...
Son Mektup
Beni güzel hatırla…
Bu, bir insana bırakılan son mektup.
Ne sitem olsun satırlarında ne de bağıran bir kırgınlık.
Sadece susarak anlatılan bir vedâ.
Varsay ki Kırşehir’in Kervansaray Dağı’ndan kopup gelen bir rüzgârdım;
Kümmetaltı’ndan geçtim, dokundum ve kayboldum.
Ya da Kümbetbaba Sokağı’nda ansızın bastıran bir yağmur oldum;
sel oldum, sonra toprak çekti suyu, iz kalmadı.
Belki de bir rüyaydım senin için;
uyandın ve ben bittim.
Seni sevdim…
Eksiklerini görerek, ama yüzüne vurmadan.
Yanında durdum, omuz oldum, sırdaş oldum.
Koynumda ağladın;
ben susmayı seçtim.
İncindim, kınamadım.
Çünkü ben vefayı senden değil, kendimden bildim.
Sen değer bilmemeyi seçtin,
ben kabullenmeyi.
Sana Azize dedim.
Bir isme bu kadar çok anlam yüklemekti belki hatam.
Sayfalar dolusu Azize’ye Mektuplar bıraktım geride.
Her gece şiirler yazdım;
çoğunu bilerek sakladım.
Günahını da sevabını da içimde taşıdım.
Sessizce uzaklaştım.
Senden öncekiler gibi,
sen de anlayamadın.
Sana geceler bıraktım,
unutulması zor geceler.
Yorgun sabahlar,
yarım kalmış cümleler.
Gülüşümü bıraktım, gözlerimi, sesimi…
Söylenememiş merhabalar serpiştirdim köşelere,
duraklara vedalar bıraktım.
Bir sevdanın içinde ne varsa,
hatta fazlasını,
ardımda bıraktım.
Şimdi bir an düşün:
Dizlerimde uyuduğunu,
saçını okşadığımı,
üşüyen ellerini ısıttığımı…
Alnından öptüğüm o sessiz anları.
Kapının çalınabileceğini düşün,
şaşırmayı severdim, bilirsin.
Ama bu, artık mümkün değil.
Şimdi seninle yaşanan günleri ateşe bırakıyorum.
Külleri rüzgâra karışsın diye.
Ben gidiyorum.
Ve senden tek bir şey istiyorum:
Beni güzel hatırla.
“Bu mektup, geceye bırakılan şarkılar eşliğinde yazıldı.”
Son Mektup – 🎧 #CemAdrian / #Kül
#aykiriduygular #azizeyemektuplar #sessizsozler