24 Nisan 2021
Bir şeyler yazmayı ne kadar çok özledim. Anlatamam... Hayat yine aldı başını beni beklemeden önden önden gidiyor. Beni yazmaya teşvik eden de zaten hayatın ta kendisi, ben ve hislerimi de arkasından sürüklüyor; yetişmeye çalışıyorum... Pek kolay zamanlar geçirmedim ama içimdeki o umudu da hiç yitirmedim. Güzel günlerin geleceğini biliyordum, yavaş yavaş geliyorlardır da bence... Sizce? Gelsinler gelsinler, kocaman sarılayım onlara çünkü çok ihtiyacım var...
Bu sıralar bolca göz yaşı ve bolca saç döktüm :)
Stres seviyem psikolojik boyutu iyice aştı ve bedenimde de kendini göstermeyi başardı... Her ne kadar bu zor şeyleri yaşamış olsam da evimde olmanın huzurunu asla gölgede bırakamaz...
Bir kaç gün önce annemin kontrolü için hastaneye gittik ve çok hoş bir doktor ile tanıştım. O kadar nazik o kadar kibar ve o kadar iyi biriydi ki... O oda da sadece annem ile değil benimle de ilgilendi. Hayatını değiştirmeye çalıştığı tek kişi hastası olan annem değildi, ben de vardım; benim hayatım da vardı. Bana çok güzel şeyler kattığına inanıyorum... Keşke burada hepsinden bahsedebilecek kadar güç bulabilsem kendimde...
Her ne kadar huzurlu olduğumu iddia etsem de bir süredir geceleri kabuslarla boğuşuyorum. Gecenin bir yarısı nefes nefese uyanıp sonra da uyuyamıyorum. Bir şekilde bu kabusları da hayatımdan çıkarırım ama çok korkuyorum çünkü gerçek gibiler. Gerçek gibiler...
