Знаеш ли, искам да се сбръчкаме заедно.
Да казах го, нищо, че понякога тази мисъл ме стряска, и че тайно ме е страх от старостта, искам да станем като стафиди, на райета по целите тела, с избледняла кожа и старчески петна, да остареем, да станем сърдити старци, със скучни занимания, но с усмивки на душите, с бели коси и много бръчки, но щастливи, че имаме привилегията да сме заедно до самия края, защото преди това ще сме изживели всичко, което си е струвало.
Искам да съм твоето момиче и тогава, малко по-пораснало, но със същите кафяви очи, искам да виждаш в тях нашите мигове, младостта ни, живота ни, любовта ни, хората, в които сме се превърнали,
стъпките ни едни до друг,
Да вървим, хайде, през годините,
Но първо да живеем, да вървим бавно все натам, стъпка до стъпка, ти и аз.
Хвани ръката ми, не ме е страх.