#2jaefic

[strawsulli]

Quando, em um acidente doméstico, Youngjae perde todas as suas memórias sobre os últimos dezenove anos, cabe a Jaebum salvar o casamento dos dois, agora que o marido simplesmente já não o reconhece. O amor de Youngjae por Jaebum e pelo filho do casal — Yugyeom — seria o único ingrediente necessário para reconstruir toda a sua vida.

https://www.spiritfanfiction.com/historia/until-you-find-me-13852337

[kinkimkim]

[ os / #2JAE - CRASH, Crush ] #2JaeFic

[ os / #2JAE - CRASH, Crush ] #2JaeFic โครมมมม..ม.ม "ชิบหาย! อะไรวะเนี่ย" เจ้าของรถที่กำลังขับออกจากที่จอดรถถึงกับสะดุ้งเมื่อจู่ๆก็เกิดเสียงดังจากหน้ารถทางด้านขวา ทั้งที่ก่อนจะออกรถเขาเองก็มองซ้ายขวาอย่างดีแล้ว สองตาเล็กมองผ่านออกมาที่กระจกหน้าตรงตำแหน่งของเสียงที่เกิดขึ้น เห็นรถอีกคันจอดสนิทอยู่หน้ารถเขา รถชน.... รถบีเอ็มดำเมี่ยมคันนี้โผล่มาจากไหนถ้าหากว่ารถที่กำลังวิ่งตรงมาเห็นว่าเขาไม่ดูตาม้าตาเรือแล้วพรวดออกมา เขาเองน่าจะโดนสวดด้วยเสียงแตรสนั่นลานจอดรถแล้วสิยองแจกรอกตาและถอนหายใจแรงๆ ซวยสะบัดเลย ออกมาจากจะพ้นอยู่แล้ว เพ่งสายตาไปที่กระจกที่นั่งข้างคนขับก็ไม่เห็นอะไร คงเพราะฟิล์มดำนั่น เขาลงจากรถมาพร้อมๆกับคู่กรณีที่เปิดประตูออกมาเหมือนกัน ผู้ชายคนนั้นใส่เสื้อเชิ๊ตพับแขนขึ้นไปลวกๆแต่จากเสื้อที่ยังสอดอยู่ในกางเกง รอยยับนิดหน่อยกับรองเท้าหนัง ผมที่ถูกเซตมาคล้ายแค่เสยขึ้นไปก็อยู่ทรง ยองแจแอบให้คะแนนในความดูดีเต็มสิบได้ไหม ทำไมผู้ชายเหมือนกันแต่เขาแต่งแบบนี้แล้วไม่น่ามองเท่านี้นะ แต่...ชเว ยองแจ! มันใช่เวลาไหมเล่า "คือ ผม..." "ผมผิดเองครับ ขอโทษครับ ผมเพิ่งลงมาจากลานจอดด้านบนแล้วโทรศัพท์ดังพอดี" ผู้ชายคนนั้นพูดหมดเลย เออก็ดี เพราะเขามั่นใจว่าเขาไม่ได้ผิด "ยังไงคุณเรียกประกันคุณมาได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะโทรเรียกของตัวเองเหมือนกัน" ว่าแล้วเขาก็เปิดประตูกลับเข้าไปอีกครั้ง ยองแจก็เลยกลับเข้าไปในรถบ้างแล้วเปิดหาเบอร์บริษัทประกันรถยนต์ บอกรายละเอียดเรื่องสถานที่และลักษณะการชนไป แล้วก็นั่งคอยหงอยๆในรถ "เอายังไงดีหว่า ไม่เคยโดนชนเขาต้องทำยังไงกันต่อ ถามใครได้ว้า" ยองแจบ่นไปมือก็ไล่หาเบอร์โทรศัพท์ไป แบมแบม ไม่เอาไม่ได้ขับรถคงช่วยไม่ได้ ยูคยอม อืมมไปเที่ยวกะครอบครัวยังไม่กลับ พี่แจ็คสัน โอยไม่เอา ต้องพูดจนเขากลัวแน่เลย ก็อก ก็อก เด็กหนุ่มสะดุ้งนิดหน่อยเพราะมัวแต่หารายชื่อเพื่อนก็มีเสียงเคาะกระจก เป็นคู่กรณีของเขา เขาเลยดับเครื่องแล้วเปิดประตูออกไป ยองแจเห็นว่าอีกฝ่ายประกันมาแล้ว แต่ของเขายังไม่มาเลย "ประกันของคุณ?" "เอ่อ โทรเรียกแล้วครับ เดี๋ยวผมเร่งให้อีกที" ยองแจมองสายตาคมที่เขามองมา เดาความหมายไม่ถูกเลยจะยิ้มให้ก็ยิ้มไม่ออก ทำไมดูนิ่งๆน่ากลัวจัง ได้แต่ยิ้มแกนๆไปให้ เขาคงจะรีบแต่ดันมาเจอแบบนี้ ประกันของทางนู้นถ่ายรูปเก็บหลักฐานจนครบ มาขอถ่ายใบขับขี่เขาเรียบร้อย วนถ่ายรูปลักษณะการชนอีกสองรอบ ประกันของยองแจก็ยังไม่มา "พี่อยู่ไหนแล้วครับเนี่ย นี่มันครึ่งชั่วโมงแล้วนะ ของทางนั้นเขาเสร็จหมดแล้วอะ" ยองแจหัวเสียกับการทำงานชักช้าของฝ่ายตนเอง ยิ่งเห็นเจ้าของรถมองมาทางเขาบ่อยๆก็ยิ่งเกรงใจ "คุณครับ ช่วยถอยรถเข้าซองที ผมจะขอถ่ายรูปหลักฐาน" "แต่ประกันผมยังไม่มาเลย รออีกแปบได้ไหมครับผมเร่งให้แล้ว" ประกันของอีกฝ่ายเข้ามาบอกยองแจเพราะเขาต้องการจะถ่ายรูปในส่วนที่เสียหายเพิ่ม  เด็กหนุ่มร้อนรนจนเอาแต่ปลดล็อคโทรศัพท์กดแอพโทรออกอยู่หลายครั้งเพราะไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไป "ไม่เป็นไร ฉันจะรอ" เสียงของเจ้าของรถบีเอ็มตัดสินใจแทนให้กับทุกฝ่าย เจ้าหน้าที่จากบริษัทประกันของคู่กรณีโค้งให้เล็กน้อยกับผู้ชายคนนั้น แล้วก็เดินไปรอที่รถของตนเอง เสียงหนักแน่นที่คล้ายออกคำสั่งแต่ไม่รู้ทำไมยองแจถึงรู้สึกดีขึ้นและหายลน เขาหันไปมองคู่กรณีแล้วก็ยิ้มให้อย่างจริงใจ "ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมจะเร่งให้อีกที" อีก 5นาที จะครบชั่วโมงที่เขาเรียกประกัน แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา ยองแจเริ่มจะร้อนรนอีกครั้งเขานั่งรอประกันอยู่ที่หมอนกั้นที่จอดตรงท้ายรถ โทรหาประกันเป็นรอบที่หกแล้ว ก็ยังได้คำตอบเดิมว่าใกล้จะถึงแล้ว ไม่เข้าใจว่าไอ้ที่บอกใกล้แล้วนี่มันอยู่ส่วนไหนกันแน่ "น้ำไหม เย็นๆจะได้หายร้อน" ขวดน้ำเปล่าที่มีไอน้ำเกาะอยู่รอบขวดแสดงให้เห็นถึงความเย็นถูกยื่นส่งมาตรงหน้า ยองแจมองไล่ตามแขนที่ยื่นขวดน้ำมาให้ แล้วก็รีบลุกจนไม่ทันระวังว่าโทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนตักหล่นลงพื้น เคสหลุดออกมาจากตัวเครื่องทันทีที่กระแทกลงกับพื้นปูน "เฮ้ย!" เด็กหนุ่มก้มเก็บชิ้นส่วนของมือถือและเคสก่อนจะพลิกซ้ายขวาเพื่อดูสภาพ แล้วก็ถอนใจโล่งอก ดีที่ใส่เคสเอาไว้มือถือไม่เป็นรอย แต่เคสก็มีรอยร้าวนิดหน่อย "เอ่อ ไม่คิดว่านายจะตกใจขนาดนี้" "อ๋อ ไม่ฮะไม่ ผมเป็นแบบนี้ล่ะซุ่มซ่าม" ยองแจประกอบเคสเข้าเช่นเดิมแล้วก็ยิ้มแป้นให้อีกฝ่าย ก่อนจะนึกได้ว่าครบชั่วโมงแล้วประกันยังไม่มาเลย "เอ่อ ผมขอโทษอีกทีนะครับ ประกันของผมช้ามากเลย คุณมีนัดอะไรหรือเปล่าถ้ายังไงผมจะถอยรถให้แล้วให้ประกันคุณเช็คแล้วคุณจะได้ไปก่อน" ยองแจพูดแล้วก็โค้งขอโทษไปด้วย แต่กลายเป็นอีกฝ่ายยื่นขวดน้ำเย็นขวดเดิมมาให้ "ครับ?" "ดื่มน้ำก่อนสิ ฉันขี้ร้อนเลยไปซื้อน้ำเห็นนายนั่งเหงื่อซึมเลยซื้อมาเผื่อ รับไปสิ" ขวดน้ำเย็นฉ่ำยื่นมาตรงหน้าพร้อมกับท่าทางที่บอกให้ยองแจรีบๆรับไปซะ ตาเรียวเล็กได้แต่กะพริบตาปริบๆแต่ก็รับมา "เอ่อ ขอบคุณฮะ" "ฉันว่างแล้ว เพิ่งเสร็จงานแต่งของเพื่อนมาแล้วก็กำลังจะไปหาอะไรกิน งานแต่งแบบคอกเทลกินอะไรไม่ได้มาก คานาเป้ก็ชิ้นนิดเดียว" ยองแจฟังไปด้วยดูดน้ำไปด้วย เขาพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย แล้วจึงพูดบ้าง "ไม่มีโต๊ะให้นั่งเดินไปมาก็ลำบากแล้ว จิ้มกินๆไม่ใช่แนวผมเลย" "ใช่ไหม" "อื้อ" หัวกลมพยักหน้ารับแก้มพองเพราะอมน้ำเอาไว้ก่อนจะค่อยๆกลืน เย็นดีจังค่อยยังช่วยหน่อย "คุณชเวยองแจ?" ยองแจหันไปตามเสียงเรียกทันที มาได้ซะทีบริษัทประกันบ้าเนี่ย เคลมรอบนี้เสร็จจะบอกให้ปะป๊าเปลี่ยนบริษัทแน่นอน "ครับ ผมอยู่นี่" ยองแจเข้าไปคุยกับเจ้าหน้าที่อธิบายเหตุการณ์แล้วจึงปล่อยให้เขาเก็บหลักฐานไป ส่วนคู่กรณีก็ยืนรออยู่ข้างๆ "ก็อันนี้ทางคู่กรณีบอกว่าจะเป็นฝ่ายรับผิดชอบให้เพราะมางฝั่งเขาผิด โอ้โห หายากนะครับเนี่ย ถ้ายังไงรบกวนคุณชเวยองแจเขียนรายละเอียดด้วยลายมือตรงนี้นะครับ แล้วเซ็นข้างล่าง" พนักงานจากบริษัทประกันหันมามองคู่กรณีของเขานิดนึงแล้วก็ยิ้มแหยๆ คงเพราะอีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรแล้วยังจะยืนมองการทำงานอย่างเงียบๆยองแจลงมือเขียนจนเสร็จก็สตาร์ทรถแล้วถอยเข้าซองเพื่อที่จะดูร่องรอยจากการชน คู่กรณีของเขารถแบรนด์ยุโรปไม่ต้องถามเลยถึงความเสียหายแทบจะไม่บุบอะไรเลยด้วยซ้ำ มีแต่รอยถลอกที่ติดสีจากรถเขาไปนิดหน่อยแล้วก็กระจกไฟหน้าแตก ของเขาสิกันชนหน้ายุบเข้ามาเลย "เปิดกระโปรงหน้าด้วยนะ" "ค...ครับ" เปิดทำไมอะ ยองแจงงเห็นอยู่ว่ากันชนมันยุบไม่เกี่ยวกะข้างในนี่นา "ไม่เคยโดนรถชนหรอ" "ครั้งแรกเลย" "เขาจะเช็คเลขตัวถังน่ะ เลยขอให้นายเปิดกระโปรงหน้ารถ" "อ๋อ" "ฉันขอโทษอีกที ฉันมัวแต่ติดบลูทูธที่หู ปกติจะติดก่อนสตาร์ทรถ แต่วันนี้ไม่ได้ติดแล้วดันมีสายเข้าพอดี เงยหน้ามาอีกทีก็หลบนายไม่ทันแล้ว" "อ่า...ครับ" ประกันน่ะมาช้าแต่เคลมไว อาจจะเป็นเพราะตกลงกันได้ก็เลยจบเร็ว ยองแจกลับขึ้นรถแล้วคิดถึงแผนตอนแรกที่ตั้งใจจะไปหาร้านขนมกินจากสามโมงนี่จะห้าโมงละ เปลี่ยนเป็นมื้อเย็นเลยเถอะ ถ้าไม่เพราะประกันมาช้านะ เสียเวลาชะมัดเลย ก็อก ก็อก เฮ้ย!! ตกใจรอบที่เท่าไรของวันแล้วเนี่ย เขาแค่ลดกระจกลงมาเพื่อคุยกับอีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันถามอะไร ก็มีนามบัตรสีขาวยื่นมาตรงหน้า "นามบัตรของผม เผื่อมีปัญหาในการเคลม หรือซ่อมรถติดต่อผมก็ได้ อย่างน้อยก็เคยมีประสบการณ์" ประสบการณ์ในการรถชนเนี่ยนะ เขาเกือบจะขำออกมา ได้แต่กลั้นไว้เพราะดูจากสีหน้าปุเลี่ยนของอีกฝ่ายก็คงจะตลกที่ตัวเองพูดเหมือนกัน "เดี๋ยวคงให้พ่อจัดการให้ครับ แต่ว่ายังไงก็ขอบคุณมากครับ" เด็กหนุ่มลดกระจกเพิ่มลงมาก่อนจะรับนามบัตรนั้นด้วยสองมือ "ถ้างั้นให้แนะนำอู่ก็ได้นะ ฉันมีคนรู้จักเป็นอู่ซ่อมน่ะ วางใจเรื่องอะไหล่ได้"

"ครับ ขอบคุณ เอ่อ คุณแจบอม"

"นายชื่อยองแจใช่ไหม ฉันได้ยินเมื่อครู่ที่เขาเรียก”

"ครับยองแจ ชเว ยองแจ"

คุณแจบอมเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก บอกแค่ว่าขอโทษอีกครั้งแล้วกลับขึ้นรถไป เสียงเครื่องยนต์แบรนด์ยุโรปผ่านหน้ายองแจไป เขามองไม่เห็นอะไรเพราะรถคันนั้นติดฟิล์มดำไม่ได้เห็นกระทั่งว่าเจ้าของรถคันนั้นเองก็กำลังมองยองแจจากกระจกหลังจนลับสายตาไป

"ถ้างั้นให้แนะนำอู่ก็ได้นะ ฉันมีคนรู้จักเป็นอู่ซ่อมน่ะ วางใจเรื่องอะไหล่ได้" "ครับ ขอบคุณ เอ่อ คุณแจบอม"

"นายชื่อยองแจใช่ไหม ฉันได้ยินเมื่อครู่ที่เขาเรียก"

"ครับยองแจ ชเว ยองแจ"

คุณแจบอมเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก บอกแค่ว่าขอโทษอีกครั้งแล้วกลับขึ้นรถไป เสียงเครื่องยนต์แบรนด์ยุโรปผ่านหน้ายองแจไป เขามองไม่เห็นอะไรเพราะรถคันนั้นติดฟิล์มดำไม่ได้เห็นกระทั่งว่าเจ้าของรถคันนั้นเองก็กำลังมองยองแจจากกระจกหลังจนลับสายตาไป

เด็กชายอ่านนามบัตรที่ได้รับมาแล้วก็ตาโต

อิม แจบอม มาร์เกตติ้งเมเนเจอร์ สตาร์ทคอร์ป...

โปรไฟล์ขนาดนี้ยองแจจะกล้าโทรไปรบกวนเขาไหมละเนี่ย

หลังจากโทรบอกถึงเรื่องรถชนให้พ่อกับแม่ฟังและยืนยันว่าตนเองปลอดภัยดีมีแค่กันชนด้านซ้ายที่ยุบเข้าไป ยองแจก็มองหาร้านอาหารสำหรับมือเย็น พอเลือกร้านได้แต่ต้องรอคิวพร้อมกับรอพ่อแม่ที่จะออกมากินด้วยจึงเดินเข้าไปในร้านขนมใกล้ๆกันฆ่าเวลา

เด็กหนุ่มมองเมนูโฆษณาที่ถูกเขียนด้วยชอล์กสีบนกระดานดำ สโคนเสิร์ฟพร้อมเจลาโตเพียงแค่นี้ก็เรียกรอยยิ้มน่ารักได้ไม่ยากมืออูมผลักประตูเข้าไปพร้อมกับกลิ่นของขนมอบที่ลอยมาปะทะหน้าทันที มีลูกค้าอยู่สองสามโต๊ะที่นั่งอยู่ก่อน ส่วนใหญ่กินแต่ไอติมเพียงอย่างเดียวแต่ยองแจหิวเกินกว่าจะพลาดขนมโปรดอย่างสโคน

"ชิมไอศครีมได้นะคะ"

"มีรสไหนแนะนำพิเศษไหมครับ"

สายตาเล็กเป็นประกายราวกับเด็กน้อยถูกใจของเล่น ไอศครีมเต็มตู้แปะไว้ด้วยชื่อรสที่แปลกตากว่าร้านอื่นๆ

"ชอบกินถั่วไหมคะ แนะนำพิสตาชิโอคะ" แล้วช้อนพลาสติกเล็กๆก็ถูกยื่นข้ามฝั่งมาจากด้านในเคาท์เตอร์

"ลาเวนเดอร์คะ" ไม่ไหวแฮะอันนี้

"ยูซุคะ" อันนี้อร่อยจัง

"ถ้าชอบดื่มชาเอิร์ลเกรย์ ก็มีรสนี้นะคะ"ช้อนพลาสติกเริ่มมากขึ้นตามจำนวนที่พนักงานหน้าตาใจดีขยันแนะนำรสชาติต่างๆให้ยองแจ เขาพยายามที่จะลองรสชาติที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนแต่ก็ยังไม่เป็นที่ถูกใจ

"ผมอยากสั่งเซตสโคน มีรสไหนที่แนะนำไหมครับ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ลองอัญชันมะนาวสิ รสจะเปรี้ยวนิดนึงแต่มันจะทำให้สดชื่นหลังจากที่นั่งทนร้อนมาหลายชั่วโมง"

เสียงแนะนำรสของไอศครีมดังขึ้นพร้อมกับผู้ชายที่อยู่ภายใต้ผ้ากันเปื้อนลายทางสีขาวสลับน้ำเงินเข้ม ผู้ชายที่เพิ่งเจอเมื่อเกือบชั่วโมงที่แล้ว เดินถือถาดขนมที่เต็มไปด้วยสโคนของโปรดเขาผู้ชายที่ใส่แว่นกรอบหนาและดูแปลกตาไปกว่าเดิม

"คุณแจบอม!"

"ยินดีต้อนรับยองแจ"

CRASH.

[kinkimkim]

[ os / #2JAE - Dispatch ] #2JaeFic

http://twitter.com/kinkimkim/status/590518811654299648/photo/1

JB spotted at Chinese restaurant with member of GOT Choi Youngjae

ซ้อมร้องเพลงเสร็จพอดีก็มาเช็คข้อความในคาทก ยองแจได้ยินเสียงเครื่องมันสั่นรัวอยู่ในกระเป๋า คิดว่าคงด่วนมากเพราะวันนี้เขาอยู่กับครูสอนร้องเพลงนานกว่าปกติ

คงจะตามตัวให้เขาไปซ้อมเต้นต่อ แต่พอเห็นแบมแบมส่งลิ้งข่าวมากแล้วโวยวายใหญ่ว่าไม่ยุติธรรม ตามด้วยคนอื่นๆที่ส่งอีโมมาทำนองเสียใจ จึงรีบกดตามลิ้งข่าวเข้าไปอ่าน แล้วก็ขำก๊ากใหญ่หมดแรงจะเดินไปที่ห้องซ้อมเต้น ป่านนี้เสียงคงดังตัดพ้อกันน่าดู

“แค่นี้ก็ต้องเป็นข่าว แค่ไปกินข้าวด้วยกันเอง”

กำลังบ่นใส่ลมบ่นใส่ฟ้าอยู่ ก็มีสายเข้าจากคนที่ตกเป็นข่าวด้วยกัน

“ครับ”

‘เห็นข่าวหรือยัง’

“อื้อ เห็นแล้ว”

'บริษัทว่าอะไรหรือเปล่า’

“ไม่ครับ แต่…”

'แต่?’

“ทุกคนบอกแค่ว่าทำไมมีแค่รูปเราสองคนครับ โวยวายจนแบตมือถือผมจะหมด ฮ่าฮ่า”

ใช่ วันนั้นไปกันทั้งวงนั่นแหละ

ยองแจกำลังดูทีวีกับเมมเบอร์ เขาเอาเมนูน่ากินของคนจีนมาโชว์ เห็นเต้าหู้ผัดพริกเสฉวนแล้วอยากกิน ถ้ากินกับข้าวสวยร้อนๆมันต้องดีมากแน่ๆ จะเผ็ดจะร้อนก็ไม่สนละ พี่แจ็คสันนี่มือถือโทรศัพท์จะสั่งแล้วคนอื่นก็เห็นดีเห็นงาม

พอพี่แจบอมโทรมาบอกตอนนี้อยู่ใกล้หอเขา เพิ่งออกจากห้องอัดยังไม่ได้กินอะไรจะชวนไปกินข้าว ยองแจเลยรีบถามไปว่าถ้ามีคนอื่นๆไปด้วยได้ไหม พี่แจบอมก็ใจดีบอกให้ชวนมาเลยไปกันหลายๆคนจะได้สั่งได้หลายๆอย่าง ก็เลยออกไปกันหมด

ใครจะไปรู้ว่าจะมีนักข่าวแถวนั้นพอดี พอกินเสร็จเขาเดินออกมาจากร้านพร้อมกันสองคน เมมเบอร์ก็เดินตามกันออกมา

แต่นักข่าวก็ดันเลือกแต่รูปที่มีกันสองคนมาลง

ทุกคนก็บ่นกันใหญ่บอกว่าไปกันหลายคนทำไมเอามาลงแค่ 2คน ต้องลงทั้งหมดสิ แบบนี้ยองแจก็ดังคนเดียวนะสิ

“แล้วพี่ตอบนักข่าวไปว่ายังไง”

'บอกเขาว่า วันนั้นไปกันหลายคนแต่ทำไมนักข่าวถึงเอารูปแค่เราสองคนมาลงละครับ ทำแบบนี้ไม่ถูกนะ ผมจะเอารูปที่ถ่ายกะน้องๆโชว์ให้ดูในSNSเลย’

“ตอบดาราชะมัดเลยพี่แจบอม”

'หรือจะให้พี่บอกว่าเป็นแฟนกันครับ?’

“บ้าแล้ว… กล้าหรอ”

'อย่าท้าสิ’

“ไปนอนไป ผมจะไปนอนแล้ว ใครบอกไม่ให้นอนดึกมาก”

'ฮ่าฮ่า ฝันดีครับ เออ! ยองแจ’

“หือ”

'ตกลงเป็นแฟนเนอะ พี่พูดไปแล้วยองแจไม่ขัดเลย…ฝันดีนะครับแฟน’

-////////////////////////////////////- ว่าแต่… ดิสแพดนี่เขาไม่มีดักฟังโทรศัพท์ใช่ไหมครับ?