#91217

[dualipahls]

Dua Lipa hace 4 años attends the Capital FM Jingle Bell Ball with Coca-Cola at The O2 Arena in London, England. Part.1

-Red Carpet-

9/12/2017

[nazenderr]

Olur… Elverir ki; Allah ol desin, Küçük serçe koca kartalı yesin!

N.f.k

[mukemmelhatalarim]

ben hâlâ..

[nazenderr]

Manşet: “Bunu yapan insan olamaz.” Yo , tam da öyle bunu yapan ancak insan olabilir . Gözü bir türlü doymayanlar.Doydukça doymazlaşanlar. Doymadıkça insan etine acıkanlar, kanmadıkça insan kanına susayanlar. Dağları kazıyıp taşa kafa tutanlar , dünya bir benimdir sananlar. Bunlar da Havva'nın çocukları Adem'in oğulları. Sütün kıvamıyla, ateşin tavıyla, taşın kimyasıyla oynayıp , yanması gereken ocağın önünü , akması gereken suyun yolunu kesenler de Havva'nın çocukları… ….

[auguselcouth]

off.

11:16 PM - Let Your Heart Hold Fast by Fort Atlantic 

Kaya ayoko nag-oonline minsan eh, kasi alam ko na this time masaya ako and contented, pero yung moment na pagnag-oonline ako sa twitter napapamukha na naman sakin ng universe kung gaano ako kawalang constant? Gusto ko naman ako yung lambingin ganun, I want to feel loved minsan, pero narealize ko na to be fully happy is to not rely your happiness on others, kasi mahirap yun. Masasaktan ka lang sa expectations mo, self. 

Pero may bumubulong pa rin sa heart ko and nagbibigay si God ng signs na I should tell the people I love that I love them, kaso wala akong energy ngayon. Siguro nga napagod ako na ako yung bigay ng bigay. Universe, hindi naman super madaming tao yung hinihingi ko para maramdaman kong appreciated ako, kahit isa lang po. Salamat po in advance. Hintayin ko po yan ah! 

Pero ngayon okay na ako ulit, medyo nagpapanic attack na naman ako para sa bansa natin, everyday talaga nasa prayer ko yung healing of our land and people. I feel helpless, pero mas walang magagawa yung pagwawallow ko. 

Nakita ko sa CNN yung mga doctor na nagmemedical mission tas medyo napa-isip ako kung bakit ‘di na lang ako nagdoctor then naalala ko na naman yung fear ko of examining a body and paano pag nakapatay ako ng tao baka matrauma na lang ako for life, kasi nga horror movies pa lang ‘di ko na kaya, pano pa pagreal na diba?; at least sa lahat ng uncertain sa mundo yung certain lang sa puso ko ay may calling ako for the poor - parang sa paghehelp talaga ako meant magtake ng path. Tas gusto ko maging part ng senate, tas lumaban para sa bansa. Sana. Pero ngayon nag-iipon na ako ng renewal of my mind, growth, courage and bravery. 

Pero self please bear in mind na hindi porket nag-iipon ka ng courage and bravery everyday ay dapat lagi ka nang galit! Lagi lang akong galit and naiinis sa klase lately :( And may mga tao talaga ‘di ko matake. Ngayon, naiintindihan ko nang part na rin ng growth ko yung hindi pag-allow sa sarili ko na dapat pineplease ko lahat ng tao. Narealize ko pala na super nakakapagod yung ganun and feeling ko ang fake fake kong tao. Ayoko na, ayoko nang iaallow yung sarili ko na magstoop down and i-please lahat, kasi never naman mangyayari yun. Alam ko naman and kilala ko naman lahat ng people na gusto kong i-please and worth i-please, and sa rizal bilang lang yun. Waiting to be over na ako sa SY na ‘to, pero enough with this na kasi ayoko naman nakapagmagre-read ako ng blog ay puro sad thoughts lang. Gusto ko nga puro happiness and gusto ko dito ko madocument yung pagchange ng thoughts and paggrow ko as a person. 

Ngayon, “come what may” lang yung nafifeel ko. Ngayon lang ako uli nakapagaral ng kulang-kulang 5 hours straight, and sana bukas uli. Thank you po Lord for today and all the days. Sana maayos na yung Pilipinas, sana maging mabuti na po ang lahat. Hinding-hindi po ako susuko sainyo. 

[halfawakestilldreaming]

depression’s been hitting pretty rough lately. i had completely forgotten this side of the feeling. it’s been a long time. i never doubted it’d come back, and then again, i think that’s why i’m feeling like this now. i’ve allowed myself. i don’t understand. i remember using this platform and exploring on here is what would help me stay grounded. it’s strange. i haven’t logged on in years and i’m now wanting to go back to being a teenager with a personal blog in secret. don’t care who sees though. i’m growing older and i’m getting more vulnerable. i’ve been worried for myself, mentally and physically. i’m afraid to go lower than i’ve been before. all honesty. i’ve got a lot of love to give, and that’s what i can’t forget. no matter how little i feel all the love i receive. it’s my own mess.