Bugün kendi kendime şiir gecesi yapıyordum. Sezai Karakoç’un “Ağustos Böceği Bir Meşaledir” şiirinden nerelere geldim, büyük bi aydınlanma yaşadım, ağlamak istedim. La Fontaine’nin Ağustos Böceği ile Karınca masalını hepimiz biliriz. Zorunlu eğitim sisteminin amaçladığı sorgusuzca çalışan tek tip insan örnekliği taşıyan karınca, bir memur gibi mütemadiyen çalışır güya zor günlerde rahat etmek için. Aynı eğitim sisteminin istemediği, farklılığına tahammül edemediği Ağustos böceği ise güya tembellikten dağ bayır gezer durur yaz boyunca. Fakat gel gör ki işin aslı böyle değilmiş. Oldukça zor şartlar altında ve çok uzun sürede toprağın altında olgunlaşan erişkin Ağustos böcekleri yazın sadece bir iki ay yaşarmış. Çiftleştikten kısa süre sonra ölürmüş. Bu zaman boyunca tembellikten değil, kışı göremeyeceğini bildiğinden özgürce gezip dolaşıp o meşhur sesleri çıkarır ve ışık saçarmış. Karıncalar ise kendileri kış boyu rahat etmek için değil, tam aksine kraliçe karıncayı ve larvalarını beslemek için yiyecek toplarmış. Hiç kımıldamayan kraliçe arı 30 yıl, işçi arılar ise en fazla üç yıl yaşarmış. Hava soğuyup toprağın altına girince de yiyip içip gününü gün etmez, kış uykusuna yatarmış yazın çalışabilmek için. Şimdi, hayatını başkalarını memnun etmek için feda eden çok çalışkan bir karınca olmak mı; yoksa yaşamın güzelliklerini görüp insanlara da şarkılarıyla ve ışığıyla göstermeye, dikkatlerini o güzelliklere çekmeye çalışan bağımsız, sanatçı ruhlu, hakikati arayan ve onu yaşayan Ağustos böceği olmak mı?
