WANTED TEAM DAT NAAR DE TOP WIL! Nog voor de zomer beter samenwerken als team. Wil jij dit ook: - Doelen waar iedereen achter kan staan, - Je eigen verantwoordelijkheid nemen, - Feedback geven en ontvangen? Ik wil heel graag met jou en je collega's aan de slag met nieuwe methodieken. Hiermee geef je je team in een kort traject praktische handvatten waar iedereen direct mee aan de slag kan op een heel positieve manier. Dat gun ik jou ook! De eerste drie teams die vóór juli starten, profiteren van een frisse lentekorting. Deze week even sparren? Ik heb er zin in! #team #top #aandeslag #doelen #verantwoordelijkheid #feedback #samenwerking #groei #new1® #pieterkuit (bij Sittard) https://www.instagram.com/p/BxG-dkJBw9y/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=1p9qafrluj2bx
Woonzorgcentrum Hof van Egmont in Mechelen stelt het leesplezier van haar bewoners voorop. Aangezien de bewoners zelf vaak niet meer naar de bibliotheek kunnen gaan, bezorgt een vrijwilligster iedere week een vijftal boeken aan de boekenliefhebbers onder hen. Deze bewoners zijn verzot op lezen en hebben al heel wat boeken versleten. Het initiatief van WZC Hof van Egmont wakkerde onze nieuwsgierigheid aan waardoor we besloten om een gesprek aan te knopen met bewoners G. en P. over het bibliotheeksysteem.
Interview met bewoner G.
Welk boek ben je momenteel aan het lezen?
Het boek heet ‘Zeg het’. Het is van de schrijfster Hetty Luijten. Het gaat over de liefde. Een meisje wordt verliefd op een jongen en er ontstaat een echte, mooie jeugdliefde tussen de twee. Door omstandigheden werd het koppel uit elkaar gehaald en niet veel later ontdekt het meisje dat ze zwanger is. Zoveel jaren later komen ze elkaar terug tegen en veel gevoelens worden opnieuw aangewakkerd. Ik ben nog maar net begonnen in het boek, dus het verdere verloop van het verhaal ken ik nog niet. Ik ben benieuwd naar het vervolg.
Zijn liefdesromans je favoriete genre?
Eigenlijk lees ik het liefst spannende boeken, maar zo af en toe een roman lezen, vind ik ook wel fijn.
Welk boek zou je aan anderen aanraden?
‘Moeders winnen oorlogen’ van de Vlaamse schrijver Albe zou ik zeker aan anderen aanraden. Ik heb al vaak tegen mijn schoonzus gezegd dat zij dat een goed boek zou vinden. Ik heb het ooit eens gelezen en heb aan de vrijwilligster van de bib gevraagd of ze het boek nog eens wilde meenemen voor mij, zodat ik hem nogmaals kan lezen. Het boek gaat niet echt over de oorlog, maar vooral over wat moeders voor hun kinderen doen in tijden van oorlog. Het verhaal raakte mij ook wel enorm. Er komt ook heel wat in het boek naar voor over Mechelen en omstreken, wat het lezen ook wel extra leuk maakte.
Heb je altijd graag gelezen?
Ja, al van kleins af aan. Ik las vooral stripboeken. Mijn favoriete strips waren die van Suske en Wiske. Ik tekende de figuren altijd na. Zoals je ziet aan de muren ben ik nog steeds graag creatief bezig. De kunstwerkjes die hier aan de muur hangen, heb ik zelf geschilderd.
Wat vindt u zelf een meerwaarde aan het bibliotheeksysteem in het rusthuis?
Ik lees heel graag. Ik vind lezen ontspannend en vind het wel leuk dat ik op die manier niet altijd naar televisie hoef te kijken. Mijn familie brengt ook soms boeken mee, maar het leuke is dat de vrijwilligster elke week op dinsdag langskomt. Je mag altijd vijf boeken kiezen uit de selectie die ze heeft meegebracht en die mag je dan vijf weken houden. Een echte meerwaarde voor mij is vooral dat de vrijwilligster ook elke week een babbeltje met me slaat over de boeken. We praten dan over wat ik goed vond aan een boek of wat niet.
Interview met bewoner P.
Waarom lees je graag?
Ik heb tijd zat hier en vroeger was dat niet het geval. Ik las nooit vroeger. Ik was altijd aan het werk. Ik heb dertien jaar in het leger gezeten en daarna ben ik altijd op de baan geweest. Ik heb er goed mijn boterham mee verdiend en ben nooit iets te kort gekomen, maar zou nooit meer zo hard werken als ik opnieuw de keuze had. Ik had liever wat meer tijd voor mezelf genomen. Sinds ik in het woonzorgcentrum woon, nu ongeveer vier jaar, heb ik al heel wat boeken gelezen. Vandaag bracht de vrijwilligster opnieuw vier nieuwe boeken voor me mee. Op de televisie is altijd maar hetzelfde te zien, zoals kookprogramma’s of iets over turnen (lacht). Het lezen helpt me om de tijd te verdrijven. Een dag kan lang duren als je hier zit.
Welk boek ben je op dit moment aan het lezen?
Ik lees momenteel ‘De erfenis van Himmler’ van Marthe Maeren. De vrijwilligster bracht nog maar net het boek, dus ben er nog niet lang in bezig. Het verhaal gaat over een advocate die op onderzoek uit gaat wanneer een van haar collega’s vermoord wordt. Het genre dat ik het liefste lees zijn spannende boeken en oorlogsboeken. Ook de boekenreeksen van Pieter Aspe en Luc Deflo vind ik erg leuk om te lezen. Ik lees daarentegen niet graag boeken van Ierse en Russische schrijvers. Deze schrijvers gebruiken vaak te moeilijke namen die ik niet kan onthouden, waardoor ik vaak moet terugbladeren om het verhaal te kunnen blijven volgen.
Wat vind je goed aan het bibliotheeksysteem in het rusthuis?
Ik leg me neer bij het feit dat ik zelf niet meer naar de bib kan. Ik haal er veel genot uit dat iemand dit voor mij wil doen. Ik ben moeilijk te been en kom bijna niet meer uit mijn kamer. Daarom ben ik ook wel blij dat ik het lezen ontdekt heb. De dag vliegt zo wat sneller om. Ik put ook veel voldoening uit het lezen. Soms ben ik om half zes ‘s morgens al aan het lezen. Op andere momenten heb ik nergens zin in, ook niet in lezen. Dan kijk ik vaak naar buiten en dan denk ik veel te veel na over allerlei zaken. Op die momenten vraag ik mezelf af wat ik hier nog zit te doen. Ik vind het erg moeilijk om hier te zijn en afhankelijk te zijn van anderen. Gelukkig zorgt het lezen voor afwisseling tussen het nadenken over mijn leven en helemaal te verdwijnen in een verhaal.
Aan de slag!
Wij kunnen het samenwerkingsverband tussen dit woonzorgcentrum en de plaatselijke bibliotheek alleen maar aanmoedigen. Hopelijk kan dit bericht jullie ertoe aanzetten om zelf ook contact op te nemen met de bibliotheek in uw buurt om een soortgelijk project uit te werken.
Daarnaast lijkt het ons supertof om doelgroep overschrijdend aan de slag te gaan. Onderstaand filmpje biedt alvast wat inspiratie!
Tijdens ons bezoek aan WZC Immaculata zijn we op nog een ander mooi project gestuit dat ook een onderdeel is van Museum E!, waar we het al over gehad hebben in een vorig blogbericht.
De atelierwerking is één van de drie projecten die we willen delen met jullie. Onder leiding van A.B. zijn er ateliers in Museum E! waar bewoners zelf met hun creativiteit aan de slag kunnen. Als er een nieuwe bewoner arriveert, stelt A.B., tevens een professionele kunstenares, voor om samen een vitrinekast te maken.
Vitrines
Door middel van deze vitrines kan de bewoner zijn of haar leven vertellen/uitbeelden. Dit gebeurt onder meer met afbeeldingen, kleine voorwerpen, brieven, foto’s, enz. Wij hebben een gesprek gehad met één van de bewoners die trots over zijn vitrine vertelde.
Dat de bewoners aan de hand daarvan kunnen laten zien wat voor een leven zij gehad hebben, was heel mooi om te horen en zien.
Meerwaarde
Sociale cohesie
Betrokkenheid professionele kunstenares
Betrokkenheid familie
Persoonlijk verhaal
Geheugensteun of aanknopingspunt voor medewerkers van het WZC
Bewoner wordt individueel benaderd
Aan de slag!
Laat deze vitrinekastjes vooral een grote inspiratie zijn voor alle woonzorgcentra. Het is een mooi project dat met weinig middelen te realiseren valt.
Wij willen wel benadrukken dat het een grote meerwaarde is om hier een professionele kunstenaar bij te betrekken. Esthetisch kan het project daardoor veel sterker worden. De kunstenaar zelf kan hierdoor zijn/haar expertise delen vanuit het vakgebied.
Na wat rondneuzen op het internet, kwamen we terecht bij een uiterst interessant project, genaamd Museum E!. Onze nieuwsgierigheid werd sterk aangewakkerd, waardoor we vol enthousiasme besloten om een bezoek te brengen aan het museum. In deze blogpost kom je te weten wat Museum E! juist is en hoe wij het project hebben ervaren.
Wat is Museum E! en hoe is het ontstaan?
Museum E! is een museum dat zich midden in een woonzorgcentrum bevindt. Ja ja, je leest het goed, midden in een woonzorgcentrum! Hoe zit dat nu juist?
Op vraag van WZC Immaculata in Edegem is het museum in 2014 opgericht in samenwerking met het M HKA. Het M HKA had destijds een oproep gedaan en wilde de vaste collectie meer buitenshuis tentoonstellen om zo een ruimer publiek te bereiken. WZC Immaculata reageerde enthousiast op deze oproep en greep haar kans om kunst en cultuur meer te integreren in het woonzorgcentrum. Het woonzorgcentrum vond haar inspiratie bij het reeds bestaande project 'Meet me @ M HKA' waarover we eerder iets schreven in het blogbericht 'Onvergetelijke museabezoeken'. Op die manier ontstond er een duurzaam samenwerkingsverband rond hedendaagse kunst tussen beide partners waarbij sprake was van een win-win situatie.
Museum E! is opgebouwd rond drie pijlers en bevat volgende zaken:
Een deel van de vaste collectie van het M HKA.
Het deelproject ‘Artist in residence’, waarbij om de zes maanden kunstenaar-residenten in het woonzorgcentrum worden uitgenodigd om in samenspraak met bewoners kunst te creëren.
Ateliers voor bewoners van het WZC waarin zij zelf hun creativiteit de vrije loop kunnen laten.
Meer algemene informatie over Museum E! vind je terug op de website van WZC Immaculata.
Bespreking van een kunstwerk uit de vaste collectie van het M HKA
Zoals reeds aangehaald, bevat Museum E! een deel van de vaste collectie van het M HKA. Deze kunstwerken zijn verspreid opgesteld in het woonzorgcentrum en zijn vrij en doorlopend te bezichtigen. Museumgids A. B., ergotherapeute en Master Beeldende Kunsten, organiseert op regelmatige basis een rondleiding doorheen het museum. Tijdens deze rondleiding treedt ze in gesprek met de bewoners van het woonzorgcentrum over een kunstwerk naar keuze uit de collectie van het M HKA. Wij prezen onszelf gelukkig dat wij mochten deelnemen aan de rondleiding die doorging op 24 mei. Samen met de bewoners stonden we stil bij een kunstwerk van de Duitse fotograaf Roland Fischer. Het werk van Fischer is te zien op de onderstaande foto.
Wij, als kunst- en cultuurbemiddelaar, vonden het geweldig om deze ervaring te mogen meemaken. Wij beschouwen dit deelproject en Museum E! als een mooi initiatief op maat van de bewoners. Aan de gezichtsuitdrukkingen van de bewoners konden we afleiden dat ook zij genoten van deze bespreking en dit beaamden zij tijdens een gesprek dat we na de rondleiding met hen aanknoopten. Museumgids A.B. die de rondleiding gaf, ging dieper in op het gevoel dat de bewoners bij het kunstwerk hadden. Zij vertelde ons nadien dat zij kunst beschouwt als een middel om in contact te treden met de bewoners en dat de verhalen en gevoelens van bewoners zo naar boven komen.
Waarom hedendaagse kunst?
Museumgids A.B. vertelde ons dat de keuze voor hedendaagse kunst vanzelfsprekend was. Door te focussen op hedendaagse kunst wil het woonzorgcentrum...
de (leef)wereld van de bewoners verruimen.
ruimte creëren voor discussie en gesprek.
bewoners actief laten nadenken over (de deelaspecten van) kunst.
uitdaging creëren voor de bewoners.
Drempels en uitdagingen tijdens de rondleiding
Deze rondleiding verliep niet zonder slag of stoot. Ook aan dit project hangen enkele drempels en uitdagingen vast. We stippen deze graag even als aandachtspunten aan:
Verplaatsing: De locatie was ontzettend mooi. Het was bovendien stralend weer en iedereen zat buiten onder de zon tijdens de bespreking van het werk. Dat bracht echter ook moeilijkheden met zich mee. De bewoners die deelnamen aan de rondleiding, zaten allen in een rolstoel. Het duurde ontzettend lang voordat iedereen aanwezig was op de locatie. De museumgids, die de praktische organisatie op zich neemt, was verantwoordelijk voor het verplaatsen van de bewoners. Gelukkig kon zij hiervoor ook rekenen op enkele vrijwilligers en ons.
Tijdsduur: het duurde een uur voor iedereen op locatie was. Ook ter plaatse duurde het even voordat elke bewoner een drankje had en zich had geïnstalleerd. Na de rondleiding waren enkele bewoners erg vermoeid. Een goede inschatting maken van de tijd, blijft dus belangrijk.
Zintuiglijke drempels: mensen op leeftijd horen niet altijd even goed. Dit vormde een uitdaging voor henzelf, maar ook voor de museumgids. De museumgids speelde in op het gehoorprobleem door de bewoners ook individueel te benaderen en haar stem te verheffen. Ze vroeg ook meermaals of iedereen haar kon verstaan. Op de slechtziendheid van de bewoners, speelde de museumgids in door grote afbeeldingen van het kunstwerk uit te delen aan de bewoners.
Groepsgrootte: de grote van de groep en de inbreng vanuit verschillende bewoners leidde ertoe dat bewoners niet altijd alles konden mee volgen. Ook was het hierdoor niet evident om elke bewoner aan het woord te laten. De museumgids speelde hierop in door bewoners individueel aan te spreken en hen gericht aan het woord te laten. Ook herhaalde zij de inhoud van de discussie regelmatig en vatte zij de inhoud op het einde nogmaals samen voor de groep.
Meerwaarde van rondleiding en samenwerking met het M HKA in het algemeen
Enkele pluspunten die gepaard gaan met de rondleiding en de samenwerking met het M HKA:
Kunst bij bewoners brengen i.p.v. bewoners naar de kunst en op die manier laagdrempelig kunst aanbieden.
Kunst integreren in de dagelijkse leefomgeving van bewoners van een woonzorgcentrum.
Sector-overschrijdend werken leidt tot nieuwe inzichten, het delen van expertise, meer creativiteit en boeiende initiatieven.
Het vergroten van de sociale cohesie tussen bewoners van het woonzorgcentrum door middel van de kunst.
Kunst leidt tot gesprekken en versterkt de verbinding tussen bewoners, familieleden, medewerkers, bezoekers,…
De leefwereld van de bewoners verruimen.
In groepsactiviteiten ook de individuele benadering vooropstellen.
Cultuurparticipatie op deze wijze versterkt de zelfwaarde van de bewoners. Immers wordt er belang gehecht aan hun aanwezigheid, hun inbreng, hun persoonlijke visie, hun ideeën en gevoelens.
De rondleiding en bijhorende discussie zet aan tot actief nadenken bij de bewoners.
Een werkpunt of bedenking die we ons maken betreffende de rondleiding:
De groepsgrootte leidt ertoe dat er nog te weinig kan worden ingespeeld op de individuele inbreng van bewoners. Hier loopt men enige diepgang in het gesprek mis. Werken in kleinere groepen zou deze drempel kunnen wegwerken. Anderzijds is het ook positief dat het woonzorgcentrum zoveel mogelijk bewoners de kans wil geven om te participeren en moet het praktisch en organisatorisch haalbaar blijven om de rondleidingen te organiseren. Het is haalbaarder om één rondleiding te geven voor een grote groep dan tien rondleidingen voor kleinere groepen.
Aan de slag!
Laat Museum E! een inspiratiebron zijn voor andere woonzorgcentra om een gelijkaardig project uit de grond te stampen!
Tips om concreet aan de slag te gaan, vind je terug in het blogbericht 'Onvergetelijke museabezoeken' en in het blogbericht 'Cultuurparticipatie: waar de schoen wringt!'.
Heb je zelf zin om een rondleiding in Museum E! mee te volgen? Dat kan! De rondleidingen gaan door op woensdagen. Meer informatie hierover vind je terug op de website van Woonzorgcentrum Immaculata.
Het Prikkelpad: een avontuurlijke natuurbeleving voor jong en oud
Op zoek naar een leuke uitstap voor de bewoners van het woonzorgcentrum waar je werkt? Wij raden je alvast ‘Het Prikkelpad’, een bijzondere wandeling in de Limburgse Kempen, aan! Benieuwd naar meer?
Het Prikkelpad is een avontuurlijke natuurbeleving voor jong en oud. De gehele wandeling is rolstoelvriendelijk gemaakt. Doorheen het traject kom je twaalf belevingselementen tegen. Deze zijn allen aangepast aan personen die zich in een rolstoel voortbewegen (waaronder dus ook een deel van bewoners van woonzorgcentra) of te kampen hebben met een fysieke beperking. De route is 2,5 kilometer lang en start aan de watersnip.
De route loopt gedeeltelijk langs deze waterplas, maar is volledig toegankelijk voor iedereen. Dit is een ideale plaats om op een zonnige dag te genieten van de rust en mooie omgeving. Hier tref je regelmatig gezinnen met kinderen aan.
Als we de wandeling verder zetten, komen we bij het eerste belevingselement aan. Deze muur zit vol met kijkgaten, zowel hoge als lage. Ze bieden een uitzicht over een soort van ‘steppe’. Als je geluk hebt, kan je de wilde koeien zien of een groepje herten.
Een van de volgende belevingselementen zijn de voelbakken. In deze voelbakken kan je aan leuke natuurelementen voelen. In de ene voelbak zitten takken en in de andere vind je dennenappels terug. Dit belevingselement is zeker leuk voor blinde of slechtziende personen.
Midden in de wandeling komen we een wiglo tegen. Dit is geen iglo van ijs, maar bestaat uit wilgen. De wiglo bijna volledig dicht gegroeid en is dus de perfecte plek om in de schaduw een rustpauze te nemen. Ideaal voor bewoners van een woonzorgcentrum.
Nog niet genoeg gerust? Even later kom je een bankje tegen dat speciaal gemaakt is voor personen die zich in een rolstoel voortbewegen. De rolstoel kan gewoon tussen de twee banken worden geschoven. Ook hier merk je dat alle belevingselementen enkel met natuurlijk materiaal zijn ontworpen. Dit geeft een extra gevoel van rust.
Een van de laatste belevingselementen is de voelboom. Omdat de meeste bomen iets verder van het pad af staan, is het moeilijk om ze eens van dicht te bekijken. De boom bevindt zich net aan de rand van de pad en bevat ook elementen waaraan je kan voelen.
Aan het einde van het Prikkelpad, volgt nog een korte afstand doorheen de natuur. De eindbestemming is een gezellig café waar men iets kan drinken of knabbelen.
Aan de slag!
Het Prikkelpad in de Limburgse Kempen vormt een ideale uitstap om met bewoners van een woonzorgcentrum te ondernemen omwille van verschillende redenen:
Rolstoeltoegankelijke wandeling
Prachtige uitzichten
Gratis parkeerplaats
Nabije fontein
(Eet)café als eindbestemming
Korte wandelafstand
Meer informatie over het Prikkelpad kan je hier terug vinden.
Hoe kan je aan deze wandeling een kunstzinnige toets geven?
Enkele ideeën:
Maak er een gedichtenwandeling van.
Link verschillende kunstwerken met de omgeving en organiseer op die manier een rondleiding rond kunst.
Verschillende stereotiepe en vaak ongenuanceerde denkbeelden steken de kop op wanneer men denkt aan bewoners van woonzorgcentra. Men gaat er al te vaak van uit dat zij niks meer kunnen en de levensvreugde hen ontbreekt. Dit ludieke filmpje, gemaakt door bewoners van WZC Sint-Pieter, bewijst het tegendeel! Geniet en laat je inspireren om samen met bewoners de dansvloer te betreden!
