mi er geç?/ Yanardağ için için sönmez mi bu sinsi ateş?"
Bazen hayatının tümünden farklı olacağını bildiğin bir dönem olur. Yalnızsındır, artık birçok şeyin farkındasındır, yeni deneyimlere hazır hissedersin kendini. Ne olursa, ne yaşarsan kârdır. İncinmekten, incitmekten korkmazsın. Ben hayatımın o dönemi başladığında, geçmişimin aklıma geldikçe beni huzursuz eden kısmıyla -nihayet- başa çıkabileceğimi biliyordum, ama önümdeki hayatta neler olacağını bilmeden yaşıyordum. Her şey değişebileceği kadar değişti sanıyordum. Sevdiğim bir yerde, sevdiğim insanlarlaydım. Eğlenmekle meşgul olduğumdan bu hayatın nasıl devam edeceği konusunda düşünmeye hiç fırsatım olmamıştı. Eve döneceğimi, döndükten sonra ne yapacağımı düşünmemiştim. Hızlı yaşıyorduk, dinlenmeye fırsat bulamadan sürekli geziyordum, arkadaşlarımla görüşüyordum, her zamankinin aksine uyumak için çaba sarf etmeme gerek kalmıyordu, gözlerimi kapamam yeterli oluyordu. Böyle bir zamanda bile bir şeylerin eksikliğini hissediyordum.
Bir gün sahilde dolaşırken, çok huzurluyken, her şeyin daha da güzel olacağını hissettim. Aklımda bir şeyler vardı, uzun zamandır benimle olan düşünceler ve yokluklarıyla bile bana yük olan insanlar vardı. Onları düşünmek beni yoruyordu. Nihayet tüm bunlardan kurtulacağımı biliyordum, sonuçta hiçbir mutsuzluk sonsuza kadar sürmüyor. Aklımın bir yerinde tekrarlayan bir cümle vardı: "Yeniliklere şans ver. Bir şeylere takılı kalma." Klasik cümlelerdi ama doğruydu. En önemlisi de benim için önemi olan birinin tavsiyesiydi ve bir insana daha fazla güvenemezdim. Bu yüzden ben de onun sözünü dinledim. Hayatıma yeni insanlar girmesine izin verdim.
Bazen karşınıza çıkan insanlar daha önce varlığından haberdar olmadığınız şeyler hissettirebilir. Gece yarısı uyanıp "Çok mutluyum, bu normal mi?" diye düşünebilirsiniz ya da mutluluktan uyuyamazsınız, sızar kalırsınız. Öyle insanların yanında olmadığınız gibi davranmanıza, kendinizi tutmanıza gerek kalmaz. Saçınızın nasıl durduğu, ne yediğiniz, ne yaptığınız önemini kaybeder. Sadece mutlusunuzdur. İçinizden gelen her neyse onu yaparsınız, düşünmeye gerek kalmadan. Sanırım her şeyin hem çok anlamlı geldiği hem de çok önemsiz olduğunu anladığımız anlar böyle zamanlarla sınırlı. Mutsuzluk gibi, hiçbir mutluluk da sonsuza dek sürmez. Hatta mutluluklar o kadar kısa sürer ki, zamanın hızlı geçtiğinden mi yoksa insan mutluyken aklını tamamen devre dışı bıraktığından mı bilmem, bazen insan gerçek miydi ben mi uydurdum diye şüpheye düşer. O zamanları gerçek kılan ve geriye kalan ancak anılar olur. Onları da bir süre yanından ayırmazsın, daha sonra üzmekten başka bir işe yaramadığını düşünüp kaldırır ve içine düştüğün yeni haline alışmaya çalışırsın.
Her insanın bocaladığı zamanlar olur. Uçup yere çakıldığı dönemler, insanlara güvenen yanının darbe aldığı dönemler, kendisini ve anılarını bile sorguladığı-şüpheye düştüğü dönemler. Kafan karışır, tüm gücünle direnmeye çalışırsın. Ben kırgın insanların sözlerinin, davranışlarının içindeki hislerle uyuşmadığını ancak kendi başıma geldiğinde anladım. Kasıtlı yapılan bir şeyden ziyade ne yapacağını bilememekten sanırım. Bir yanın güçlü kalmaya bir yanın kendini santim santim iyileştirmeye çalışırken kızgınlık, kırgınlık, sevgi, merhamet hepsi birbirine karışıyor. Mutlu gözüken ama içinde geçmişinin özlemini, hüznünü yaşayan öyle çok insan var ki. İçimizi bir açsalar hepimizden ne acılar çıkar.
Kendimde en sevdiğim şey, inandığım sürece pes etmemem ve inanmak için içimdeki sesten başka bir şeye gerek duymamam. Beni güçlü kılan, farklı yapan şeylerin farkına vardığımda yaşadığım yıkımın enkazını kaldırmak kolaylaştı, rahatladım. İnandığım ve emek verdiğim bir yaşamı geride bırakmam gerektiğinde anladım hiçbir şeyin, hiç kimsenin öyle kolayca unutulamayacağını. Sonra bir yerde kabullendim. Geçmiş hiçbir zaman geçmişte kalmıyor aslında, bir parçası mutlaka içimizde yaşıyor. Ben de yazdım. Neredeyse her gün yazdım, aklıma gelen her şeyi, hissettiğim her şeyi yazdım. Hatırlayabildiğim tüm detayları yazdım. Anılarımı yeni hayatımın iskeleti yaptım. Anılarımla yaşamayı öğrendim. Her şey için binlerce ihtimal söz konusuyken, başıma gelenlerin benim için en iyisi olduğuna inandım. Trilyonlarca insan arasında, beni bir saat bile gerçekten mutlu etmiş hiç kimsenin hayatıma öylesine girmediğini anladım. Yaşadığım haksızlıkların bana kasıtlı olmadığını anladım. İlerlememi engelleyen sorular ortadan kalkınca affetmenin ne kadar rahatlattığını hissettim. Kimse hislerini engelleyemiyor sonuçta. Seviyorsun, inanıyorsun ve bazen sonunda düşüyorsun ama seni ayağa kaldıran şey yine sevgin ve inancın oluyor. İnsan bir çok şeyin sonradan farkına varıyor. Ortalık sakinleşince, zaman geçince.
Hiçbir zaman pişmanlık yaşadığı için "Keşke..." diyen bir insan olmadım, kendi adıma sevindiğim bir şey bu, ama isterdim ki içinden geçeni yapmak her zaman kolay olsun. Sanırım bunu özel kılan şey de zorluğuna rağmen cesaret gösterip yapmak. Keşke içimden geçen şeyi yapmak için doğru zamanın ne kadar yakın olduğunu bilebilseydim. Bilmiyorum ama bir yandan da korkmuyorum artık o zaman geldiğinde elimi kolumu nereye koyacağımı bilememekten. Öyle bir şey oldu ki bana, çekinmiyorum artık olduğum gibi davranmaktan. Olduğum insanı seviyorum ve bu insanı daha iyi yapmak için çabalamaktan mutluyum. Yaşadıklarımdan öğrendim ki herkesi, her şeyi bir kenara bırakıp kendi hislerini dinlemek, ne kadar zor olursa olsun inanıp bir şeyler yapmak en sonunda istediğin yere ulaştırıyor seni ve gülümsemesine değecek insanlar için yaşadığın her zorluk sana da aynı şekilde dönüyor.
tangentwithtanner
jbbartram-illu
jacobvanloon
annaxmalina
theartofmadeline
